همراه داشتن «10 مورد ضروری» در هر نوع سفری، حتی در سفر با دوچرخه نیز می‌تواند یک عادت خوب باشد. درست است که در یک سفر معمولی ممکن است فقط چند تا از آن‌ها به دردتان بخورند، اما هنگامی‌که مشکلی برایتان پیش آمد از همراه داشتن این وسایل که برای نجات یافتن ضروری‌اند شکرگزار خواهید شد. لیست اصلی 10 مورد ضروری در سال 1930 توسط سازمان «کوهنوردان» واقع در بندر سیاتل، که سازمانی برای کوهنوردان و کاوشگران طبیعت بود و به مردم کمک می‌کرد که برای پیشامدهای اضطراری طبیعت آمده شوند، گردآوری شد. در آن زمان، این لیست شامل یک نقشه، قطب‌نما، عینک آفتابی و کرم ضد آفتاب، لباس اضافه، چراغ‌قوه، جعبه کمک‌های اولیه، آتش روشن کن، کبریت، چاقو و غذای اضافه بود. اما در طول گذشت سال‌ها، این لیست به‌جای موارد فردی، به‌نوعی رویکرد مجموعه مانند نزدیک شده است. در ادامه، نگاهی به موارد موجود در نسخه جدید این لیست می‌اندازیم: 1- مسیریابی: نقشه، قطب‌نما، ارتفاع‌سنج، دستگاه جی‌پی‌اس، مکان‌یاب شخصی یا پیام‌رسان ماهواره‌ای 2- چراغ‌قوه به‌علاوه باطری اضافه 3- محافظ در برابر آفتاب: عینک آفتابی، لباس‌های محافظ در برابر آفتاب و کرم ضد آفتاب 4- کمک‌های اولیه: تجهیزات مراقبت از پا و دافع حشرات (در صورت لزوم) 5- چاقو به‌علاوه یک بسته لوازم تعمیر تجهیزات 6- آتش: کبریت، فندک، آتش‌زنه و یا اجاق‌گاز 7- پناهگاه: به‌صورت دائم حمل شود (مثلاً یک چادر بیواک اضطراری) 8- غذای اضافه: بیشتر از حداقل انتظار 9- آب اضافه: بیشتر از حداقل انتظار 10- لباس اضافه: بیشتر از حداقل انتظار موارد انفرادی از هر مجموعه بستگی به سفری دارد که می‌روید. به‌عنوان‌مثال، در یک پیاده‌روی یک‌روزه کوتاه که مسیریابی کار آن‌چنان سختی نیست، ممکن است قطب‌نما، نقشه و مکان‌یاب شخصی را با خودتان ببرید اما ارتفاع‌سنج را در خانه بگذارید. از طرف دیگر، ممکن است در سفرهای طولانی‌تر و پیچیده‌تر تمام وسایل را همراهتان ببرید تا در مسیریابی کمکتان کنند. هنگام تصمیم‌گیری راجع به اینکه چه چیزی همراهتان ببرید، فاکتورهایی مانند آب‌وهوا، سختی سفر، طول سفر و فاصله‌تان از کمک را در نظر بگیرید. اگر مشتاق به دریافت اطلاعات بیشتری راجع به هر یک از 10 مورد ضروری هستید، تا انتهای مطلب با ما همراه باشید. 1- مسیریابی ابزارهای مسیریابی برای سفر در مناطق بکر و دورافتاده، شامل 5 مورد هستند: نقشه، قطب‌نما، ارتفاع‌سنج، دستگاه جی‌پی‌اس و مکان‌یاب شخصی (PLB). در ادامه به‌جزئیات بیشتر این موارد پرداخته‌ایم: نقشه: شما باید در هر سفری، به‌جز سفرهای کوتاه که گم کردن مسیر در آن‌ها غیرممکن است، یک نقشه توپوگرافی همراهتان داشته باشید. قطب‌نما: اگر در مناطق دورافتاده گم شدید، یک قطب‌نما به همراه دانش نقشه‌خوانی وسیله‌ای حیاتی برای پیدا کردن مسیر درست است. بسیار از تلفن‌های همراه، دستگاه‌های جی‌پی‌اس و ساعت‌های هوشمند نیز شامل قطب‌نمای الکتریکی می‌شوند، اما بهتر است از یک قطب‌نمای استاندارد استفاده کنید؛ چراکه وزن بسیار ناچیز و عدم نیاز آن به باطری، آن را به یک دستگاه پشتیبان ضروری تبدیل کرده است. توجه: یک قطب‌نمای آینه‌دار می‌تواند در شرایط اضطراری به شما کمک کند تا نور خورشید را منعکس کرده و هلیکوپترها یا امدادگران شما را پیدا کنند. دستگاه جی‌پی‌اس: دستگاه جی‌پی‌اس به شما این امکان را می‌دهد تا مکان دقیقتان را روی نقشه دیجیتال پیدا کنید. جی‌پی‌اس‌هایی که مخصوصا برای سفرهای دورافتاده طراحی شده‌اند، معمولاً به‌صورت ضخیم و ضدآب ساخته شده‌اند. یکی دیگر از گزینه‌های محبوب نیز استفاده از اپلیکیشن جی‌پی‌اس موجود در تلفن همراه است، اما این موضوع را به خاطر داشته باشید که اکثر تلفن‌های همراه شکننده بوده و برای محافظت از آن نیاز به یک کیف یا محفظه دارید. به‌هرحال، صرف‌نظر از اینکه کدام‌یک را انتخاب می‌کنید، توجه داشته باشید که این دستگاه‌ها با باطری کار می‌کنند؛ بنابراین باید استفاده از این وسایل را کنترل کرده و شاید چند باطری زاپاس نیز همراهتان ببرید. ساعت ارتفاع‌سنج: همراه داشتن این وسیله مسیریابی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این وسیله از یک حسگر بارومتریک استفاده کرده و فشار هوا را اندازه‌گیری می‌کند، و یا با استفاده از داده‌های جی‌پی‌اس تخمین دقیقی از میزان ارتفاعتان می‌زند. این اطلاعات به شما در دنبال کردن مسیر درست و تعیین مکانتان بر روی نقشه کمک می‌کند. مکان‌یاب شخصی یا پیام‌رسان ماهواره‌ای: در صورت احساس نیاز به کمک در مناطق