در این مقاله نکاتی پیرامون پیشگیری از ابتلا به بیماری در سفر بیان می کنیم: درباره مقصدتان تحقیق کنید از وبسایت های CDC (مرکز کنترل و پیشگیری بیماری) و سازمان بهداشت جهانی بازدید کنید. این وبسایت ها اطلاعاتی درباره وضعیت کنونی سلامت در کشورهای مختلف در اختیارتان می گذارند. همچنین توصیه هایی برای اینکه در سفر سالم بمانید ارائه می دهند. با یک پزشک مشورت کنید بسیاری از سیستم های مراقبت بهداشتی، کلینیک هایی با کادر مجرب برای مشاوره قبل از سفر دارند. این کلینیک ها می توانند توصیه هایی متناسب با مقصد سفر شما ارائه دهند و نسخه هایی تجویز کنند که ممکن است در سفر لازم داشته باشید.اگر شرکت بیمه شما، رفتن به کلینیک های سفر را (که بیان کردیم) توصیه نکرد، می توانید به پزشک خودتان مراجعه کنید. ایمن سازی کنید بسیاری از ایمن سازی ها باید ماه ها قبل از سفر انجام شوند. بعضی از مراحل بهداشتی-درمانی، مثل اقدامات مربوط به بیماری مالاریا باید قبل، حین، و بعد از سفر انجام شوند. باید یک گواهی سلامت بین المللی از پزشک خود بگیرید که نشان دهد اقدامات ایمن سازی شما به صورت کامل انجام شده. وسایل ضروری بهداشتی و کمک های اولیه  را همراه داشته باشید. جعبه کمک های اولیه تان را بررسی و تجهیز کنید: فهرستی از وسایلی که لازم دارید تهیه کنید. آنهایی که مصرف شده یا تاریخ انقضایشان گذشته با موارد جدید جایگزین کنید. یک کپی از مدارک ایمن سازی و نسخه های دارویی تان تهیه کنید. زمان مراجعه به پزشک کلینیک سفر مطمئن شوید که جعبه کمک های اولیه شما مواد دارویی کافی را دارد. اگر جعبه کمک های اولیه ندارید، یک عدد تهیه کنید و یا از مراکز مربوطه بخرید. محصولات بهداشتی زنانه: تهیه این محصولات درخارج از کشور کمی دشوار است، بنابراین باید به فکر هرآنچه تا پایان سفر احتیاج دارید باشید. مواد ضد عفونی کننده دست: آب داغ و صابون بهترین گزینه هستند اما جایی که این مواد در دسترس نباشند، مواد ضد عفونی کننده جایگزین مناسبی خواهند بود. کمک های اولیه را یاد داشته باشید: نکته مهم دیگری که باید در نظر داشته باشید، بویژه اگر قرار است به نقطه ای دور از امکانات سفر کنید، شرکت در دوره های آموزش فوریت های پزشکی است. به حداقل رساندن پرواز زدگی/جت لگ (بیخوابی و ناراحتی ناشی از مسافرت طولانی با هواپیما و یا ناشی از تغییرات ساعت در مناطق مختلف) با سفر به نواحی مختلف، به علت اختلاف ساعت مبدأ با مقصد پرواز، ساعت بیولوژیک بدن بر هم می خورد و بدین ترتیب به سیستم ایمنی لطمه هایی وارد می شود. نمی توانید کاملا جلوی این مشکل را بگیرید، اما می توان اقداماتی در جهت کاهش پرواززدگی انجام داد: برنامه خواب خود را مطابق زمان خواب در مقصد تنظیم کنید. وقتی به مقصد رسیدید، حتی اگر خیلی خسته باشید، تا قبل از غروب آفتاب به تخت خواب نروید. با تنظیم تدریجی ساعات خواب و بیداری می توانید راحت تر با شرایط جدید کنار بیایید. یک روز برای استراحت در ابتدا و انتهای سفر قرار دهید. در ابتدا و انتهای تعطیلات یا سفر بهتر است یک روز را به منظور بهبود و ریکاوری بعد از پرواز زدگی(جت لگ) در نظر بگیرید. همچنین برای روز های اول سفر، برنامه های سبک تری بچینید. عادت های مربوط به خوب خوابیدن را تمرین کنید. همان توصیه هایی که بار ها در خانه شنیده اید یا به آنها عمل کرده اید؛ قبل از خوابیدن ابزار های الکترونیکی مثل گوشی موبایل را کنار بگذارید، از مصرف کافئین پرهیز کنید و… . نکات مربوط به بهتر خوابیدن را رعایت کنید، و هر چیزی را که در خانه برای بهتر خوابیدن به آن احتیاج داشتید در سفر همراه خود ببرید. خوب خوابیدن در سفر عملکرد سیستم ایمنی تان را افزایش خواهد داد. در طول پرواز مراقب باشید قرارگیری در فضایی تنگ و فشرده آن هم با گروه های گوناگون، مستلزم تهویه هوای مناسب است. دیگر عوامل مراقبتی حین پرواز کمی محدودتر هستند اما میتوانید موارد زیر را در نظر داشته باشید: مایعات زیاد مصرف کنید. کابین هواپیما درجه رطوبت پایینی دارد، بنابراین باید به اندازه کافی مایعات مصرف کنید تا مخاط بینی و رطوبت دهان شما خشک نشود. با حفظ رطوبت در این دو ناحیه، اجرام خارجی که قصد ورود به بدن از طریق دهان و بینی را داشته باشند بهتر به دام می افتند. مرتبا دستانتان را بشویید. و اگر این امکان وجود نداشت، از مواد ضد عفونی کننده دست استفاده کنید. یک صندلی کنار پنجره بخرید. خودتان را از نشستن در کنار یک همسفر بیمار(احتمالی) حفظ خواهید کرد. فقط آب قابل شرب و سالم بنوشید در کنار نوشیدن مایعات فراوان، از سالم بودن آب مصرفی تان اطمینان حاصل کنید. چند نکته برای جلوگیری از بیماری های ناشی از مصرف آب های آلوده: اگر از سالم بودن آب ممئن نیستید، خیلی احتیاط کنید. آب معدنی بنوشید یا آبی که با روش هایی آن را میکروب کشی کرده باشید(مثلا با جوشاندن) . در مناطقی که احتمال آلودگی آب وجود دارد از مصرف آب یخ زده پرهیز کنید؛ منجمد کردن آب پاتوژن های داخل آن را نمی کشد. درمورد این آب های فریز شده، باید مطمئن شوید که قبلا میکروب کشی انجام شده باشد. از خوردن موادغذایی که با آب ناسالم شسته شده باشند، یا