Vank Kilisesi

Vank Kilisesi ya da Kutsal Amena Perkiç, İsfahan'da bulunur ve İsfahan Ermenilerinin katedrali olarak bilinir. Vank, Ermenicede manastır anlamına gelir. Bu kiliseyi, Safevi hükümdarı Şah Abbas döneminde göç eden Ermeniler inşa etmiştir. 8731 metrekarelik alana sahip olan Vank Kilisesi; ana kilise, avlu, kütüphane, matbaa, toplantı salonları, saat kulesi, çan kulesi, papazlara ve piskoposlara ait odalar ve ayrıca bir müzeden oluşur. İlk bakışta Vank Kilisesi'nin mimarisinin İran'daki diğer kiliselerden farkı açıkça göze çarpar. Kilisede, o dönemin İran mimarisinin temel unsurları arasında sayılan biri büyük, biri küçük iki kubbe bulunur. Şah Abbas, dinî anlaşmazlıkların çıkmasını önlemek için kilisenin sıradan kilise mimarilerine benzememesini inşa şartı olarak koymuştu.

Şah Abbas bu kararıyla hem Culfa Ermenilerinin isteğine karşılık vermiş hem de Ermeniler ile Müslümanlar arasında dinî gerilimlerin yaşanmasını engellemiştir. Kubbelerin ve özel tuğlaların yanı sıra kilisenin iç mekândaki resimleri de dikkat çeker. O dönemde kiliselerin iç duvarlarını resimlemek pek yaygın değildi; süslemeler ve oymalar çoğunlukla dış duvarlarla sınırlıydı. Ancak Vank Kilisesi'nde İsfahanlı Ermeni sanatçılar, iç duvarları, özellikle de mihrap bölümünü resimleyerek kendine özgü manevi bir atmosfer yaratmışlardır.

Resimlerin yanı sıra, güzel desenli sırlı çiniler de iç duvarların alt kısımlarının süslenmesine katkıda bulunmuştur. Tüm bu resimler ve çini işleri İncil hikâyelerini anlatır. Kiliseye çan konulmadan önce, halkı dinî ibadetlere çağırmak için koçnak adı verilen bir tahtaya vurulan darbelerin sesi kullanılırdı. Yüksekliği yaklaşık 12 metre olan kilisenin tuğla duvarları ve kanatlı melek figürleri taşıyan çiniler, hep özgün İran mimarisini hatırlatır.