دورافتاده، با این وسایل می‌توانید به پرسنل اورژانس خبر دهید. هنگامی‌که در شرایط اضطراری این وسایل را فعال ‌سازید، آن‌ها مکان دقیقتان را تعیین کرده و به کمک ماهواره‌های تبلیغاتی یا دولتی، یک پیام ارسال می‌کنند. درصورتی‌که اوضاع بد پیش رفت، همراه داشتن یک مکان‌یاب شخصی یا پیام‌رسان ماهواره‌ای می‌تواند کمک بزرگی به شما کند. مخصوصا اینکه این وسایل در مناطق دورافتاده و اماکنی که تلفن همراهتان نمی‌تواند سیگنالی دریافت کند، به‌خوبی کار می‌کنند. 2- چراغ‌قوه اینکه بتوانید راهتان را شبانه از میان مسیرهای بیابان پیدا کنید امری ضروری است؛ بنابراین باید همواره یک منبع نور همراهتان داشته باشید. چراغ‌قوه‌هایی که به سر متصل می‌شوند بهترین گزینه بوده و توسط اکثر مسافران مناطق دورافتاده انتخاب می‌شوند. با استفاده از این چراغ‌قوه‌ها دست‌هایتان آزاد بوده و انجام هر نوع فعالیتی اعم از پختن شام یا نگه‌داشتن تیرک‌های چادر بسیار آسان می‌شود. توجه کنید که همیشه چند باطری زاپاس نیز همراهتان داشته باشید. 3- محافظت در برابر نور خورشید همیشه باید از عینک و لباس و کرم ضد آفتاب استفاده کرده و همراهتان داشته باشید. عدم انجام این کار می‌تواند باعث آفتاب‌سوختگی و یا ایجاد برف‌کوری کوتاه‌مدت و بیماری‌های چون پیری زودرس پوست، سرطان پوست و آب‌مروارید در طولانی‌مدت شود. عینک آفتابی: استفاده از عینک آفتابی باکیفیت جهت محافظت از چشمانتان از اشعه‌های احتمالی ضروری است. اگر قصد رفتن به یک سفر طولانی‌مدت در برف یا یخ را دارید، به عینک‌های بسیار تاریک مخصوص مناطق برفی نیاز دارید. تمامی عینک‌هایی که در فروشگاه اینترنتی دوبیسل فروخته می‌شود، 100 درصد اشعه‌های ماوراءبنفش (UVA و UVB) را مسدود می‌کنند که مشخصه اصلی عینک‌های باکیفیت است. اشعه UVB که قادر به سوزاندن پوستتان است، قابلیت ایجاد بیماری آب‌مروارید را نیز دارد. افرادی که به‌صورت گروهی به سفر می‌روند باید حداقل یک عینک زاپاس همراهشان ببرند؛ چراکه ممکن است یکی از افراد عینکش را گم کرده یا اصلا عینکی با خود نیاورده باشد. کرم ضد آفتاب: با گذراندن ساعات طولانی در فضای باز، پوستتان در معرض اشعه ماوراءبنفش قرار گرفته و باعث ایجاد صدماتی از قبیل آفتاب‌سوختگی، پیری زودرس پوست و سرطان می‌شود. استفاده از کرم ضد آفتاب به‌شدت برای کاهش اثرات اشعه UV توصیه می‌شود. کارشناسان سلامت توصیه می‌کنند که هنگام انتخاب کرم ضد آفتاب، این موارد را در نظر بگیرید: فرمولی که ضریب محافظت از پوست در برابر آفتاب را ارائه می‌دهد (SPF) باید حداقل برابر 15 باشد، اگرچه برای فعالیت‌های طولانی‌مدت در فضای باز این مقدار باید برابر 30 باشد. فرمولی که هر دو اشعه UVA و UVB را مسدود می‌کند. کرم ضد آفتاب را به‌طور سخاوتمندانه روی پوست قرار داده و آن را کاملاً در تمام پوست در معرض آفتاب پخش کنید. برف و آب می‌توانند اشعه UV را منعکس کند؛ بنابراین هنگام کرم زدن نقاطی مانند زیر چانه و بینی‌تان را فراموش نکنید. با توجه به فاکتورهای زیادی (مانند زمان روز، عرق و موارد دیگر) باید کرم ضد آفتاب را هر دو ساعت یک ‌بار مجدداً تمدید کنید. پوشاک محافظ در برابر آفتاب: پوشیدن پوشاک مناسب راه بسیار خوبی برای مسدود کردن مسیر اشعه UV از رسیدنش به پوستتان است، بدون اینکه نیاز به استفاده از کرم ضد آفتاب داشته باشید (فراموش نکنید که برای قسمت‌هایی از پوستتان که در معرض نور آفتاب هستند، مانند پوست صورت، گردن و دست‌ها باید از کرم استفاده کنید). بسیاری از پوشاک سبک‌وزن دارای درجه محافظت از پوست در برابر اشعه ماوراءبنفش هستند، تا میزان اثربخشی‌شان را در مقابل اشعه‌های UVB و UVA تعیین کنند. کلاه‌های لبه‌دار، پوشاکی مهم برای محافظت از پوست در برابر آفتاب هستند. 4- کمک های اولیه همراه داشتن و دانستن نحوه استفاده از کمک‌های اولیه امری حیاتی است. پیش‌بسته‌های کمک‌های اولیه، کارتان را بسیار آسان می‌کنند، اگرچه بسیاری از افراد این بسته‌ها را متناسب با نیازهای شخصی‌شان، شخصی‌سازی می‌کنند. تمامی بسته‌ها باید شامل درمان‌هایی برای تاول، باند چسب‌دار در اندازه‌های مختلف، چندین پد گازی، نوارچسب، پماد ضدعفونی‌کننده، داروهای مسکن بدون نسخه، دستکش‌های نیتریلی و قلم کاغذ باشند. مدت‌زمان سفر و تعداد افراد گروهتان بر محتوای جعبه کمک‌های اولیه تأثیرگذار است. همچنین بهتر است نوعی راهنمای جمع‌وجور برای استفاده از وسایل پزشکی در شرایط اورژانسی نیز همراهتان داشته باشید. 