با آب های غیر قابل شرب در زمین رشد کرده باشند اجتناب کنید. ممکن است با مصرف این مواد غذایی میکروب یا انگل وارد بدنتان شود. حتما از سلامت سبزیجاتی که پخته نشده اند، یا میوه هایی که نمی توان پوستشان را کاملا جدا کرد اطمینان حاصل کنید. با آب سالم و تصفیه شده دهانتان را بشوید یا مسواک بزنید. از شناکردن در آب هایی که احتمال آلودگی شان وجود دارد پرهیز کنید. غذای سالم بخورید مصرف و تجربه کردن دستپخت های محلی بخش بزرگی از سفر است، اما زیاده روی نکنید. درکنار خوردن غذاهای مختلف محلی، نکات و خطرات زیر را در نظر داشته باشید: در انتخاب غذاهای خیابانی محتاط باشید. به چگونگی تهیه غذا توسط فروشنده توجه کنید. از مصرف غذاهایی که تمام روز در ویترین بوده اند اجتناب کنید. دوباره گرم کردن غذا، لزوما همه باکتری هایی را که در طول روز روی آن نشسته اند از بین نمی برد. در مکان هایی که از وجود یخچال در آنجا مطمئن نیستید، فراورده های لبنی یا غذاهایی که با لبنیات تهیه شده اند مصرف نکنید. این موضوع بویژه در مناطق گرمسیر حائز اهمیت است. اگر کودک به همراهتان دارید، مقداری از موادغذایی خانه را به همراهتان داشته باشید. این طوری، سیستم گوارش آنها در معرض خطر کمتری قرار می گیرد. از دافع حشرات استفاده کنید پشه ها و دیگر حشرات می توانند ناقل بیماری های گوناگونی باشند؛ مانند مالاریا، تب زرد، زیکا، ویروس نیل غربی، بیماری خواب، و غیره. کنه ها نیز می توانند ناقل بیماری هایی مانند لایم باشند. می توانید با یک تحقیق کوتاه متوجه انواع حشراتی که در مقصد شما وجود دارند بشوید. در برابر آفتاب سوختگی از خودتان محافظت کنید در بعضی محیط ها شدت اشعه فرابنفش(یو وی) زیاد است، همچنین در نور خورشید که از سطح برف یا آب بازتاب شده باشد. بهترین کار مراقبتی، استفاده از مواد ضدآفتاب و پوشیدن بدن با لباس مناسب است. برای حفاظت بیشتر، کفش بپوشید پیاده روی با پاهای برهنه در تعطیلات یا سفر جذاب است اما ممکن است پاها آسیب ببینند. چون در این حالت احتمال بریدن پا با اشیاء تیز، گزش حشرات یا ..وجود دارد. علاوه بر اینها، پاهایی که عادت ندارند زیاد در آفتاب باشند دچار آفتاب سوختگی شدیدی خواهند شد. اگرچه رعایت نکات زیر لزوما از ابتلای به بیماری جلوگیری نخواهند کرد، اما باید قبل از سفر این نکات را در نظر بگیرید: بیمه درمانی داشته باشید با شرکت بیمه تماس بگیرید و از پوشش بیمه در کشور های دیگر مطلع شوید. بسیاری از شرکت های بیمه مسافرتی، بیمه درمانی نیز دارند. درباره پوشش درمانی در سایر مناطق اطلاعات لازم را کسب کنید مطمئن شوید که در کشور مقصدتان امکانات درمانی مناسب کافی وجود دارد، همچنین درباره فاصله این امکانات تا محل اقامتتان مطلع شوید. اگر این فاصله خیلی زیاد باشد، هزینه های سنگینی بر شما تحمیل خواهد شد؛ بنابراین اگر قصد سفر به منطقه ای با این شرایط دارید، مطمئن شوید که شرکت بیمه شما هزینه ها را تقبل خواهد کرد.

آیا تا به حال بی حمایتی را تجربه کرده اید؟ گرفتار تردید و ترس از سقوط؟ دوستانتان با گفتن«تمامش کن!» یا اینکه «تو موفق شدی!» تشویقتان می کنند. اما بخشی از شما  بهتر می داند: می داند که ترس به معنا دار است؛ می خواهد شما را از خطر محافظت کند. خب، آیا به حرف دوستانتان گوش می کنید و انجامش می دهید، یا به ترستان توجه میکنید و عقب نشینی می کنید؟ انگیزه به شما می گوید که چگونه بالا بروید(از کوه).آنچه را که برای شما ارزشمند است آشکار می کند و در اینکه در ارتفاع(بالای کوه)چه تصمیماتی میگیرید تاثیرگذار است، و همچنین شما را از عواقب تصمیمات آگاه می کند. برای مثال، اگر انگیزه کنارگذاشتن ترس دارید و می خواهید مانع از افتادنتان شوید، احتمال این وجود دارد که خودتان را مصدوم یا مجروح کنید. همه می افتند، و اگر تاکنون هنوز یاد نگرفته اید چگونه ماهرانه سقوط کنید، یک عاقبت بد، می تواند ترس از افتادن را در شما تقویت کند. این رویکرد بازتاب کننده انگیزه”تمامش کن!” است، یا خیلی تخصصی تر در ورزش ما،عبارت قدیمی گمراه کننده: “هی پسر، بلند شو و انجامش بده!”- شما سعی می کنید از ترستان عبور کنید تا بیشتر از این لازم نباشد با آن دست و پنجه نرم کنید. اما این طرز تفکر “همه یا هیچ”(همه= من انجام می دهم،روانه می کنم ؛ هیچ= حالا یک کاری می کنم،یا اصلا امتحانش نمی کنم چون از سقوط می ترسم.)توجهتان را از زمان حاضر به سمت آینده خیالی ای می برد که در آن قرار نیست با ترستان روبه رو شوید. به هرحال، در صخره نوردی، چون ما تقریبا همیشه سعی می کنیم مسیری را انتخاب کنیم که برایمان جدید است-مسیری که ممکن است در آن سقوط کنیم- این مسئله هر دفعه خودش را دوباره نمایان می کند. با این تفکر، به زودی شروع به درک کردن سقوط به عنوان یک چیز پر از ترس و اضطراب خواهید کرد. ترس و استرس حالاتی نامساعد هستند، بنابراین از آنها دوری می کنیم. به هر حال، در این روش، برای پیدا کردن انگیزه، برای فرار از چیزی که در ورزش موردی اساسی است، یک چیزی غلط به نظر می رسد. در عوض، ما باید به ترس، به عنوان یک معلم که در واقع به ما کمک می کند تا خطر کردن را بفهمیم و استرس را کنترل کنیم، نزدیک شویم. چیزی که لازم است یک انتقال در انگیزه است،که با کمک شش سوال زیر(به ترتیب) می توانیم به آن برسیم: 1-هدفتان را مشخص کنید: آیا ازشر ترس خلاص می شوید یا سقوط را به عنوان یک مهارت می پذیرید؟ 