امامزاده قاضی صابر

امامزاده قاضی صابر یکی از زیارتگاه‌های تاریخی تهران است که در محله قدیمی ده ونک، در نزدیکی دانشگاه الزهرا و در انتهای خیابان شهید مجیدپور، کوچه امامزاده قرار دارد. این بقعه آرامگاه ابوالقاسم علی بن محمد، مشهور به قاضی صابر، است که بنا بر روایت‌های محلی و زیارت‌نامه موجود، از نوادگان امام زین‌العابدین (ع) به شمار می‌رود. قاضی صابر از عالمان و فقیهان دینی زمان خود بود و گفته می‌شود محل زندگی او در ده ونک، مکانی برای آموزش علوم دینی و پاسخ‌گویی به پرسش‌های علمی مردم بوده است. بنای این زیارتگاه با پیشینه‌ای چندصدساله، در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۸۴ با شماره ۱۲۵۳۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

ساختمان امامزاده قاضی صابر بنایی هشت‌ضلعی است که در طول تاریخ بارها آسیب دیده و مرمت شده است. بنای اولیه آن از خشت و گل ساخته شده بود و در دوره قاجار، به دستور میرزا یوسف مستوفی‌الممالک، صدر اعظم ناصرالدین‌شاه، در حدود سال ۱۳۰۲ هجری قمری بازسازی شد. در این دوره، بخش‌هایی از بنا با آجر ساخته شد و تزییناتی مانند کاشی‌کاری، سنگ مرمر کتیبه‌دار و ضریح چوبی به آن افزوده شد. صحن کوچک، رواق دنج و فضای آرام زیارتگاه، در کنار درخت کهنسال حیاط و قبرهای موجود در محوطه، از ویژگی‌های قابل‌توجه آن هستند. امروزه این بقعه علاوه بر ارزش تاریخی و معماری، محل برگزاری مراسم مذهبی و زیارت علاقه‌مندان است و بخشی از هویت تاریخی محله ده ونک را حفظ می‌کند.

برای بازدید از امامزاده قاضی صابر می‌توانید خود را به میدان ونک برسانید و از مسیر خیابان شیخ بهایی شمالی، میدان شیخ بهایی و خیابان ده ونک به خیابان شهید مجیدپور و کوچه امامزاده بروید. با توجه به قرارگیری زیارتگاه در بافت قدیمی و کوچه‌های محلی، بهتر است مسیر نهایی را پیاده طی کنید و برای رفت‌وآمد از وسایل حمل‌ونقل عمومی یا تاکسی کمک بگیرید. بهار و پاییز، به دلیل هوای مطبوع‌تر تهران، زمان مناسبی برای بازدید و گشت‌وگذار در محله تاریخی ده ونک هستند؛ البته پیش از مراجعه، بهتر است از ساعت فعالیت و برنامه‌های مذهبی مجموعه مطلع شوید. در زمان حضور نیز رعایت آداب زیارت، حفظ آرامش، احترام به فضای عبادی و مراقبت از بنا و درخت کهنسال محوطه اهمیت دارد.