5- چاقو چاقو برای تعمیر وسایل، آماده کردن غذا، کمک‌های اولیه، روشن کردن آتش و دیگر نیازهای ضروری مفید بوده و یکی از مهم‌ترین وسایل برای هرگونه سفر به شمار می‌رود. تمامی افراد بزرگ‌سال درون گروه باید یک چاقو همراهشان داشته باشند. یک چاقو معمولی ممکن است تنها یک تیغه تاشو داشته باشد، اما چاقوهای پیشرفته‌تر و ابزارهای چندکاره ممکن است دارای یک یا دو پیچ‌گوشتی تخت، دربازکن و یا یک قیچی تاشو باشند. هرچه نیازهایتان پیچیده‌تر باشند (برای مثال اگر عازم یک مکان جدید و ناشناخته هستید) به ابزارهای بیشتری در چاقو یا ابزار چندکاره‌تان نیاز پیدا خواهید کرد. علاوه بر چاقو، همراه داشتن یک بسته تعمیر وسایل نیز در نقاط دورافتاده و شرایط سخت ممکن است به دردتان بخورد (هرچه در مناطق دورافتاده‌تری باشید، نیاز بیشتری به این وسایل پیدا خواهید کرد). وسایل متداول شامل نوارچسب، طناب، چسب پارچه، دستبند زیپ‌دار، سنجاق‌های ایمنی و قطعات تعمیراتی برای تصفیه آب، قلاب، کفش برفی و اسکی می‌شوند. 6- آتش در صورت ایجاد شرایط اورژانسی، شما باید وسایل موردنیاز برای درست کردن آتش همراهتان داشته باشید. بسیاری از افراد از فندک یک‌بارمصرف بوتان برای این کار استفاده می‌کنند، اما کبریت هم به‌شرط اینکه ضدآب بوده و یا در محلی ضدآب نگهداری شود، گزینه بسیار خوبی است. دقت کنید که کبریت‌های مقوایی اغلب بسیار نازک و ظریف بوده و برای استفاده در طبیعت مناسب نیستند. آتش روشن کن همان‌طور که از اسمش پیداست، به شما در روشن کردن آتش کمک کرده و همراه داشتنش در شرایط مرطوب امری ضروری است. یک آتش روشن کن ایده آل به‌سرعت روشن‌ شده و بیش از چند ثانیه حرارت را حفظ می‌کند. انتخاب‌هایتان شامل یک آتش‌زنه خشک بسته‌بندی‌شده در کیسه پلاستیکی، شمع، خمیر بتونه، قطعات گرمایی (چوب‌های خردشده آغشته به رزین) و حتی تکه‌های پرز خشک‌کن‌های خانگی هستند. برای گردش‌هایی مانند سفر در مناطق بدون درخت یا مناطق برفی که هیزم در دسترستان نیست، برای ایجاد گرمای اضطراری و تأمین منبع آب، اجاق‌گاز ایده خوبی است. 7- پناهگاه اضطراری همیشه انواعی از پناهگاه‌های اضطراری همراهتان داشته باشید تا در صورت گیر افتادن یا زخمی شدن در مسیر، بتوانید از خودتان در مقابل باد و باران محافظت کنید. انتخاب‌هایتان شامل برزنت بسیار سبک، ساک بیوک، پتوی اضطراری (که بسیار کوچک بوده و وزنش تنها چند گرم است) و یا حتی یک پلاستیک زباله بزرگ است. دقت کنید که چادرتان فقط در صورتی به‌عنوان پناهگاه اضطراری محسوب می‌شود که آن را همیشه همراهتان داشته باشید (چادری که در محل کمپ جامانده باشد به درد نمی‌خورد). 8- غذای اضافه همیشه سعی کنید حداقل به‌اندازه یک روز غذای اضافه با خودتان داشته باشید، تا درصورتی‌که اتفاقی باعث طولانی‌تر شدن سفرتان شد (مانند آب‌وهوای بد یا آسیب‌دیدگی) به مشکل بر نخورید. بهتر است غذاهایی را که نیاز به پختن نداشته و از ماندگاری بالایی برخوردارند با خود ببرید. مواردی مانند قرص‌های انرژی‌زا، آجیل و میوه خشک‌شده خوراکی‌های مناسبی هستند. توجه کنید که اگر عازم یک سفر طولانی یا یک ماجراجویی زمستانی هستید، آذوقه‌ای بیشتر از آذوقه موردنیاز برای یک روز با خود ببرید 9- آب اضافه همواره به یاد داشته باشید که همراه داشتن آب کافی برای سفر و همچنین داشتن روشی برای تصفیه آب هنگامی‌که در سفر هستید، مانند تصفیه آب به‌وسیله فیلتر، دستگاه تصفیه یا مواد شیمیایی و یا استفاده از اجاق برای آب‌ کردن برف، امری حیاتی است. هنگام تصمیم‌گیری راجع به اینکه دقیقاً چه مقدار آب همراهتان ببرید، این نکته را در نظر داشته باشید که اکثر افراد، هنگام فعالیت و شرایط عادی، ساعتی نیم لیتر آب مصرف می‌کنند. حال شما ممکن است بسته به فاکتورهایی مانند دمای هوا، ارتفاع، سطح فشار یا شرایط اضطراری، نیاز به آب بیشتر داشته باشید. به‌عنوان نقطه شروع، همیشه حداقل یک بطری یا یک کلمن آب همراه خود ببرید. سپس هنگام شروع سفر، بطری یا کلمنتان را از یک منبع آب آشامیدنی پرکنید. 10- پوشاک اضافه آب‌وهوا در مناطق دورافتاده ممکن است به‌طور ناگهانی مرطوب، طوفانی و یا بسیار سرد شود. همچنین ممکن است به دلیل یک گشت‌وگذار برنامه‌ریزی نشده دچار آسیب‌دیدگی شوید؛ به همین دلیل ضروری است که علاوه بر پوشاک موردنیازتان برای سفر، مقداری لباس اضافه نیز همراه داشته باشید. هنگام تصمیم‌گیری راجع به اینکه چه نوع پوشاکی نیاز دارید، به این موضوع فکر کنید که برای زنده ماندن در شرایطی سخت و زمانی طولانی و بدون تحرک، به چه چیزی نیاز دارید. گزینه‌های متداول شامل یک لایه لباس‌زیر (بالاتنه و پایین‌تنه)، کلاه معمولی یا کلاه بالاکلاوا (کلاهی که سر و گردن را می‌پوشاند و فقط سه سوراخ برای بینی و چشم‌ها دارد)، جوراب اضافه، دستکش اضافه و یک جلیقه یا ژاکت عایق هستند. برای سفرهای زمستانی نیز جهت پوشاندن بالاتنه و پاها، پوشش عایق همراه داشته باشید.