2-مشخص کنید چه زمانی راحت هستید: آینده یا حال ؟ 3-رابطه تان با استرس و ترس را روشن کنید: از شر آنها خلاص می شوید یا به آنها به عنوان معلم افتخار می کنید؟ 4-انتخاب کنید چگونه کار را شروع می کنید: با تفکر همه یا هیچ، یا گام های کوچک؟ 5-برای خودتان تعیین کنید: آیا هویت خود را به عواقب کار گره می زنید یا اینکه این دو را از هم جدا می کنید؟ 6-مشخص کنید چه کسی تصمیم می گیرد: شما یا دوستانتان؟ همینطور که نگاهی به لیست می اندازید، به سوالات جواب بدهید.هر زمانی که گزینه اول را نتخاب می کنید، شما درحال برگزیدن رویکرد “تمومش کن!” هستید. در این موقعیت، شما درحالیکه به حالت بقای(نجات یافتگی)همه یا هیچ و حمله یا گریز انتقال می یابید واکنش می دهید. شما یا با تمام خرات می جنگید و از آنها بدون سقوط رد می شوید و یا فرار می کنید و اقدام خاصی انجام نمی دهید. ضمیرتان کل این فرایند ها را پیش می برد: امیدوار است که موفق شوید، چیزی که اثبات می کند شما خیلی گردن کلفت هستید؛ یا بهانه گیری می کند که از کوهنوردی منصرف شوید. همه آنچه که برای کنترل ترس و استرس لازم است، این است که به شش سوال بالا ماهرانه پاسخ دهید-انتخاب گزینه دوم در هر شش مورد، به شما ذهنیتی متمرکز می دهد. این است روشی که ما، با کمک آن از تفکری نادرست و غلط به سمت تفکر سالم تر و هدف معین تر حرکت می کنیم . هدف انگیزه” متمرکز شدن” این است که سقوط کردن را به عنوان یک مهارت بیاموزید-تا بتوانید با ذکاوت و هوشمندانه ترس و استرستان را کنترل کنید، چیزی که درعوض این امکان را به شما می دهد که گام های کوچک و قابل اجرا بردارید و روی اینکه چقدر ترس و مقاومت دارید حساب باز کنید به جای اینکه به نظرات دوستان یا ضمیرتان توجه کنید. یک قدم کوچک به سمت استرس، مانند اینکه هر سری قدم های بزرگتری بردارید، باعث رهایی از این مسئله ترسناک می شود و علاوه بر ایجاد مقدار کمتری استرس، حس مقاومت ایجاد می کند، این خوب است. این مقاومت بیانگر این است که دیگر در راحتی و اسودگی نیستید، در واقع، شما در حال ورود به حوزه استرس هستید که در آن یادگیری رخ می دهد. اما هنوز به مرحله وحشت نرسیده اید، جایی که برانگیزنده احساسات است و شما دیگر نمی توانید چیزی یاد بگیرید. در عوض، شما پیش برنده این فرایند ها هستید، سقوط را به عنوان یک مهارت، با شناسایی و برداشتن گام های کوچک به سمت مدیریت این موقعیت ترکیب می کنید. بنابراین وقتی بی حفاظ هستید، از عبارت”تمومش کن” درحالی که گرفتار و دودل هستید استفاده نکنید؛ این شما را متمرکزتر می کند. به شما کمک خواهد کرد ارزش ترستان را درک کنید و انتخاب هایی با عواقب قابل کنترل تری داشته باشید. با تمرکز کردن قادر خواهید بود در مواقع حساس،مثل افتادن، ماهرانه عمل کنید. اینطوری از کل فرایند کوهنوردی هم بیشتر لذت می برید، چیزی که به خاطر آن به کوه امده اید. تمرکز کنید با توجه شش گام زیر سیستم فکری مهیج و بلند پروازی را رها کنید و بازتر و متمرکز تر فکر کنید: 1.هدف را مشخص کنید: یادگیری سقوط به عنوان یک مهارت 2.چه زمانی راحت هستید: همین حالا 3.رابطه بین ترس و استرس: به آنها به عنوان معلم هایتان افتخار کنید 4.کار را چگونه شروع کنیم: با گام های کوچک قابل کنترل 5.ضمیر: هویت خود را از عواقب کارهایتان جدا کنید 6. چه کسی انتخاب می کند: شما !

سنگنوردان بسته به موقعیت و منطقه فعالیت و نوع کاربرد، از گره‌ های مختلفی استفاده می‌کنند. سنگنوردان اسپرت در مقایسه با سنگنوردان دیگر تمایل دارند از گره‌های کمتر و متفاوت‌تری استفاده کنند. در دیواره‌ نوردی امکان استفاده سریع و امن از همه گره‌ها برای اطمینان از عملکرد صحیح تیم بسیار مهم است. شما باید به حدی از مهارت برسید که بتوانید حتی با چشم بسته گره بزنید؛ در مواقع اضطراری، اماکن تاریک و یا هنگامی‌که تحت‌فشار خستگی یا محدودیت زمانی هستید. عدم اطمینان در انجام کار یا بی‌دقتی می‌تواند منجر به خطاهای مهلکی شود. سه نوع گره مختلف وجود دارد: گره بالاکشی طناب، گره متصل‌کننده و گره ایجاد اصطکاک و امنیت.  توجه: هر گره‌ای می‌تواند باعث ایجاد پارگی یا ضعف در زنجیره اتصال شود؛ بنابراین باید بسیار دقیق و تمیز گره بزنید! گره مونتر (Munter hitch) گره مونتر نوعی گره حفاظتی است که اساساً جزء گره‌های اصلی محسوب نمی‌شود، بلکه حلقه‌ای است برای ایجاد اتصال. از این گره برای حمایت نفر سرطناب و نفر دوم و همچنین پایین دادن هم طناب استفاده می شود و در کنار کارابین گلابی‌ شکل HMS به بهترین شکل عمل می‌کند. گره  خودحمایت (Clove hitch) گره خودحمایت یک گره ایمن و مناسب برای کارگاه است. این گره با استفاده از یک کارابین قفل شونده به نقطه میانی کارگاه متصل می‌شود. طول گره خودحمایت را می‌توانید به‌طور دقیق و با سرعت تنظیم کنید؛ لبه میانی گره را بگیرید و طناب را در جهت خواسته‌شده فشار دهید. کارهایی