دریاچه نمک که با نام‌های دریای مسیله و دریاچه نمک مسیله نیز شناخته می‌شود، یکی از بزرگ‌ترین دریاچه‌های نمک در کویر مرکزی ایران است که در محدوده سه استان قم، اصفهان و سمنان قرار گرفته و از سمت استان تهران و منطقه جاجرود نیز با آن مرز زمینی دارد. این دریاچه در حدود 35 کیلومتری شمال‌شرقی آران و بیدگل و حدود 70 کیلومتری شرق قم واقع شده و از شرق به کوه‌های سفیدآب و سیاه‌کوه و پارک ملی کویر، از شمال به کوه‌های دوازده‌امام، از غرب به دشت مسیله و از جنوب به کویر مرنجاب و بند ریگ محدود می‌شود. دریاچه نمک پهنه‌ای فصلی و عمدتاً خشک است که در بیشتر ماه‌های سال سطح آن با رسوبات و بلورهای نمک پوشیده می‌شود و به دلیل شوری بسیار زیاد، یکی از چشم‌اندازهای شاخص کویر مرکزی ایران به شمار می‌رود. این دریاچه در ارتفاع حدود 800 متر از سطح دریا قرار گرفته و مساحت آن حدود 2400 کیلومتر مربع عنوان شده است. از دیدگاه زمین‌شناسی نیز این پهنه یک فرونشست زمین‌ساختی است و بر اساس دیدگاه بسیاری از زمین‌شناسان و دانشمندان، شکل‌گیری آن با بقایای پهنه‌های آبی باستانی همچون دریای تتیس ارتباط دارد.

مهم‌ترین ویژگی دریاچه نمک، گستره وسیع نمکزار و ساختارهای منحصربه‌فردی است که بر اثر بارش، تجمع آب و تبخیر آن در سطح دریاچه شکل می‌گیرند. سطح دریاچه در بسیاری از نقاط با رسوبات نمکی پوشیده شده و با هر بارندگی و سپس تبخیر آب، بلورهای نمک به شکل کرت‌بندی‌های چندضلعی در سطح زمین پدیدار می‌شوند. در فصل‌های پربارش، بخش‌هایی از دریاچه برای مدت کوتاهی آبگیری می‌شوند و با انعکاس آسمان، چشم‌اندازی شبیه یک آینه طبیعی ایجاد می‌کنند. اطراف دریاچه نیز در بخش‌هایی به‌شدت باتلاقی است و از جمله نواحی باتلاقی آن می‌توان به حوض قیلوقه در شرق و باتلاق دو کویری در جنوب‌شرقی اشاره کرد. در بخش جنوبی دریاچه و در حدود 15 کیلومتری آن، جزیره سرگردان قرار گرفته که از سنگ‌های متخلخل آتشفشانی تشکیل شده و فاقد پوشش گیاهی است. محو شدن دو انتهای این جزیره در افق بر اثر گرما، خطای دید و شکست نور، باعث شده از دور مانند کشتی سرگردانی در میان پهنه کویر دیده شود. دریاچه نمک علاوه بر ارزش طبیعی و زمین‌شناختی، اهمیت اقتصادی نیز دارد و یکی از مهم‌ترین منابع و معادن تأمین نمک ایران در این منطقه واقع شده است. این پهنه در طول تاریخ نیز مورد توجه جهانگردانی مانند مارکوپولو و لرد کرزن قرار داشته و در دوره صفویه از مراکز مهم تولید نمک به شمار می‌رفته است.

دسترسی به دریاچه نمک از مسیر آران و بیدگل و جاده خاکی مرنجاب انجام می‌شود و دو مسیر اصلی برای ورود به آن وجود دارد. در مسیر نخست، پس از خروج از آران و بیدگل و حرکت به سمت کاروانسرای مرنجاب، پس از حدود 35 کیلومتر به دو راهی دریاچه نمک می‌رسید؛ در مسیر دوم نیز پس از عبور از کاروانسرای مرنجاب و پیمودن حدود 10 کیلومتر، از دو راهی چاه‌دست‌کن می‌توان مسیر دریاچه را انتخاب کرد. با توجه به باتلاقی بودن زمین‌های اطراف و نبود علائم و تابلوهای راهنمایی در بخش‌هایی از منطقه، ورود به این پهنه بدون شناخت مسیر می‌تواند بسیار خطرناک باشد و بازدید بدون خودروی آفرودی، لیدر و تجهیزات مناسب توصیه نمی‌شود. با توجه به اقلیم گرم و خشک منطقه، فصل‌های سرد سال، به‌ویژه پاییز و زمستان، زمان مناسب‌تری برای بازدید هستند و در پاییز و پس از بارندگی ممکن است سطح آب در بخش‌هایی از نمکزار، چشم‌انداز آینه‌ای زیبایی ایجاد کند. گردشگران باید از ورود به مناطق باتلاقی و مسیرهای ناشناخته، رانندگی خارج از مسیرهای امن، آسیب زدن به پوسته‌های نمکی و رها کردن زباله در محیط خودداری کنند و برای یک طبیعت‌گردی مسئولانه، آب و غذای کافی، تجهیزات مناسب کویر و راهنمای آشنا با منطقه همراه داشته باشند.