طول نیم‌تنه‌تان را اندازه‌گیری کنید برای اینکه بتوانید این مؤلفه کلیدی را به‌طور کاملاً دقیق اندازه‌گیری کنید، نیاز به یک دوست و یک نوار اندازه‌گیری دقیق خواهید داشت. سرتان را به‌گونه‌ای جلو بیاورید که بتوانید برآمدگی استخوانی، در محلی که شانه‌هایتان به گردنتان می‌رسند را احساس کنید. این استخوان، هفتمین مهره گردنتان (C7) بوده و در رأس طول نیم‌تنه‌تان قرار دارد. دستانتان را در دو طرف بدنتان، پایین قفسه سینه تا سر استخوان لگنتان (موسوم به تاج ایلیاک) قرار دهید. سپس با انگشتان اشاره‌تان به جلو و با انگشتان شصتتان به عقب اشاره کرده و خطی فرضی میان انگشتانتان رسم کنید. این نقطه موجود بر روی کمرتان، نقطه پایینی برای اندازه‌گیری طول نیم‌تنه است. به‌صورت مستقیم ایستاده و از دوستتان بخواهید اندازه بین نقطه C7 و خط فرضی میان انگشتان شصتتان را اندازه‌گیری کند. این مقدار به‌دست‌آمده، اندازه طول نیمه‌تنه‌تان است. با استفاده از اندازه طول نیم‌تنه‌تان، اندازه کوله پشتی‌تان را بیابید اندازه‌های نیم‌تنه برای کوله پشتی‌ها با برندهای مختلف، متفاوت است؛ بنابراین همیشه به جدول اندازه‌ها برای کوله پشتی موردنظرتان، دقت کنید. همچنین دقت کنید ازآنجایی‌که اندازه‌گیری‌های خانگی کمتر دقیق درمی‌آیند، معمولاً فقط زمانی که کوله پشتی موردنظرتان را امتحان کنید، می‌توانید ببینید که اندازه‌تان است یا خیر. طول لگن‌تان (دور کمر) را اندازه‌گیری کنید اگرچه این موضوع کمتر پیش می‌آید که اندازه طول نیم‌تنه‌تان با اندازه کوله پشتی مطابقت داشته باشد اما دور کمر کوله پشتی اندازه‌تان نباشد، اما بازهم بررسی اندازه طول لگن امری مهم است. شما قرار است بیشتر وزن کوله پشتی‌تان را توسط کمرتان حمل کنید؛ بنابراین یک کمربند مناسب و دقیق امری حیاتی به شمار می‌رود. برای اندازه‌گیری دور کمر، با دستانتان اطراف کمرتان را بگیرید (مانند تصویر بالا). این خط فرضی کمی بالاتر از خط کمربندتان است؛ بنابراین اندازه کمربند کوله پشتی، کمی با اندازه کمربند شلوار متفاوت است. چگونه اندازه طول نیم‌تنه‌مان را تطبیق دهیم؟ باوجود تعداد و انواع بسیار زیادی کوله پشتی در بازار، کوله پشتی‌های دارای اتصال محوری قابل تطبیق، کوله را قادر می‌سازد تا با محدوده وسیعی از نیم‌تنه‌های مختلف با اندازه‌های متفاوت تطابق یابد. برندهای مختلف از سیستم‌های متفاوتی استفاده می‌کنند، اما طرز استفاده از اکثر آن‌ها قابل‌درک است. اگر یک کوله پشتی دارای این شرایط را انتخاب کردید، طول اندازه نیم‌تنه، اولین و مهم‌ترین مؤلفه در تطبیق کوله پشتی با بدنتان است. اگر دیگر قسمت‌های کوله پشتی به‌خوبی روی بدنتان نمی‌نشست و اندازه‌تان نمی‌شد، اندازه طول نیم‌تنه را بررسی کرده و دوباره آن را اندازه‌گیری کنید. دقت کنید که بندها و نوارهای قابل تنظیم کوله پشتی، نمی‌توانند جای سیستم قابل تطبیقی که به ‌اشتباه نصب شده است را بگیرند. اگر در استفاده از کوله پشتی دچار مشکل شدید، آن را به فروشگاه برده و از کارشناسان مربوطه درخواست کمک کنید. کوله پشتی را خودتان در خانه تنظیم کنید کوله پشتی جدیدتان دارای بندهای متعددی است که بسته به نوع و وزن بار کوله پشتی، خاصیت انطباق‌پذیری دارند. برخی از قدرتمندترین عضله‌های بدن، در ران‌ها قرار دارند. بنابراین هدف این است که بندهای کوله پشتی را به‌گونه‌ای تنظیم کنید که بیشتر وزن کوله، روی ران‌ها قرار گیرد. به‌طورکلی، 4 بند اصلی قابل تنظیم در کوله پشتی وجود دارد: 1. بند کمربند 2. بندهای شانه 3. بندهای نگه‌دارنده کوله 4. بند استخوان جناغ برای شروع، یک بارِ تقریباً 7 کیلویی درون کوله پشتی قرار داده و یک کوله پشتی پر از بار را شبیه‌سازی کنید. پیش از شروع کار، تمامی بندهای قابل انطباق را خیلی آهسته شل کنید. به‌طورکلی، دو نوع قسمت قابل تنظیم در کوله پشتی وجود دارد: 1.  