مانند اتصال ناجور کارگاه و یا حذف آن نیز ضروری نیستند. گره هشت (Figure eight knot) گره هشت گره‌ای استاندارد است که برای بالا رفتن با طناب مورداستفاده قرار می‌گیرد. از این گره برای فعالیت‌های ورزشی و یا کوهنوردی  فنی نیز استفاده می‌شود. توجه: پس از اتمام گره زدن، آن را به‌خوبی محکم کرده و قبل از شروع کار تمام رشته‌های آن را دوباره چک کنید. گره سردست (Over hand knot) از گره سردست به‌عنوان گره متصل‌کننده استفاده می‌شود؛ یعنی برای اتصال دو انتهای طناب. همچنین استفاده از این گره در مواردی که بار سبک است، مانند فرود با طناب و یا برای گره‌هایی که باید در محل صخره‌نوردی (تونل یا گره حلقه‌ای) تعبیه شوند، بسیار رایج است. اگرچه سطح امنیت این گره به‌طورکلی بالا نیست و دو انتهای بلند دارد، ولی برای تحمل این سطح از فشار کم کاملاً مناسب است. گره خفت (Girth hitch) این گره، ازیک‌طرف روشی سریع و آسان برای اتصال کارابین‌ها به یکدیگر است، از طرفی دیگر نیز می‌توان از آن برای بستن کارابین به درخت و یا اتصال کارابین کارگاه به یک دهانه یا کارابینی دیگر استفاده کرد. هشدار: گره‌های متصل‌کننده مانند گره خفت هنگامی‌که در معرض فشار شدید قرار می‌گیرند و با برخورد با دیواره صخره، مانند زمانی که طناب بالابر را بر لبه صخره نصب می‌کنید، خراش داده می‌شوند و می‌توانند بسیار آسیب‌پذیر باشند. به‌طورکلی تجهیزات زنجیر شکل آسیب‌پذیری بالایی داشته و به‌راحتی صدمه می‌بینند. گره پروسیک (Prusik knot) گره پروسیک گره‌ای برای ایجاد اصطکاک است که می تواند در صعود نقش کمک کننده ای داشه باشد. این گره در صورت تحت‌فشار نبودن قابلیت جابجایی دارد، ولی اگر به آن فشار وارد شود بی‌حرکت می‌ماند. گره پروسیک اکثر اوقات برای بالا بردن سطح امنیت در فرود با طناب از دیواره‌های سنگی کوه استفاده می‌شود. در این نوع گره، یک طناب بسته به ضخامت دو یا سه بار به دور هردو طناب دیگر پیچانده می‌شود. نفر فرود رونده همزمان گره را در دستان خود حرکت می دهد؛ بدین‌وسیله گره پروسیک از فرد محافظت می‌کند. طناب مورداستفاده برای این گره، معمولاً یک طناب باضخامت 6-5 میلی‌متری است. گره کلمهیست (Klemheist Knot) این گره می‌تواند جایگزینی برای گره پرسیک باشد، اما اگر به جهت‌های مختلف کشیده شود، فقط می‌تواند در یک‌جهت به‌طور کارآمد عمل کند. گره کلمهیست با اسلینگ بسیار کارآمد است، زیرا باریک ترین اسلینگ ها نیز با این گره به خوبی به کار می آیند. گره بولین (Bowline on a bight) سنگنورد نیاز به یک نقطه مرکزی بر روی کارگاه دارد که بتواند کارابین‌های کارگاه و ابزار حمایت هم طنابش را به‌وسیله آن به آن متصل کند. ابن گره به‌عنوان نقطه مرکزی عمل کرده و با استفاده از دو حلقه فشار کمی بر تسمه ها وارد می‌کند. همچنین گره بولین بسیار محکم است و درصورتی‌که تحت‌ فشار قوی قرار بگیرد، تنگ نمی‌شود. معمولاً سنگنوردان این گره را قبل از حرکت با یک اسلینگ 120 سانتی‌متری آماده می‌کنند. سپس هنگام سنگنوردی، دو کارابین پیچ آماده همراهشان است. سنگنوردی نیازمند یادگیری گره‌های مختلفی است. یک سنگنورد باید موقعیت استفاده از هر گره و مکان به‌کارگیری آن را برای تجربه‌ی یک برنامه و صعود ایمن به‌خوبی بشناسد.

این یک واقعیت است که بدون تجهیزات نمی‌توانید سنگ نوردی کنید. اگر به کوه نوردی فنی می‌روید نیز تجهیزات بیشتری احتیاج خواهید داشت. در کنار شرایط و توانایی شخصی‌تان، داشتن تجهیزات مناسب و باکیفیت امری اساسی درزمینه‌ی کوهنوردی است؛ بنابراین استانداردهای مختلفی وجود دارد که تجهیزات کوهنوردی باید مطابق آن‌ها باشند. علاوه بر استاندارد اروپا (EN)، باید به استاندارد UIAA (فدراسیون بین‌المللی کوهنوردی و صخره‌نوردی) نیز که به معیاری جهانی تبدیل شده توجه کنید. از کلاه ایمنی گرفته تا کفش‌های سنگنوردی و کوهنوردی: تجهیزات اصلی لازم برای سنگ‌نوردی در ارتفاعات بالا گسترده‌تر از تجهیزات موردنیاز صعود اسپرت یا صعودهای داخل سالن است. بسته به برنامه صخره نوردی یا کوهنوردی فنی، تجهیزات موردنیاز ممکن است متفاوت باشند، اما تجهیزات اولیه و اساسی برای تمام تیم‌ها یکسان است. هارنس چه برای صعودهای اسپرت، چه در یخ، چه در برنامه های کوهنوردی فنی و چه در یک برنامه هایی که به ارتفاعات صعود می‌کنند، هارنس (یکی از تجهیزات مورداستفاده در کوهنوردی و صخره‌نوردی که فرد را هنگام صعود محافظت می‌کند) یکی از قطعه‌های اصلی تجهیزات موردنیاز است. انواع هارنس در بازار وجود دارد که هرکدام با توجه به کاربردشان دارای ویژگی‌های مختلفی هستند. کمربند: کوهنوردی با استفاده از کمربند، یکی روش‌های صعود پیشنهادی ماست؛ اما تفاوت‌هایی میان هارنس های مورداستفاده در صخره‌نوردی ورزشی، تورهای ارتفاعات بالا و کوهنوردی وجود دارد. درحالی‌که هارنس های مخصوص سنگنوردی اسپرت دارای حلقه‌های کمتری هستند، اما وجود این حلقه‌ها در کوهنوردی بسیار مهم هستند؛ مثلاً برای کوییک دراها، نگه‌داشتن انواع تجهیزات حمایت، ابزار موردنیاز برای ایجاد کارگاه جهت حمایت و کاربردهای دیگر باید حلقه‌های کافی وجود داشته باشد. پد های نرم