منطقه حفاظت‌شده درونه

منطقه حفاظت‌شده درونه یکی از زیستگاه‌های طبیعی و ارزشمند استان خراسان رضوی است که در غرب شهرستان بردسکن و در نزدیکی روستای درونه قرار دارد. این منطقه با وسعتی در حدود ۶۰ هزار هکتار، به دلیل برخورداری از زیستگاه‌های متنوع و گونه‌های گیاهی و جانوری ارزشمند، اهمیت زیست‌محیطی زیادی دارد. درونه در سال ۱۳۷۵ به‌عنوان منطقه شکارممنوع معرفی شد و در سال ۱۳۸۵ در فهرست مناطق حفاظت‌شده سازمان حفاظت محیط زیست قرار گرفت. نزدیکی این منطقه به پناهگاه حیات وحش دشت لاغری و منطقه حفاظت‌شده توران نیز بر اهمیت آن در حفظ زیستگاه‌های حیات وحش افزوده است.

از مهم‌ترین ویژگی‌های منطقه حفاظت‌شده درونه، وجود گونه‌های جانوری ارزشمند و پوشش گیاهی متناسب با شرایط طبیعی آن است. زیره سیاه، فلفل بوته‌ای کوهی، مریم‌نخودی، بادرنج، آویشن، کاکوتی، گل زرد، بومادران، پرسیاوش، دم‌اسب صحرایی، بارهنگ، خارشتر و پونه از گیاهان شاخص این منطقه هستند. همچنین درختانی مانند بنه، زرشک، بید کوهی و بادام وحشی در بخش‌هایی از آن دیده می‌شوند. درونه یکی از زیستگاه‌های شناخته‌شده یوزپلنگ آسیایی است و حضور این گونه ارزشمند در سال ۱۳۹۱ با استفاده از دوربین‌های تله‌ای ثبت شد؛ همچنین در سال ۱۳۹۳ گزارش‌هایی از حضور چهار قلاده یوزپلنگ در منطقه منتشر شد. پلنگ، گورخر ایرانی، گربه وحشی، شاه‌روباه، قوچ و میش، کل و بز، آهو و جبیر از دیگر پستانداران این محدوده هستند. هوبره، شاه‌بوف، دال، کرکس، کبوتر وحشی، باقرقره، کبک، تیهو، سبزقبا، هدهد، عقاب و شاهین نیز از جمله پرندگان منطقه به شمار می‌روند. حفاظت از این زیستگاه اهمیت زیادی دارد؛ به‌ویژه آنکه خشکسالی‌های پی‌درپی و خشک شدن برخی چشمه‌ها و منابع آبی، شرایط زیستی حیات وحش را دشوار کرده است.

برای دسترسی به منطقه حفاظت‌شده درونه می‌توان از شهرستان بردسکن به سمت بخش انابد و روستای درونه حرکت کرد و با توجه به گستردگی منطقه، برای ورود به محدوده‌های طبیعی آن باید از مسیرهای مجاز و با هماهنگی اداره حفاظت محیط زیست استفاده کرد. فصل بهار و پاییز به دلیل اعتدال نسبی هوا، زمان مناسب‌تری برای طبیعت‌گردی در محدوده‌های مجاز اطراف منطقه محسوب می‌شوند. با توجه به ارزش زیستگاهی درونه و حضور گونه‌های در معرض خطر انقراض، بازدیدکنندگان باید از ورود به زیستگاه‌های حساس، نزدیک شدن به جانوران، ایجاد سروصدا، روشن کردن آتش، شکار و برداشت گیاهان خودداری کنند و زباله‌های خود را نیز از منطقه خارج کنند. رعایت این اصول به حفظ آرامش حیات وحش و تداوم حیات گونه‌های ارزشمند این زیستگاه کمک می‌کند.