قسمت اصلی: بندهای شانه و بند کمربند 2. بخش نهایی: بندهای نگه‌دارنده کوله و بند استخوان جناغ به‌علاوه، ازآنجاکه تنظیم بندها یک ‌روند پویاست، کوهنوردان باتجربه دائماً با بندهای کوله سروکله می‌زنند و با دست‌کاری نقاط فشار بندها، فشار وارده به بدن را کم‌تر می‌کنند. قدم اول: کمربند ●  کوله پشتی را بر دوشتان قرار دهید. کمربندش را آن‌قدر جابجا کنید تا پدهای نرم کوله بر روی استخوان لگنتان (تاج ایلیاک) قرار گیرند. اگر این پدها خیلی پایین یا خیلی بالا قرار می‌گیرند، بندهای شانه را شل‌تر یا تنگ‌تر کنید تا کمربند پایین‌تر یا بالاتر بیاید. ●  گیره کمربند را سفت‌تر کرده و آن را تنگ‌تر کنید. مراقب باشید که کمربند بیش‌ازحد تنگ نشود؛ کمربند باید راحت و امن بوده و بافت بدن را اذیت نکند. ●  قسمت‌های پد دار کمربند را بررسی کرده و مطمئن شوید که دقیقاً بر روی استخوان لگنتان قرار گرفته‌اند. اگر این‌گونه نبود، بندهای شانه و کمربند را دوباره تنظیم کنید. کمربند را آن‌قدر حرکت دهید تا بالاخره قسمت راحت و موردنظرتان را بیابید. ●  قسمت پد دار کمربند باید تا بخش جلویی استخوان لگن را بپوشانند. شما همچنین نیاز به حداقل 1 سانتی‌متر فضای آزاد در دو طرف سگک مرکزی کمربند دارید. اگر متوجه شدید فضای کمتری در اختیار دارید، با فروشگاه موردنظر تماس گرفته و درخواست یک کمربند تنگ‌تر را دهید. 2. قدم دوم: بندهای شانه ●  انتهای بندهای شانه را به پایین و عقب بکشید تا تنگ‌تر شوند. ●  بندهای شانه باید کاملاً به شانه‌هایتان بچسبند، اما توجه کنید که نباید وزن بیش‌ازحدی را تحمل کنند. در غیر این صورت، با قرار دادن بار زیاد بر روی بندهای شانه، باری اضافی را بر عضلات شانه، گردن و عضلات بالای کمر قرار می‌دهید. ●  بررسی کرده و مطمئن شوید که نقاط اتکای بندهای شانه، حدود 2 تا 3 سانتی‌متر پایین‌تر از رأس شانه (تقریباً بر روی استخوان‌های پهن شانه) قرار دارند. در غیر این صورت، یا کمربند کوله‌تان در مکان اشتباهی قرار دارد و یا مقدار طول نیم‌تنه کوله با بدنتان همخوانی ندارد. ●  با شل کردن و تنگ کردن بندهای کوله، قرارگیری فشار را در نواحی مختلف شانه امتحان کنید. نحوه تطبیق بندهای شانه را به‌وسیله افزایش تصاعدی اندازه آن، فرا بگیرید تا بتوانید در طول کوهنوردی یا پیاده‌روی از هرگونه درد یا فشار رهایی یابید. 3. قدم سوم: بندهای نگه‌دارنده کوله پشتی ● بندهای نگه‌دارنده کوله پشتی، رأس مهارهای شانه را به قلاب‌هایی در نزدیکی رأس پنل پشتی متصل می‌کنند. هنگام وارد آمدن فشار بر بدن، این بندها حدود 45 درجه نسبت به بدن، به عقب کشیده می‌شوند. ● بندهای نگه‌دارنده کوله را بیش‌ازحد سفت نکنید! این فشار که در آغاز ممکن است برایتان خوشایند باشد، می‌تواند به مفاصل شانه آسیب‌زده و باعث ایجاد ناراحتی شود. همواره تلاش کنید که نسبت به بندهای کوله، احساس راحتی داشته باشید، نه احساس سفتی و آزردگی. اگر متوجه وجود فضای خالی در رأس قلاب شانه‌هایتان شدید، بندهای نگه‌دارنده کوله رو شل‌تر کنید. 4. قدم چهارم: بند جناغ سینه ● آن‌قدر بند جناغ سینه را تغییر دهید تا بالاخره در ارتفاع مناسبی نسب به قفسه سینه‌تان قرار گیرد. این بند باید تقریباً 1 سانتی‌متر پایین استخوان ترقوه‌تان قرار گیرد. ● بند جناغ سینه را آن‌قدر سفت و شل کنید تا بندهای شانه به یک پهنای مناسب برسند و دست‌هایتان بتوانند آزادانه حرکت کنند. ● از اشتباه رایج تنگ کردن بیش‌ازحد بند جناغ سینه خودداری کنید. انجام این کار باعث کج شدن تعادل کلی قلاب‌ها، جمع شدن ماهیچه‌های سینه و محدود شدن راه تنفس می‌شود. کوله پشتی را در طول مسیر نیز تنظیم کنید پس از حدود 16 کیلومتر پیاده‌روی، تنظیم و انطباق بدون نقصتان در خانه تبدیل به خاطره‌ای دور می‌شود. دقت کنید که حتی تنظیم بی‌نقص و مناسب هم در طول مسیر نیاز به توجه دارد. هنگام بستن کوله پشتی و آماده شدن برای سفر، مجدداً تمامی بندها را بررسی کرده و مطمئن شوید کاملاً بی‌عیب و نقص هستند. سعی کنید در خانه ظاهر تنظیمات موردنظر و انتخابی کوله پشتی‌تان را به خاطر بسپارید تا مطمئن شوید هر زمان که بخواهید، می‌توانید آن را برگردانید. حین پیاده‌روی و کوهنوردی، دائماً تنظیمات بندها و قسمت‌های مختلف کوله پشتی را تغییر داده و با این کار از درد، فشار و ناراحتی در نقاط مختلف بدن بکاهید. یک راه‌حل بسیار شایع جهت کاهش درد ناشی از بار کوله پشتی، تنگ کردن بندهای شانه و شل کردن کمربند کوله است. سپس مدتی بعد این دو مرحله را برعکس انجام دهید. به حالت بدنتان دقت کنید؛ اندکی خم شدن به جلو می‌تواند باعث شود وزن کوله پشتی برایتان سبک‌تر شود. هر موقع که برای استراحت توقف کردید، کوله پشتی‌تان را در بیاورید. با انجام این کار استراحتی به کمرتان دهید و موقع کشیدن ماهیچه‌هایتان، نفسی عمیق بکشید.