و ضخیم کمربند در کوهنوردی نسبت به صخره‌نوردی اسپرت از ارزش کمتری برخوردار هستند، زیرا در کوهنوردی معمولاً از فرود آمدن با طناب اجتناب می‌کنند. بااین‌وجود، هارنس باید کاملاً مناسب با بدن فرد باشد و بندهای پشت حلقه‌های پا و باسن باید به‌اندازه کافی پهن باشند، در غیر این صورت هارنس در وضعیت آویزان و یا در صعودهای طولانی ناراحت‌کننده و دردناک خواهد بود. کمربندهایی که برای برنامه صعودهای ارتفاع بالا طراحی‌ شده‌اند، بندهای پهنی نداشته و پدینگ سفت و سختی ندارند؛ زیرا برخلاف کمربندهای کوهنوردی برای استفاده در مدت‌زمان طولانی طراحی نشده‌اند. بااین‌حال اندازه‌شان کوچک‌تر است و بسیار سبک‌تر هستند. تسمه سینه: تسمه سینه مکمل کمربند است و در اکثر موارد فقط در کنار کمربند از آن استفاده می‌شود. اگرچه این اتفاق بسیار نادر است، این قطعه باید در هنگام سقوط از سروته شدن شخص جلوگیری کند. هارنس کامل بدن (full body): در گذشته، از هارنس کامل بدن در کوهنوردی و یا تورهای ارتفاع بالا استفاده می‌شد؛ اما امروزه این نوع هارنس در کوهنوردی صنعتی و یا برای کودکانی که هنوز بافت عضلانی کاملی ندارند مورداستفاده قرار می‌گیرد. در کوهنوردی و صخره‌نوردی اسپرت از هارنس کامل استفاده نمی‌شود؛ زیرا به دلیل حالت آویزانی که دارد پایین آمدن با طناب را دشوار می‌کند. مشاهده و خرید انواع هارنس در فروشگاه اینترنتی دوبیسل کلاه ایمنی کلاه ایمنی در کوهنوردی و صخره‌نوردی دو هدف دارد: محافظت از فرد در برابر سقوط سنگ‌ها و ضربه. کلاه‌های کوهنوردی قدیمی دارای پوسته‌ای پلاستیکی بوده و ازلحاظ محافظت در برابر ضربه مستحکم هستند، ولی در محافظت از ضربه‌هایی که از کنار کلاه وارد می‌شوند نمی‌توانند به‌خوبی عمل کنند. کلاه‌های ایمنی مدرن نسبتاً سبک هستند، زیرا از هسته پلی استیرنی همراه با یک پوسته بیرونی نسبتاً نرم ساخته شده‌اند. این کلاه‌ها از شما به‌خوبی در برابر ضربه‌ها محافظت می‌کنند اما به دلیل ساختارشان شکننده‌تر هستند. کلاه ایمنی هیبریدی در تلاش است تعادل را میان مزایا و معایب کلاه‌های پلاستیکی و قالبی برقرار کند: فوم پوشیده شده با لایه‌ای پلاستیکی. کلاه‌های هیبریدی باوجود وزن سبکی که دارند، به‌خوبی از فرد در برابر ضربات محافظت می‌کنند. مشاهده و خرید انواع کلاه ایمنی در فروشگاه اینترنتی دوبیسل کفش سنگنوردی در کف‌پوش تمامی کفش‌های سنگنوردی به‌منظور ایجاد اصطکاک روی صخره و اطمینان از قدم‌های محکم، نخ بسیار کمی به‌کاررفته است. مدل‌های مختلف کفش در مقدار کشش، کف‌پوش و شکل متفاوت‌اند. کفش سنگنوردی باید بر اساس کاربرد موردنظر انتخاب شود. هیچ نوع کفشی آن‌قدر کامل نیست که قابلیت استفاده‌ی همه‌جانبه را، از مسیرهای ناهموار گرفته تا تورهای ارتفاع بالا داشته باشد. به‌عنوان‌مثال، در مسیرهای کوهنوردی که افراد نمی‌توانند کفش خود را پس از هر طول طناب دربیاورند، راحتی کفش بسیار مهم‌تر از سنگنوردی اسپرت است. به همین دلیل، کفش‌های سنگنوردی به کار رفته برای این برنامه ها نسبت به کفش‌های صعود اسپرت راحت‌تر بوده و مقدار سختی و فشردگی‌شان کمتر است. بااین‌وجود، این کفش‌ها همچنین باید به‌اندازه کافی بر سنگ‌ها یا دیواره‌ی صخره‌ها بچسبند تا کوهنورد قدم‌های دقیق‌تری بردارد. درباره نحوه انتخاب و خرید کفش سنگنوردی مناسب بیشتر بخوانید مشاهده و خرید انواع کفش سنگنوردی در فروشگاه اینترنتی دوبیسل تجهیزات حمایتی و فرود کارابین HMS (گلابی‌شکل): یکی از ضروری‌ترین تجهیزات موردنیازتان! اساساً دو نوع کارابین HMS وجود دارد؛ کارابین هایی که دارای سیستم قفل ایمن هستند (SafeLock) و کارابین هایی که سیستم قفلشان ناایمن است (قلاب شکل). اولین مورد عمدتاً برای صعود از یخچال‌های طبیعی یا بالا رفتن با طناب استفاده می‌شود، زیرا از باز شدن تصادفی کارابین به دلیل اصطکاک طناب جلوگیری می‌کند. از کارابین های ناامن نیز در تورهای کوهنوردی استفاده می‌شوند؛ به‌گونه‌ای که یک دهانه‌ی بزرگ دارند که برای حفاظت، حمایت و یا فرود آمدن ایده آل است. مشاهده و خرید انواع کارابین در فروشگاه اینترنتی دوبیسل ATC: از تجهیزات دارای ترمز دینامیک، در صعودهای فنی برای حفاظت، حمایت و یا فرود استفاده می‌شود. آن‌ها نیروی ترمز را از طریق نیروی دستی روی طناب تولید می‌کنند. دستگاه‌های حمایتی نیمه اتوماتیک مانند Grigri و Smart به‌گونه‌ای متفاوت عمل می‌کنند. در این دستگاه‌ها در صورت سقوط ناگهانی، حرکت طناب به‌طور خودکار متوقف می‌شود. درباره ابزار حمایت و فرود پتزل مدل ریورسو petzl reverso بیشتر بخوانید مشاهده و خرید انواع ابزار حمایت و فرود در فروشگاه اینترنتی دوبیسل پودر و کیسه‌ی پودر پودر به‌طور عمده از منیزیم مایع یا پودر شده تشکیل‌شده است که باعث خشک شدن دست‌ها می‌شود. این پودر رطوبت عرق را جذب کرده و کمک می‌کند کوهنوردان راحت‌تر صخره‌ها را بگیرند. مشاهده و خرید انواع پودر و کیسه پودر سنگنوردی در فروشگاه اینترنتی دوبیسل تسمه (اسلینگ) و کوییک درا در کوهنوردی، از تسمه‌ها در نقطه‌ی میانی کمربند و یا برای اتصال نقاط ثابت استفاده می‌شود. تسمه‌ها که معمولاً از پلی امید (نایلون) ساخته‌شده‌اند، باید به‌طور مستقل گرده زده شوند و یا دوخته شوند. از اسلینگ ها برای استفاده در کوییک دراهای صعودهای فنی نیز استفاده می شود. مزیت این مدل کوییک دراها این است که طول آنها به سرعت قابل تغییر است و با افزایش طول آن در برخی میانی های مسیر باعث کاهش شکست و اصطکاک طناب می شود. همچنین از کوییک درا برای اتصال طناب در طول یک طول صعود استفاده می شود. کوییک درا ها از دو نوع تسمه سخت و داینما ساخته می شوند. همچنین دارای طول های متفاوت هستند که بسته به نوع صعود از کوییک درا های کوتاه و بلند در طول مسیر استفاده می شود. مشاهده و خرید انواع اسلینگ و کوییک درا در فروشگاه اینترنتی دوبیسل کارابین HMS و کارابین پیچ کارابین HMS دارای دهانه‌ای بزرگ است و نام آن از نام آلمانی “Halbmastwurfsicherung” گرفته‌شده است. این کارابین همراه با گره‌ی مونتر، می‌تواند هم نفر سرطناب و هم نفر دوم را حمایت کند. همچنین با ترکیب این کارابین و گره‌ی خودحمایت، می‌توان از آن برای خود حمایت و بالا رفتن از صخره استفاده کرد. در مقابل، دارای دهانه‌ای کوچک‌تر هستند و کمتر برای حمایت (از خود) مورداستفاده قرار می‌گیرند. کارابین های ساده و پیچ کارابین های ساده به عنوان اتصال های اساسی در سنگنوردی به‌حساب می آیند. آن‌ها طناب را به قلاب یا تجهیزات قدیمی کوهنوردی در دیواره‌ی صخره متصل می‌کنند. کارابین های سنگنوردی از آلیاژهای آلومینیوم ساخته‌شده‌اند و بر دو نوع دهانه مستقیم و خم تقسیم می‌شوند. همانند کارابین های HMS و کارابین های پیچ، کارابین های ساده نیز باید ازنظر حداقل نیرویی که می‌توانند نگه‌دارند از استاندارد خاصی پیروی کنند.   طناب کولار یا داینما (طناب انفرادی یا cord) طناب‌ها یا از پلی‌اتیلن (Dyneema) و یا از آرامید (Kevlar) ساخته‌شده‌اند. اگرچه طناب پلی امید در مقابل پارگی بسیار مقاوم است، ولی بازهم از کولار و داینما ظریف‌تر است، به همین دلیل باید ضخیم‌تر و سنگین‌تر باشد تا از استانداردها پیروی کند. طناب داینما بسیار سبک بوده و در مقابل پارگی بسیار مقاوم است. همچنین در مقابل بریده شدن نیز بسیار مقاوم است ولی آن‌چنان ارتجاعی نیست. طناب کولار نیز تقریباً خصوصیاتی شبیه به داینما دارد ولی در مقایسه با آن کمی سنگین‌تر است. توجه داشته باشید که گره زدن طناب مقاومت آن‌را از بین می‌برد. بسته به گره، مقاومت طناب می‌تواند بین 25 تا 50 درصد کاهش یابد. همچنین، آویزان ماندن از کارابین نیز می‌تواند باعث کاهش مقاومت طناب شود. درباره تکنیک های گره زنی و کاربردهای آن در سنگنوردی بیشتر بخوانید مشاهده و خرید انواع طناب در فروشگاه اینترنتی دوبیسل تلفن همراه تلفن همراه عنصری حیاتی در تجهیزاتتان به منظور برقراری تماس برای کمک و یا تماس‌های اضطراری است. توجه داشته باشید که طول عمر تمامی تجهیزات ساخته شده از پلاستیک بین حداکثر 10 سال است. کمربند، کلاه ایمنی، طناب و بقیه وسایل باید بعد از 10 سال تعویض شوند (حتی اگر از آن‌ها استفاده نکرده باشید). همچنین اگر وسایلتان وزنی زیاد را تحمل کرده‌اند، در موارد شدید (مثلاً بعد از یک سقوط جدی) باید پس از یک بار استفاده آن‌ها را تعویض کنید.

هر نوعی از تفریح نیازمند وسایل متناسب با محیط تفریح است. کوهنوردی فرای یک تفریح یک ورزش حرفه ای است و بدون داشتن تجهیزات لازم امکان به وجود آمدن خطرات بیشتر می شود. باید انتخاب بهترین عینک آفتابی کوهنوردی به دلیل محافظت از چشم در برابر سنگ، خاک، آب، اشعه UV و … با دقت و سخت گیرانه باشد. با شناخت عوامل سازنده و تاثیر گذار بهترین عینک آفتابی کوهنوردی میتوانیم از چشمانمان در برابر آسیب های محیط کوه محافظت کنیم. انتخاب عینک مناسب برای هر رشته ورزشی جزو مهم ترین انتخاب های یک ورزشکار است. یک کوهنورد حرفه ای می داند چه مراقبت هایی از چشم لازمه کار او است. در این مقاله می خواهیم عواملی را که باید هنگام انتخاب یک عینک کوهنوردی مناسب در ذهن داشته باشید بررسی کنیم. عینک های آفتابی فریم های متفاوتی دارند. برای خرید عینک آفتابی باید به فاکتور های مهمی توجه کنیم که شاید مهم ترین آن ها فریم عینک متناسب با چهره ماست که با استفاده از شناخت مدل های آن ها و شناخت شکل هندسی صورت خودمان می توانیم بهترین انتخاب را داشته باشیم. از انواع آن ها می توان به مدل های گرد، پروانه ای، گربه ای، خلبانی، هندسی، ویفرر(روزمره)، بیضی، مربع و مستطیل اشاره کرد. عینک خلبانی متناسب با چهره های مختلفی است.صورت هایی با فرم لوزی از فریم های بیضی و گرد، صورت هایی با فرم بیضی می توانند از فریم های چند ضلعی و مربع، صورت های گرد می توانند از فریم های خلبانی و پروانه ای و صورت های مستطیلی از هر فریمی به غیر از مستطیلی و مربعی می توانند استفاده کنند. 1.