روستای یاسه چای (یاسه چاه) یکی از روستاهای تاریخی و شاخص استان چهارمحال و بختیاری و از توابع شهرستان سامان است که در حاشیه رودخانه زاینده‌رود قرار گرفته و قدمتی حدود 400 سال دارد. این روستا با نام ترکی «یاسه چای» به معنای «محل گسترش و پهن شدن رودخانه» شناخته می‌شود؛ واژه‌ای که از ترکیب «یاسو» به معنای پهن و «چای» به معنای رودخانه شکل گرفته است. بافت روستا به دوره صفویه بازمی‌گردد و به دلیل ساختار منحصربه‌فرد خود در فهرست آثار ملی ایران نیز ثبت شده است. ترکیب معماری تاریخی و طبیعت باغی اطراف، شامل درختان گردو و بادام و همجواری با زاینده‌رود، این روستا را به یکی از نمونه‌های کم‌نظیر سکونتگاه‌های سنتی ایران تبدیل کرده است.

آنچه یاسه چای را از سایر روستاها متمایز می‌کند، ساختار کاملاً دالانی و نبود کوچه‌های معمولی در بافت آن است؛ به‌گونه‌ای که تمام رفت‌وآمدها از طریق دالان‌های سرپوشیده انجام می‌شود. این دالان‌های خشتی که برخی از آن‌ها بیش از 400 متر طول دارند، شمال و جنوب روستا را به هم متصل کرده و شبکه‌ای پیچیده از مسیرهای ارتباطی میان خانه‌ها ایجاد کرده‌اند. معماری خانه‌ها نیز کاملاً درون‌گرا و متراکم است و فضاهایی مانند حیاط، ایوانچه، مطبخ، انبار و اتاق‌های نشیمن را در خود جای داده است. این ساختار علاوه بر کارکرد اقلیمی و امنیتی، جلوه‌ای منحصربه‌فرد از مهندسی بومی در مناطق کوهستانی را به نمایش می‌گذارد و همین ویژگی، روستا را به یکی از مقاصد مهم گردشگری فرهنگی تبدیل کرده است. مردم روستای یاسه‌چای فرهنگی غنی و سنت‌های زیبایی دارند و موسیقی محلی در مراسم‌ها به‌ویژه عروسی‌ها نقش مهمی ایفا می‌کند. سازهایی مانند کرنا، سرنا، نی، دهل، تنبک و کمانچه از مهم‌ترین سازهای محلی این منطقه هستند. بیشتر مردم روستا به کشاورزی، باغداری و دامداری مشغول‌اند و بانوان نیز علاوه بر کارهای روزمره، در بافت قالی‌های خوش‌نقش و رنگ فعالیت دارند که از صنایع دستی مهم این منطقه به شمار می‌رود.

دسترسی به روستای یاسه چای از مسیرهای آسفالته شهرستان سامان، پل زمانخان، شهرکرد، چادگان و سد زاینده‌رود امکان‌پذیر است و بازدید از آن در تمام فصول سال قابل انجام است، هرچند بهار و تابستان به دلیل سرسبزی باغ‌ها و جریان زاینده‌رود، بهترین زمان سفر محسوب می‌شود. در بازدید از این روستا رعایت اصول طبیعت‌گردی مسئولانه اهمیت بالایی دارد؛ از جمله حفظ بافت تاریخی، عدم آسیب به دالان‌ها و احترام به حریم خصوصی ساکنان بومی. یاسه چای نه‌تنها یک مقصد گردشگری، بلکه نمونه‌ای زنده از همزیستی انسان، معماری و طبیعت در یک ساختار تاریخی منسجم است.