ایران، با تنوع اقلیمی و جغرافیایی چشمگیر خود، گنجینه‌ای از آبشارهای باشکوه و مسحورکننده را در دلِ استان‌های مختلف جای داده است. از جنگل‌های سرسبز گیلان و مازندران گرفته تا ارتفاعات لرستان و فارس و حتی مناطق کوهستانی غرب کشور، در هر گوشه‌ای می‌توان صدای دل‌نشین ریزش آب و مناظر خیره‌کننده را یافت. در ادامه، سفری دوستانه و جذاب به میان زیباترین آبشارهای ایران خواهیم داشت تا شما را با این گوهرهای طبیعی بیشتر آشنا کنیم. ● آبشارهای استان گیلان استان گیلان به خاطر طبیعت همیشه سبزش شناخته می‌شود؛ جایی که جنگل‌های هیرکانی، رودخانه‌های پرخروش و آبشارهای رویایی، جلوه‌ای جادویی به این خطه بخشیده‌اند. ▪️ آبشار لاتون بلندترین آبشار گیلان که در نزدیکی آستارا (روستای کوته کومه) قرار دارد و ارتفاع آن به حدود 105 متر می‌رسد. در مسیر منتهی به آبشار، جنگل‌های انبوهی با درختان گردو، فندق، گلابی وحشی و ... دیده می‌شود. پیاده‌روی سه تا چهار ساعته در دل طبیعت، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی برای عاشقان ماجراجویی خواهد بود. ▪️ آبشار ویسادار این آبشار در نزدیکی شهرستان رضوانشهر (پره‌سر) واقع شده است. ارتفاع ویسادار حدود 15 متر است و در مسیر جنگلی چشم‌نوازی قرار دارد. ساختار سنگی نیم‌دایره‌ای و هوای خنک اطراف آبشار، آن را به مقصدی محبوب در بهار و تابستان تبدیل کرده است. ▪️ آبشار دودوزن در منطقه شفت و روستای خرمکش قرار گرفته و حدود 54 متر ارتفاع دارد. دسترسی نسبتاً آسان، وجود جنگل‌های انبوه در اطراف و امکان آب‌تنی در حوضچه پایینی، دودوزن را به یکی از پاتوق‌های جذاب فصل گرما بدل کرده است . ● آبشارهای استان مازندران استان مازندران با طبیعت کوهستانی-جنگلی خود، در بهار و تابستان به اوج زیبایی‌اش می‌رسد. آبشارهای کوچک و بزرگ فراوانی در دل جنگل‌های انبوه و مراتع بکر این استان چشم هر بیننده‌ای را خیره می‌کند. ▪️ آبشار صفارود (جواهرده) در نزدیکی جاده رامسر به جواهرده قرار دارد و به‌ویژه در بهار، پرآب و تماشایی است. مسیر دسترسی از پارک جنگلی صفارود می‌گذرد و چشم‌انداز کوهستانی اطراف، هوای خنک و مسیر پیاده‌روی کوتاه، دلایل محبوبیت آن میان گردشگران است. ▪️ آبشار شاهاندشت با ارتفاع حدود 180 متر، در منطقه لاریجان آمل واقع شده و از بلندترین آبشارهای مازندران به‌شمار می‌رود. ساختار چند‌طبقه آن و مجاورت با قلعه تاریخی ملک بهمن، بازدید از این آبشار را به تجربه‌ای هم‌زمان تاریخی و طبیعی بدل کرده است. ▪️ هفت آبشار تیرکن در جنگل لفور بابل واقع شده است. هفت آبشار کوچک و بزرگ که در قلب جنگل‌های کهن هیرکانی پیوسته‌اند و فضای بکری را شکل می‌دهند. پیاده‌روی جنگلی حدود سه کیلومتر، حوضچه‌های آب خنک و سرسبزی بی‌پایان، لحظاتی سرشار از آرامش و لذت را نوید می‌دهد. ● آبشارهای استان گلستان گلستان هم که به جنگل‌های هیرکانی و آبشارهای جذابش معروف است، در بهار و تابستان هوای مطلوب و مناظر سرسبزی دارد. ▪️ آبشار شیرآباد مجموعه‌ای از چند آبشار پلکانی در دل جنگل‌های سرسبز نزدیک شهر خان‌ببین و روستای شیرآباد. حوضچه‌های آب زلال و خنک، اینجا را به مقصدی عالی برای تفریح تابستانی تبدیل کرده است. ▪️ آبشار کبودوال در نزدیکی علی‌آباد کتول قرار دارد و تنها آبشار تمام‌خزه‌ای ایران محسوب می‌شود. صدای دلنشین ریزش آب از میان خزه‌های سبز، حس طراوت و خنکای وصف‌ناپذیری برای گردشگران فراهم می‌کند. ● آبشارهای غرب کشور و زاگرس رشته‌کوه زاگرس در غرب ایران، میعادگاه تعدادی از بلندترین و زیباترین آبشارهای کشور است. ▪️ آبشار بیشه (لرستان) از معروف‌ترین آبشارهای لرستان که در نزدیکی دورود واقع شده است. با ارتفاعی نزدیک به 48 متر در میان جنگل‌های بلوط، چشم‌انداز بی‌نظیری دارد. نزدیکی خط راه‌آهن و امکانات رفاهی خوب، دسترسی به آن را آسان کرده است. ▪️ آبشار آب سفید (لرستان) در منطقه الیگودرز قرار دارد و با حباب‌های سفیدرنگ خود، لقب «عروس آبشارهای ایران» را گرفته است. آب این آبشار از تونلی در دل کوه خارج می‌شود و در حوضچه پایینی با جوش و خروشی رؤیایی فرود می‌آید. ▪️ آبشار شوی (خوزستان) در نزدیکی دزفول واقع شده و با ارتفاع حدود 85 تا 100 متر و عرض 40 تا 70 متر، از بزرگ‌ترین آبشارهای خاورمیانه به‌شمار می‌رود. ترکیب محیط کوهستانی، درختان تنومند و صدای پرهیبت آب، فضایی جذاب و ماجراجویانه خلق می‌کند . ● آبشارهای مرکز و جنوب در مرکز ایران، آبشارهای دیدنی‌تری از آنچه تصور می‌کنید، وجود دارد و در جنوب هم سرزمین کویر و گرما، گاه با آبشارهایی