دروار روستایی از توابع دهستان کلیجان‌رستاق علیا در بخش کلیجان‌رستاق شهرستان ساری، استان مازندران است که در فاصله حدود 11 کیلومتری جنوب مرکز شهر ساری قرار دارد. این روستا در ارتفاع 170 متری از سطح دریا، در دشت‌های مجاور دامنه‌های ارتفاعات شمالی البرز مرکزی و در میان جنگل‌های هیرکانی واقع شده است. دروار حدود 40 کیلومتر با دریای خزر و 175 کیلومتر با تهران فاصله دارد و روستاهای پهنه‌کلای جنوبی، دلاک‌خیل و مشون‌کلا در پیرامون آن قرار گرفته‌اند. اراضی اطراف روستا در بخش‌های شرقی، جنوب شرقی و غربی پوشیده از جنگل است و رودخانه سالاردره، از ریزابه‌های رود تجن، نیز در شرق روستا جریان دارد. براساس سرشماری سال 1395، دروار 229 نفر جمعیت داشته و ساکنان آن به زبان طبری با گویش ساروی سخن می‌گویند.

قرارگیری دروار در میان چشم‌اندازهای جنگلی و دشت‌های شمال البرز، مهم‌ترین ویژگی طبیعی آن برای گردشگران به شمار می‌رود و فضای روستا را برای گشت‌وگذار در طبیعت و آشنایی با زندگی روستایی مناسب کرده است. کشاورزی، باغداری و دامداری از فعالیت‌های اصلی مردم دروار هستند و محصولاتی مانند گندم، جو، برنج، ذرت، باقلا، انگور، گلابی و سیب در آن تولید می‌شود و تولیدات دامی نیز بخشی از فعالیت‌های اقتصادی روستا را تشکیل می‌دهد. از امکانات و دیدنی‌های موجود دروار می‌توان به اقامتگاه‌های اجاره‌ای، زمین ورزشی، بقالی، نانوایی و زیارتگاهی به نام امامزاده سیدتقی اشاره کرد؛ زیارتگاهی که در منابع موجود، فاقد نشانه قبر و مربوط به دوره متأخر معرفی شده است. ترکیب بافت روستایی، فعالیت‌های کشاورزی و باغداری، جنگل‌های پیرامونی و جریان رودخانه سالاردره، دروار را به مقصدی مناسب برای تجربه فضای روستایی و طبیعت شمال ایران تبدیل کرده است.

برای دسترسی به دروار، مسیر روستا در فاصله حدود 2 کیلومتری در شمال شرق به جاده ساری ـ کیاسر متصل می‌شود و از این مسیر می‌توان به روستا دسترسی پیدا کرد. با توجه به قرارگیری روستا در میان جنگل‌های هیرکانی و دامنه‌های البرز، فصل‌های بهار و پاییز از زمان‌های مناسب برای تماشای طبیعت سرسبز و چشم‌اندازهای پیرامون روستا هستند؛ بااین‌حال، بازدید در هر زمان باید با توجه به شرایط جوی و وضعیت مسیرها انجام شود. هنگام طبیعت‌گردی در اطراف دروار نیز بهتر است از رها کردن زباله، آسیب‌زدن به پوشش گیاهی و ایجاد آلودگی در مسیر رودخانه و مناطق جنگلی خودداری شود و گردشگران با احترام به محیط طبیعی، زمین‌های کشاورزی و زندگی ساکنان محلی از ظرفیت‌های روستا استفاده کنند.