کوه گنو یکی از برجسته‌ترین ارتفاعات در جنوب ایران و در ارتفاعات زاگرس جنوبی است که در استان هرمزگان، شهرستان بندرعباس واقع شده است. این کوهستان بخش عمده‌ای از ذخیره‌گاه زیست‌کره گنو را تشکیل می‌دهد که با بیش از 27,500 هکتار وسعت در فهرست ذخیره‌گاه‌های طبیعی کشور ثبت شده و از مناطق حفاظت‌شده به شمار می‌آید. رشته‌کوه گنو با ابعاد تقریباً 34 کیلومتر طول و 5 تا 15 کیلومتر عرض، بخشی مهم از بافت کوهستانی جنوب کشور را شکل می‌دهد و تنوع زیستی قابل توجهی از پوشش گیاهی و جانوری از جمله پستانداران، پرندگان و گونه‌های گیاهی بومی را در خود جای داده است.

بلندترین نقطه در این منطقه قله‌ای است که به‌نام «نصیری» شناخته می‌شود با ارتفاع حدود 2347 متر از سطح دریا و جایگاه برجسته‌ای برای کوهنوردی و طبیعت‌گردی به‌ویژه برای علاقه‌مندان به کوهستان‌های زاگرس جنوبی دارد. کوهستان گنو پس از چند کوه مرتفع استان هرمزگان، از جمله هماگ، سیرو و شیب، در رده‌های بعدی ارتفاع قرار می‌گیرد و چشم‌اندازهای منحصربه‌فردی از دشت‌ها و رودخانه‌های پیرامون در روزهای صاف ارائه می‌کند. تنوع زیست‌محیطی این ارتفاعات همچنین شرایط مناسبی برای مشاهده حیات‌وحش، پرندگان شکاری و گیاهان بومی را فراهم می‌سازد که برای گردشگران طبیعت‌دوست ارزشمند است.

برای دسترسی به قله و ذخیره‌گاه گنو، چندین مسیر مختلف از جبهه‌های جنوبی، شرقی، شمال‌شرقی و غربی وجود دارد که از محورهای اصلی جاده بندرعباس–بندرلنگه و بندرعباس–سیرجان منشعب می‌شوند و اغلب از مسیر روستاهای تازیان، ایسین، سلکو و تنگ باغ قابل طی‌کردن هستند. بهترین زمان بازدید و صعود به این ارتفاعات، ماه‌های خنک‌تر سال (پاییز تا اوایل بهار) است که هوا مناسب‌تر و خطر گرمای شدید کاهش یافته است، هرچند در فصول سردتر نیز امکان برف‌پوش شدن بخش‌هایی از ارتفاعات وجود دارد. در طول بازدید و صعود به قله گنو، رعایت مسئولیت‌پذیری در طبیعت‌گردی ضروری است؛ به‌ویژه حفظ پاکیزگی مسیر، عدم ایجاد سروصدا در زیست‌بوم‌های حساس، و احترام به حیات‌وحش و پوشش گیاهی این منطقه حفاظت‌شده از اهمیت برخوردار است.