کوچک اما تماشایی شما را غافلگیر می‌کند. ▪️ آبشار گنجنامه (همدان) در دامنه‌های الوند همدان، جایی که کتیبه‌های تاریخی هخامنشی نیز قرار گرفته‌اند. ترکیب تاریخ و طبیعت، این آبشار را به یکی از محبوب‌ترین مقاصد گردشگران داخلی تبدیل کرده است. ▪️ آبشار مارگون (فارس) در نزدیکی سپیدان واقع شده و عنوان بلندترین آبشار چشمه‌ای جهان را به خود اختصاص داده است. هزاران چشمه جوشان از دل صخره‌ها می‌جوشند و آب را همچون پرده‌ای تماشایی فرومی‌ریزند. ▪️ آبشار کمردوغ (کهگیلویه و بویراحمد) به «عروس آبشارهای کهگیلویه و بویراحمد» مشهور است. در تمام فصول سال پرآب بوده و ارتفاع آن تا 100 متر هم گزارش شده است. طبیعت کوهستانی اطراف، فضایی سرشار از سکوت و آرامش پیشکش گردشگران می‌کند. نکات پایانی و جمع‌بندی آبشارهای ایران، هر یک با زیبایی منحصربه‌فرد و ویژگی‌های خاص خود، گوهرهایی پنهان در دل طبیعت این سرزمین هستند. جنگل‌های شمال، کوهستان‌های غرب و مرکز، یا حتی مناطق جنوبی و کویری، همگی شگفتی‌های خاص خود را دارند. فصل بهار و تابستان فرصت خوبی است تا با سفر به این نقاط، از خنکای آبشارها لذت ببرید، عکاسی کنید و با صدای دلنشین ریزش آب، از شلوغی زندگی روزمره دور شوید.اگر به ماجراجویی علاقه دارید، می‌توانید مسیرهای جنگلی طولانی‌تر را برای رسیدن به آبشارهایی کم‌تر شناخته‌شده طی کنید. اگر هم دسترسی آسان می‌خواهید، آبشارهایی در کنار جاده یا نزدیک شهرها انتخاب خوبی هستند. امکانات رفاهی برخی از این مناطق نیز کامل و مناسب پیک‌نیک و کمپینگ خانوادگی است. تنها کافی است برنامه‌ریزی کنید، وسایل مورد نیاز را بردارید و راهی سفری به یادماندنی شوید؛ ایران، سرزمینی است که همیشه از میزبانی شما خوشحال می‌شود!

ایران یکی از متنوع‌ترین طبیعت‌ها را در جهان دارد؛ از جنگل‌های انبوه شمال گرفته تا کویرهای آرام و کوهستان‌های برفی. اما چیزی که سفر را واقعاً لذت‌بخش می‌کند، انتخاب مقصد درست در فصل مناسب است. در این راهنما، بهترین مقاصد طبیعت‌گردی ایران را در هر فصل بررسی می‌کنیم تا دقیق‌تر بدانید کجا بروید و چه تجربه‌ای در انتظار شماست. فهرست مطالب: بهترین مقاصد طبیعت‌گردی بهار بهترین مقاصد طبیعت‌گردی تابستان بهترین مقاصد طبیعت‌گردی پاییز بهترین مقاصد طبیعت‌گردی زمستان نکات مهم قبل از طبیعت‌گردی جمع‌بندی سوالات متداول بهترین مقاصد طبیعت‌گردی بهار بهار بهترین زمان برای دیدن طبیعت زنده و سرسبز ایران است. هوا معمولاً معتدل است و همه‌جا پر از گل و طراوت می‌شود. در این فصل، خیلی از مناطق کشور در بهترین حالت خودشان قرار دارند و می‌شود سراغ جذاب‌ترین مقاصد طبیعت‌گردی بهاری رفت. جنگل الیمستان جنگل الیمستان در نزدیکی آمل قرار دارد و یکی از معروف‌ترین جنگل‌های بهاری ایران است. این جنگل به‌خاطر چشم‌اندازهای مه‌آلود و مسیرهای سرسبز، بین طبیعت‌گردها بسیار محبوب است. پوشش گیاهی آن شامل درختان ممرز، راش و بوته‌های جنگلی است و گونه‌هایی مثل گراز، روباه و پرندگان جنگلی در آن دیده می‌شوند. ترکیب مه، سبزی درختان و سکوت جنگل، فضای کاملاً آرامش‌بخشی ایجاد می‌کند. دشت شقایق کالپوش این دشت در مرز استان سمنان و گلستان قرار دارد و در بهار به یک فرش قرمز طبیعی از شقایق‌های وحشی تبدیل می‌شود. پوشش گیاهی آن بیشتر شامل گیاهان مرتعی و گل‌های فصلی است و حیوانات کوچک مثل خرگوش و پرندگان دشت‌زی در آن دیده می‌شوند. این منطقه یکی از خاص‌ترین مناظر بهاری ایران برای عکاسی است. چرا بهار بهترین زمان طبیعت‌گردی است؟چون هوا معتدل است، طبیعت در اوج سرسبزی قرار دارد و مسیرهای طبیعت‌گردی هم معمولاً در بهترین شرایط خودشان هستند. بهترین مقاصد طبیعت‌گردی تابستان تابستان بهترین زمان برای فرار از گرما و رفتن به مناطق خنک‌تر است. در این فصل، بسیاری از مناطق کوهستانی و ییلاقی ایران به بهترین مقصد برای سفر و طبیعت‌گردی تبدیل می‌شوند. تنگه دار تنگه دار یکی از خاص‌ترین و هیجان‌انگیزترین مقاصد تابستانی شمال ایران است که در نزدیکی نوشهر قرار دارد.این منطقه در واقع یک تنگه باریک با دیواره‌های بلند سنگی و رودخانه‌ای خنک است که در طول مسیر جریان دارد. پوشش گیاهی آن شامل درختان انبوه، خزه‌ها و گیاهان رطوبتی است و در اطراف آن پرندگان جنگلی و جانوران کوچک دیده می‌شوند.