روستای چرات از روستاهای ییلاقی و خوش‌آب‌وهوای شهرستان سوادکوه در استان مازندران است که در حوالی شهر آلاشت و در دهستان ولوپی قرار دارد. این روستا در حدود 22 کیلومتری آلاشت واقع شده و در محدوده‌ای کوهستانی از رشته‌کوه البرز مرکزی قرار گرفته است؛ به‌گونه‌ای که از جنوب، خط‌الرأس منطقه مرز استان‌های تهران و مازندران را مشخص می‌کند و از غرب و شمال‌غرب نیز به کوه‌های بندپی بابل محدود می‌شود. ارتفاع زیاد منطقه و قرارگیری چرات در میان کوه‌ها و چراگاه‌های سرسبز، آب‌وهوایی ییلاقی و چشم‌اندازهایی کوهستانی به آن بخشیده است. بخش زیادی از محدوده چرات و مراتع اطراف آن در ارتفاع بیش از 2700 متر قرار دارد و به‌جز دره‌هایی که امکان کشاورزی دارند، بیشتر اراضی منطقه برای چرای دام استفاده می‌شوند. چرات از نظر تاریخی نیز روستایی باسابقه به شمار می‌رود و در کتاب تاریخ خاندان مرعشی از این منطقه نام برده شده است. این روستا پیش از زمین‌لرزه سال 1336 حدود هزار خانوار داشت و آثار ویرانه‌های بافت قدیمی آن همچنان در منطقه دیده می‌شود. مردم چرات به زبان مازندرانی سخن می‌گویند و زندگی سنتی آنان پیوند نزدیکی با دامداری و مراتع ییلاقی منطقه داشته است.

چرات مجموعه‌ای از جاذبه‌های طبیعی و تاریخی را در خود جای داده است که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به چشمه‌های فراوان، آبشار گرچلینگ، تنگه نارم، قله شاه‌نشین، غارهای باستانی و حمام تاریخی چرات اشاره کرد. آبشار گرچلینگ که با نام‌های نارم، آلاشت و پل سفید نیز شناخته می‌شود، حدود 10 متر ارتفاع دارد و از صخره‌ای زیبا به پایین می‌ریزد؛ دره صخره‌ای پشت آبشار نیز با دیواره‌های بلند و چشم‌انداز طبیعی بکر، یکی از بخش‌های دیدنی منطقه است و به‌عنوان مبنای صعود کوهنوردان به ارتفاعات اطراف، به‌ویژه کوه پرچنان، مورد استفاده قرار می‌گیرد. غار لی‌پشت یا سرخ‌غار نیز در کوه لی‌پشت قرار دارد و ورودی طاق‌مانند و مواد معدنی زیبایی دارد؛ بخش پایانی مسیر دسترسی به آن سخت و صعب‌العبور توصیف شده است. حمام قدیمی چرات نیز با بیش از 200 سال قدمت، یکی از آثار تاریخی روستا محسوب می‌شود. علاوه بر این جاذبه‌ها، چشمه‌های متعدد، مراتع سرسبز، دره‌های کوهستانی و چشم‌اندازهای طبیعی، چرات را به یکی از مناطق مناسب برای بوم‌گردی و طبیعت‌گردی در سوادکوه تبدیل کرده‌اند. یکی از سرچشمه‌های رودخانه تلار نیز از محدوده چرات می‌گذرد و به غنای طبیعی منطقه افزوده است.

دسترسی به چرات از مسیر آلاشت امکان‌پذیر است و این روستا حدود 22 کیلومتر با آلاشت فاصله دارد. از آلاشت باید به سمت روستای کارمزد حرکت کرد و پس از ورود به جاده چرات، حدود نیم ساعت دیگر تا رسیدن به روستا ادامه مسیر داد؛ مسیر دیگری نیز از محدوده پل آپون و پیش از دوراهی آلاشت و کارمزد به سمت چرات ادامه پیدا می‌کند که جاده‌ای خاکی و نسبتاً نامناسب دارد. با توجه به ییلاقی و کوهستانی بودن منطقه و همچنین خاکی بودن مسیر دسترسی، بهار و تابستان بهترین زمان سفر به چرات محسوب می‌شوند؛ در این فصل‌ها هوای منطقه مطبوع‌تر و طبیعت و مراتع آن سرسبزتر است. هنگام بازدید از چرات و طبیعت اطراف آن، باید از رها کردن زباله، آسیب‌زدن به پوشش گیاهی، آلوده کردن چشمه‌ها و ایجاد مزاحمت برای دامداران و دام‌های منطقه خودداری کرد و در مسیرهای طبیعی نیز بدون آسیب به محیط‌زیست و آثار تاریخی رفت‌وآمد داشت. برای پیمایش تنگه‌ها، غارها و مسیرهای صخره‌ای نیز رعایت نکات ایمنی و استفاده از تجهیزات مناسب ضروری است.