خورنگان که با نام یاسریه نیز شناخته می‌شود، روستایی از توابع بخش نوبندگان در شهرستان فسا، استان فارس است که در جنوب‌شرق شهرستان فسا قرار دارد. این روستا مساحتی بیش از 795 هکتار دارد و زمین‌های زراعی و مسکونی بخش قابل توجهی از محدوده آن را تشکیل می‌دهند. خورنگان از روستاهای باستانی منطقه به شمار می‌رود و از معدود روستاهایی است که بخشی از بافت خشتی و گلی خود را حفظ کرده است. خانه‌های قدیمی کاهگلی، باغ‌ها، مزارع سرسبز، نخل‌های بلند و عطر بهارنارنج، سیمای متفاوتی به روستا بخشیده‌اند. بیشتر مردم خورنگان نیز از طریق کشاورزی و دامپروری امرار معاش می‌کنند. نام خورنگان نیز در منابع مختلف معانی گوناگونی دارد و یکی از معانی مطرح‌شده برای آن، «محل تابش خورشید» است.

مهم‌ترین ویژگی گردشگری خورنگان، ترکیب طبیعت روستایی با آثار تاریخی و معماری سنتی آن است. در این روستا بقایایی از بناها و آثار قدیمی مانند آسیاب کلی، حمام محله بالا، مسجد جامع خورنگان، برج طویل، آسیاب گُرگونه، آسیاب درب باغچه، کلوپه و کوره سفال‌پزی دیده می‌شود و بقعه امامزاده شاه‌الدین نیز از مکان‌های شناخته‌شده روستا است. در کنار این آثار، دره‌ها و کشه‌های لای پیر، تنگ زولی، دری شی، حلقه، گود میشی، کوه درز، غار تی‌چنگ، غار کمه قرمز و اشکفت کلبی از دیگر جاذبه‌های طبیعی معرفی‌شده برای خورنگان هستند. آسیاب‌های قدیمی و سازه‌های مرتبط با آب، خانه‌های خشتی و گلی و بناهای تاریخی روستا، برای علاقه‌مندان به معماری سنتی، تاریخ محلی و میراث روستایی جذابیت ویژه‌ای دارند. وجود اقامتگاه بوم‌گردی در یک خانه بومی با قدمت حدود 300 سال نیز امکان تجربه فضای سنتی روستا و اقامت در محیطی با نخل‌ها و درختان سرسبز را برای گردشگران فراهم می‌کند.

خورنگان از چند مسیر قابل دسترسی است؛ یکی از مسیرها در شمال‌شرق روستا قرار دارد و با طی حدود 6 کیلومتر به نوبندگان و جاده اصلی داراب–فسا می‌رسد. مسیر دیگر در غرب روستا قرار گرفته و حدود 4 کیلومتر تا فدشکویه فاصله دارد و از تقاطع دهستان فدشکویه به راه اصلی جهرم–فسا متصل می‌شود. همچنین مسیرهای فرعی از جنوب روستا به میانده و از جنوب‌غربی به زاهدشهر وجود دارد. با توجه به اقلیم نیمه‌خشک و گرم منطقه، بهار، اواخر تابستان و فصل پاییز زمان مناسب‌تری برای سفر به خورنگان هستند. در بازدید از روستا بهتر است ضمن احترام به بافت تاریخی، بناهای خشتی، آثار باستانی و حریم مکان‌های مذهبی، از آسیب زدن به سازه‌های قدیمی و رها کردن زباله در طبیعت خودداری شود تا این میراث ارزشمند برای سال‌های آینده نیز حفظ شود.