تجربه عبور از آب خنک در میان دیواره‌های بلند و سایه‌دار، باعث می‌شود تنگه دار در تابستان یک مقصد کاملاً متفاوت باشد؛ یعنی جایی که هم طبیعت را لمس می‌کنید و هم از گرمای تابستان فرار می‌کنید. ییلاق سوباتان سوباتان یکی از زیباترین ییلاقات شمال ایران است که در ارتفاعات تالش قرار دارد. پوشش گیاهی آن شامل چمنزارهای وسیع، گل‌های وحشی و جنگل‌های پراکنده است. دام‌هایی مثل اسب و گاو در مراتع آزاد دیده می‌شوند و از نظر جانوری، پرندگان کوهستانی در منطقه حضور دارند. هوای سوباتان در تابستان کاملاً خنک است و ترکیب مه، دشت‌های سبز و کلبه‌های چوبی، یک فضای کاملاً رویایی ایجاد می‌کند. دریاچه گهر دریاچه گهر در دل رشته‌کوه اشترانکوه قرار دارد و به “نگین زاگرس” معروف است. اطراف آن پوشیده از گیاهان کوهستانی و درختان بلوط است و گونه‌هایی مثل کبک و کل و بز در منطقه دیده می‌شوند. آب زلال دریاچه در کنار کوه‌ها، منظره‌ای بسیار آرام و چشم‌نواز ساخته است. چرا تابستان برای طبیعت‌گردی مناسب است؟چون می‌توان به مناطق کوهستانی و ییلاقی خنک رفت و بدون درگیری با گرمای شدید، از طبیعت و هوای مطبوع لذت برد. بهترین مقاصد طبیعت‌گردی پاییز پاییز فصل رنگ‌هاست؛ زمانی که طبیعت به یکی از زیباترین حالت‌های خود می‌رسد. در این فصل، بسیاری از جنگل‌ها و مناطق طبیعی ایران به چشم‌اندازهایی فوق‌العاده و متفاوت تبدیل می‌شوند. جنگل دوهزار و سه‌هزار این جنگل‌ها در ارتفاعات تنکابن قرار دارند و از بهترین مقاصد پاییزی ایران هستند. پوشش گیاهی آن شامل درختان راش، افرا و بلوط است که در پاییز به رنگ‌های زرد، نارنجی و قرمز درمی‌آیند. مه پاییزی در کنار این رنگ‌ها، فضایی کاملاً سینمایی ایجاد می‌کند. پارک ملی گلستان پارک ملی گلستان یکی از قدیمی‌ترین مناطق حفاظت‌شده ایران است. این منطقه تنوع گیاهی و جانوری بالایی دارد و گونه‌هایی مثل مرال، پلنگ و گراز در آن زندگی می‌کنند. در پاییز، ترکیب رنگ‌ها و مه صبحگاهی، این منطقه را بسیار خاص می‌کند. چرا پاییز برای طبیعت‌گردی مناسب است؟چون هوا خنک و دلپذیر است، طبیعت در زیباترین حالت رنگی خود قرار دارد و به‌دلیل کاهش شلوغی، تجربه آرام‌تر و لذت‌بخش‌تری از سفر به طبیعت فراهم می‌شود. بهترین مقاصد طبیعت‌گردی زمستان زمستان برای طبیعت‌گردی تجربه‌ای متفاوت و خاص ایجاد می‌کند و بیشتر مناسب علاقه‌مندان به ماجراجویی است. در این فصل، برخی از مناطق ایران چهره‌ای کاملاً متفاوت پیدا می‌کنند و به مقصدی جذاب برای سفرهای زمستانی تبدیل می‌شوند. کویر مرنجاب کویر مرنجاب در شمال آران و بیدگل قرار دارد و یکی از معروف‌ترین کویرهای ایران است. پوشش گیاهی آن بسیار محدود و شامل گیاهان مقاوم به خشکی است و جانورانی مثل روباه شنی در آن زندگی می‌کنند. در زمستان، هوای کویر بسیار دلپذیر می‌شود و آسمان شب آن فوق‌العاده دیدنی است. دشت لار دشت لار در دامنه‌های دماوند قرار دارد و در زمستان کاملاً پوشیده از برف می‌شود. این منطقه پوشش گیاهی کوهستانی دارد و گونه‌هایی مثل کبک و روباه در آن دیده می‌شوند. سکوت و سفیدی دشت، فضایی آرام و متفاوت ایجاد می‌کند. چرا زمستان برای طبیعت‌گردی مناسب است؟چون فرصت تجربه سکوت و آرامش واقعی در طبیعت را فراهم می‌کند و مناظر کاملاً متفاوتی از کوهستان‌های برفی و کویرهای خلوت را پیش روی شما قرار می‌دهد. نکات مهم قبل از طبیعت‌گردی قبل از هر سفر طبیعت‌گردی، بهتر است چند نکته ساده اما مهم را در نظر بگیرید. اول از همه وضعیت آب‌وهوا را بررسی کنید تا با شرایط نامناسب غافلگیر نشوید. سپس تجهیزات ضروری مثل کفش مناسب، لباس لایه‌ای، آب کافی و خوراکی سبک را همراه داشته باشید. در نهایت، انتخاب مقصد را متناسب با فصل و توان بدنی خود انجام دهید تا سفر هم ایمن باشد و هم لذت‌بخش‌تر پیش برود. جمع‌بندی طبیعت ایران در هر فصل چهره‌ای متفاوت و خاص دارد. از جنگل‌های سرسبز بهاری گرفته تا کویرهای آرام زمستانی، هر زمان از سال می‌تواند تجربه‌ای متفاوت برای شما بسازد. اگر مقصد را متناسب با فصل انتخاب کنید، سفر شما هم لذت‌بخش‌تر خواهد بود و هم ایمن‌تر. در نهایت، بهترین زمان سفر زمانی است که طبیعت در بهترین حالت خودش باشد. سوالات متداول 1. بهترین فصل برای طبیعت‌گردی ایران چیست؟ بهار و پاییز معمولاً بهترین شرایط را دارند، اما هر فصل مقصد خاص خودش را دارد. 2. برای سفر تابستانی کجا برویم؟ ییلاقات و مناطق کوهستانی مثل سوباتان و دریاچه گهر بهترین گزینه‌ها هستند. 3. آیا سفر به کویر در زمستان مناسب است؟ بله، زمستان بهترین زمان برای کویرگردی است چون هوا معتدل‌تر است. 4. کدام جنگل‌های ایران برای سفر بهتر هستند؟ جنگل الیمستان، دوهزار و سه‌هزار و جنگل گلستان از بهترین گزینه‌ها هستند.