انواع لنزها دسته های مختلفی از لنزها وجود دارند: دسته اول یا Category 1 حداقل محافظت از چشمان شما را ایجاد می کند که معمولا به عنوان “عینک مد” شناخته می شوند. ممکن است احساس کنید استفاده از این عینک ها بهترین ایده است. با این حال، باید بدانید از چشمان شما، در برابر تابش شدید آفتاب در ارتفاعات محافظت نمی کند. دسته دوم یا Category 2  این دسته از عینک های آفتابی اجازه می دهد 45-20٪ از اشعه ماورا بنفش از طریق لنز فیلتر شود. این دسته هم برای کوهنوردی مفید نیست. هر دوی این دسته ها معمولاً برای گردش در شهر در بعد از ظهر آفتابی مناسب هستند. دسته سوم یا Category 3  لنزهای تحت رده III تقریباً 80٪ از اشعه ماورا بنفش را مسدود می کنند. اگر برای پیاده روی بروید، این مدل بسیار مفید است. با این حال، برای کوهنوردی کافی نیست. دسته چهارم یا Category 4 معمولاً اکثر عینک های آفتابی کوهنوردی در این گروه قرار می گیرند که فقط 3-8٪ از اشعه UV را از خود عبور می دهند. آنها دارای رتبه بندی بسیار پایین VLT نیز هستند. همه اینها به شما کمک می کند تا در برابر تابش شدید آزار دهنده و اشعه ماورا بنفش شدید که حتی می تواند پوست شما را بسوزاند، از چشمان خود محافظت کنید. 2.قطب بندی یا Polarization نکته مهم بعدی که باید به خاطر بسپارید، خاصیت پلاریزه یا قطب بندی لنزها است. اگر لنز شما پلاریزه یا قطبی باشد، به این معنی است که میزان تابش آزار دهنده را کاهش می دهد. هنگام بالا رفتن از ارتفاعات، محافظت از چشمانتان در برابر تابش شدید آفتاب ضروری است. لنزهای پلاریزه یا قطبی بر روی چشمان شما تأثیر زیادی نمی گذارد. همچنین به شما تصویر واضح تر و دید بهتری می دهد تا بتوانید محیط اطراف خود را کاملاً واضح ببینید. با این حال، گاهی اوقات به دلیل پلاریزه بودن لنزها، تشخیص یخ و برف دشوار است. برخی از عینک های آفتابی از پوشش های خاصی استفاده می کنند. شاید از پلاریزه بودن کاسته شود، اما انواع دیگر پوشش ها به شما کمک می کند تا کاملاً واضح ببینید. حتی لنزهای فوتوکرومیک یا انتقالی نیز وجود دارند که خود را با میزان نور خورشید تطبیق می دهند. با افزایش نور خورشید، آنها به طور خودکار تاریک می شوند. این نوع لنزها در بین کوهنوردان محبوب فراوانی دارند. 3.پوشش های مکمل  پوشش های مکمل مانند ضد خراش ها و لایه ضد مه در هنگام رفتن به ارتفاعات می توانند بسیار کمک کننده باشد. اگر به اندازه کافی جستجو کنید، حتی ممکن است یک عینک آفتابی با پوشش ضد مه و آبگریز نیز پیدا کنید. هر دوی این پوشش ها با هم، برای مناطق مرطوب بهترین پوشش است.  4.رنگ لنزها  لنزهای رنگی مختلف عملکردهای متفاوتی دارند. رنگ های مختلف سطح متفاوتی از محافظت را برای چشمان شما ایجاد می کنند. برخی از آنها دنیز فقط در موارد خاصی مورد استفاده هستند و شاید در صعود های پیچیده نتوانید فقط به یک رنگ لنز اکتفا کنید. از این رو باید دقت بالایی را هنگام انتخاب رنگ لنز عینک کوهنوردی به خرج دهید. 5. مواد سازنده عامل مهم دیگر ماده ای است که عینک آفتابی با آن ساخته شده است. مواد سازنده فریم عینک آفتابی میزان ماندگاری آن را تعیین می کند. رایج ترین مواد، پلاستیکی است که کمترین دوام را دارد و برای استفاده از آن باید مطمئن باشید عینک آفتابی شما در معرض فشار قرار نمی گیرد. با دوام ترین مواد آلیاژهای ساخته شده از تیتانیوم یا برخی از آلیاژهای فلزهای سخت هستند. تیتانیوم ممکن است کمی گران تر باشد، اما با دوام ترین و حتی انعطاف پذیرترین نوع آن ها است. به علاوه باید مواد سازنده لنزها را نیز در نظر بگیرید:  •  رایج ترین آن شیشه است. بیشتر لنزها از شیشه ساخته شده اند. اگرچه مقاومت در برابر خراش دارد اما احتمال شکستن آنها زیاد است. • اگر لنز پلی کربناتاگر آن را با یک لنز شیشه ای مقایسه کنید، متوجه خواهید شد که دوام بیشتری دارد. به راحتی شکسته نمی شود با این حال، می تواند به راحتی خراشیده شود.  • پلاستیک یکی دیگر از مواد رایج لنز است. با این حال، اگر به دنبال عینک آفتابی برای کوهنوردی هستید، خیلی مناسب نیستند. آنها قادر به محافظت از شما در برابر اشعه ماورا بنفش قوی در محیط مرتفع نیستند. •  پلی یورتان بهترین ماده برای لنزهای عینک آفتابی کوهنوردی است. کاملاً محکم است و ضد خراش است. حتی اپتیک عالی را نیز فراهم می کند. آنها به پوشش های اضافی نیاز ندارند. اگر می توانید از عینک آفتابی لنز پلی یورتان استفاده کنید، دیگر نگران نباشید. شاید گران قیمت باشند، اما بسیار با دوام هستند. 6. پوشش جانبی  هنگامی که در ارتفاعات هستید، باد سرد در همه نقاط خواهد وزید. از آنجا که از عینک آفتابی استفاده خواهید کرد، باید آن قسمت را نیز تحت پوشش قرار دهید. بر همین اساس تولید کنندگان سپرهای جانبی به عینک آفتابی کوهنوردی اضافه می کنند که معمولاً با قابلیت جابجایی همراه هستند که در صورت عدم تمایل، می توانید آنها را بردارید. همچنین می توانید از عینک محافظتی استفاده کنید زیرا از صورت شما محافظت کامل می کند. با این وجود، یک نکته را باید به خاطر بسپارید که احتمال مه گرفتگی زیاد است. به همین دلیل سپرهای قابل جابجایی داده می شوند تا هوا عبور کند. چند نوع عینک آفتابی معدود  هواده نیز وجود دارد که امکان تهویه را فراهم می کند. معرفی بهترین برندهای عینک آفتابی کوهنوردی در ادامه برخی از بهترین برند های عینک آفتابی کوهنوردی را به صورت مختصر معرفی می کنیم. های آفتابی در بین کوهنوردان ایران است.

