توران فارس روستایی بزرگ از توابع بخش مرکزی شهرستان رامیان در استان گلستان است که در دهستان دلند و در محدوده دشت گرگان قرار دارد. این روستا در سرحد منطقه روستاهای فارس‌نشین واقع شده و اهالی آن از تیره فندرسکی‌ها هستند که بر اساس روایت‌های محلی، احتمالاً ریشه شیرازی دارند. توران فارس از شمال با روستای تاتار، از جنوب با روستای چاله پلرز، از شرق با روستای توران ترک و از غرب با شهر دلند همجوار است. شغل بیشتر مردم روستا کشاورزی است و توران فارس به دلیل جمعیت زیاد و برخورداری از امکانات گسترده، تقریباً بسیاری از امکانات یک شهر کوچک را در خود دارد. 

توران فارس از نظر پیشینه تاریخی نیز روستایی قابل توجه است و درباره شکل‌گیری آن روایت‌های محلی و تاریخی متعددی وجود دارد. بر اساس نقل بزرگان محلی، در قرن هفتم هجری قمری و در جریان درگیری‌های قومی و محلی، لشکری از ولایت فارس به فرماندهی ملکه توران خانم به منطقه استرآباد و جرجان اعزام شد و پس از درگیری‌ها، گروهی از فارس‌زبانان در نزدیکی دامنه‌های قلعه موران و حاشیه جنگل سکونت کردند. بعدها در اطراف تپه‌های بزرگ خاکی، آبادی‌هایی شکل گرفت که یکی از آنها توران یا توران فارس نام گرفت. این روستا در طول تاریخ چندین بار ویران و دوباره بازسازی شده و نام آن در برخی سفرنامه‌ها و آثار تاریخی نیز آمده است. در کنار این پیشینه، ورزش نیز جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ روستا داشته است؛ از بازی‌ها و ورزش‌های سنتی مانند کشتی پهلوانی، سوارکاری و چلیک‌بازی گرفته تا فوتبال، والیبال، کشتی، تنیس روی میز و دوومیدانی. فوتبال از حدود سال‌های 1349 و 1350 در توران فارس رواج پیدا کرد و تیم‌های مختلف روستا در مسابقات منطقه‌ای و استانی موفقیت‌هایی به دست آوردند؛ از جمله قهرمانی تیم روستا در مسابقات مختلف و کسب مقام نخست در جام دهیاری استان در سال 1388 و مسابقات روستایی و عشایری استان در سال 1389.

برای بازدید از توران فارس می‌توان از مسیرهای منتهی به شهرستان رامیان و شهر دلند استفاده کرد و با توجه به قرارگیری روستا در دشت گرگان و همجواری آن با مناطق روستایی و طبیعی اطراف، بازدید از آن را با روستاگردی و آشنایی با فرهنگ و پیشینه محلی همراه کرد. با توجه به اطلاعات، توران فارس به دلیل قرارگیری در منطقه‌ای با پوشش جنگلی و نزدیکی به دامنه‌های قلعه موران، علاوه بر اهمیت تاریخی و فرهنگی، از ظرفیت‌هایی برای گردشگری روستایی و طبیعت‌گردی نیز برخوردار است. فصل‌های معتدل سال برای گشت‌وگذار در فضای روستا و نواحی پیرامونی مناسب‌تر هستند. در زمان بازدید نیز بهتر است بافت روستا، زمین‌های کشاورزی و محیط طبیعی اطراف با احترام حفظ شود، از آسیب‌زدن به پوشش گیاهی و رها کردن زباله خودداری شود و فعالیت‌های گردشگری بدون ایجاد مزاحمت برای ساکنان و زندگی روزمره روستا انجام گیرد.