میدان آزادی یکی از مشهورترین و مهم‌ترین میدان‌های ایران است که در بخش غربی شهر تهران و در محل تلاقی چند محور اصلی ارتباطی پایتخت قرار دارد. این میدان که پیش از سال 1357 با نام «میدان شهیاد» شناخته می‌شد، هم‌زمان با ساخت برج آزادی در سال 1349 خورشیدی و به مناسبت جشن‌های 2500 ساله شاهنشاهی ایران طراحی و احداث شد. برج آزادی که در مرکز این میدان قرار گرفته، با ارتفاع حدود 45 متر و طراحی منحصربه‌فرد خود، به یکی از شاخص‌ترین نمادهای شهر تهران و معماری معاصر ایران تبدیل شده است. میدان آزادی با مساحتی نزدیک به 50 هزار مترمربع، پس از میدان نقش جهان اصفهان، دومین میدان بزرگ ایران به شمار می‌آید و برای بسیاری از مسافران، نخستین تصویر از پایتخت هنگام ورود از سمت غرب تهران محسوب می‌شود.

مهم‌ترین ویژگی میدان آزادی، معماری کم‌نظیر برج مرکزی آن است که توسط معمار برجسته ایرانی، حسین امانت، طراحی شده و تلفیقی از عناصر معماری ایران پیش از اسلام و پس از اسلام را به نمایش می‌گذارد. در طراحی این مجموعه از الگوهایی مانند طاق کسری، چهارطاقی‌های ساسانی، مقرنس، رسمی‌بندی‌های ایرانی و هندسه الهام‌گرفته از سقف مسجد شیخ لطف‌الله اصفهان استفاده شده است. فضای داخلی برج نیز مجموعه‌ای فرهنگی شامل تالار کهن، تالار آینه، نگارخانه‌ها، کتابخانه، سالن ایران‌شناسی، سالن مولتی‌ویژن، سینما و نمایشگاه‌های هنری را در خود جای داده و بازدیدکنندگان را با بخشی از تاریخ، هنر و فرهنگ ایران آشنا می‌کند. علاوه بر ارزش معماری، میدان آزادی طی دهه‌های گذشته میزبان بسیاری از رویدادهای مهم تاریخی، فرهنگی و اجتماعی کشور بوده و امروزه نیز جایگاه ویژه‌ای در هویت شهری تهران دارد.

دسترسی به میدان آزادی بسیار آسان است و این مجموعه از شرق به خیابان آزادی، از شمال به بزرگراه محمدعلی جناح، از غرب به بزرگراه لشگری و از جنوب به بزرگراه آیت‌الله سعیدی متصل می‌شود. نزدیک‌ترین ایستگاه مترو، ایستگاه میدان آزادی در خط 4 مترو تهران است و خطوط متعدد اتوبوس و تاکسی نیز دسترسی مناسبی به این مجموعه فراهم می‌کنند؛ به همین دلیل استفاده از حمل‌ونقل عمومی بهترین گزینه برای بازدید محسوب می‌شود. بازدید از فضای بیرونی میدان در تمام ساعات شبانه‌روز امکان‌پذیر است و فصل‌های بهار و پاییز، به دلیل هوای معتدل، بهترین زمان برای بازدید از محوطه و عکاسی هستند. در هنگام بازدید نیز حفظ نظافت محیط، خودداری از آسیب رساندن به فضای سبز و احترام به این اثر ارزشمند ملی، نقش مهمی در حفاظت از یکی از مهم‌ترین نمادهای معماری و هویت فرهنگی ایران دارد.