همراه داشتن «10 مورد ضروری» در هر نوع سفری، حتی در سفر با دوچرخه نیز می‌تواند یک عادت خوب باشد. درست است که در یک سفر معمولی ممکن است فقط چند تا از آن‌ها به دردتان بخورند، اما هنگامی‌که مشکلی برایتان پیش آمد از همراه داشتن این وسایل که برای نجات یافتن ضروری‌اند شکرگزار خواهید شد. لیست اصلی 10 مورد ضروری در سال 1930 توسط سازمان «کوهنوردان» واقع در بندر سیاتل، که سازمانی برای کوهنوردان و کاوشگران طبیعت بود و به مردم کمک می‌کرد که برای پیشامدهای اضطراری طبیعت آمده شوند، گردآوری شد. در آن زمان، این لیست شامل یک نقشه، قطب‌نما، عینک آفتابی و کرم ضد آفتاب، لباس اضافه، چراغ‌قوه، جعبه کمک‌های اولیه، آتش روشن کن، کبریت، چاقو و غذای اضافه بود. اما در طول گذشت سال‌ها، این لیست به‌جای موارد فردی، به‌نوعی رویکرد مجموعه مانند نزدیک شده است. در ادامه، نگاهی به موارد موجود در نسخه جدید این لیست می‌اندازیم: 1- مسیریابی: نقشه، قطب‌نما، ارتفاع‌سنج، دستگاه جی‌پی‌اس، مکان‌یاب شخصی یا پیام‌رسان ماهواره‌ای 2- چراغ‌قوه به‌علاوه باطری اضافه 3- محافظ در برابر آفتاب: عینک آفتابی، لباس‌های محافظ در برابر آفتاب و کرم ضد آفتاب 4- کمک‌های اولیه: تجهیزات مراقبت از پا و دافع حشرات (در صورت لزوم) 5- چاقو به‌علاوه یک بسته لوازم تعمیر تجهیزات 6- آتش: کبریت، فندک، آتش‌زنه و یا اجاق‌گاز 7- پناهگاه: به‌صورت دائم حمل شود (مثلاً یک چادر بیواک اضطراری) 8- غذای اضافه: بیشتر از حداقل انتظار 9- آب اضافه: بیشتر از حداقل انتظار 10- لباس اضافه: بیشتر از حداقل انتظار موارد انفرادی از هر مجموعه بستگی به سفری دارد که می‌روید. به‌عنوان‌مثال، در یک پیاده‌روی یک‌روزه کوتاه که مسیریابی کار آن‌چنان سختی نیست، ممکن است قطب‌نما، نقشه و مکان‌یاب شخصی را با خودتان ببرید اما ارتفاع‌سنج را در خانه بگذارید. از طرف دیگر، ممکن است در سفرهای طولانی‌تر و پیچیده‌تر تمام وسایل را همراهتان ببرید تا در مسیریابی کمکتان کنند. هنگام تصمیم‌گیری راجع به اینکه چه چیزی همراهتان ببرید، فاکتورهایی مانند آب‌وهوا، سختی سفر، طول سفر و فاصله‌تان از کمک را در نظر بگیرید. اگر مشتاق به دریافت اطلاعات بیشتری راجع به هر یک از 10 مورد ضروری هستید، تا انتهای مطلب با ما همراه باشید. 1- مسیریابی ابزارهای مسیریابی برای سفر در مناطق بکر و دورافتاده، شامل 5 مورد هستند: نقشه، قطب‌نما، ارتفاع‌سنج، دستگاه جی‌پی‌اس و مکان‌یاب شخصی (PLB). در ادامه به‌جزئیات بیشتر این موارد پرداخته‌ایم: نقشه: شما باید در هر سفری، به‌جز سفرهای کوتاه که گم کردن مسیر در آن‌ها غیرممکن است، یک نقشه توپوگرافی همراهتان داشته باشید. قطب‌نما: اگر در مناطق دورافتاده گم شدید، یک قطب‌نما به همراه دانش نقشه‌خوانی وسیله‌ای حیاتی برای پیدا کردن مسیر درست است. بسیار از تلفن‌های همراه، دستگاه‌های جی‌پی‌اس و ساعت‌های هوشمند نیز شامل قطب‌نمای الکتریکی می‌شوند، اما بهتر است از یک قطب‌نمای استاندارد استفاده کنید؛ چراکه وزن بسیار ناچیز و عدم نیاز آن به باطری، آن را به یک دستگاه پشتیبان ضروری تبدیل کرده است. توجه: یک قطب‌نمای آینه‌دار می‌تواند در شرایط اضطراری به شما کمک کند تا نور خورشید را منعکس کرده و هلیکوپترها یا امدادگران شما را پیدا کنند. دستگاه جی‌پی‌اس: دستگاه جی‌پی‌اس به شما این امکان را می‌دهد تا مکان دقیقتان را روی نقشه دیجیتال پیدا کنید. جی‌پی‌اس‌هایی که مخصوصا برای سفرهای دورافتاده طراحی شده‌اند، معمولاً به‌صورت ضخیم و ضدآب ساخته شده‌اند. یکی دیگر از گزینه‌های محبوب نیز استفاده از اپلیکیشن جی‌پی‌اس موجود در تلفن همراه است، اما این موضوع را به خاطر داشته باشید که اکثر تلفن‌های همراه شکننده بوده و برای محافظت از آن نیاز به یک کیف یا محفظه دارید. به‌هرحال، صرف‌نظر از اینکه کدام‌یک را انتخاب می‌کنید، توجه داشته باشید که این دستگاه‌ها با باطری کار می‌کنند؛ بنابراین باید استفاده از این وسایل را کنترل کرده و شاید چند باطری زاپاس نیز همراهتان ببرید. ساعت ارتفاع‌سنج: همراه داشتن این وسیله مسیریابی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این وسیله از یک حسگر بارومتریک استفاده کرده و فشار هوا را اندازه‌گیری می‌کند، و یا با استفاده از داده‌های جی‌پی‌اس تخمین دقیقی از میزان ارتفاعتان می‌زند. این اطلاعات به شما در دنبال کردن مسیر درست و تعیین مکانتان بر روی نقشه کمک می‌کند. مکان‌یاب شخصی یا پیام‌رسان ماهواره‌ای: در صورت احساس نیاز به کمک در مناطق دورافتاده، با این وسایل می‌توانید به پرسنل اورژانس خبر دهید. هنگامی‌که در شرایط اضطراری این وسایل را فعال ‌سازید، آن‌ها مکان دقیقتان را تعیین کرده و به کمک ماهواره‌های تبلیغاتی یا دولتی، یک پیام ارسال می‌کنند. درصورتی‌که اوضاع بد پیش رفت، همراه داشتن یک مکان‌یاب شخصی یا پیام‌رسان ماهواره‌ای می‌تواند کمک بزرگی به شما کند. مخصوصا اینکه این وسایل در مناطق دورافتاده و اماکنی که تلفن همراهتان نمی‌تواند سیگنالی دریافت کند، به‌خوبی کار می‌کنند. 2- چراغ‌قوه اینکه بتوانید راهتان را شبانه از میان مسیرهای بیابان پیدا کنید امری ضروری است؛ بنابراین باید همواره یک منبع نور همراهتان داشته باشید. چراغ‌قوه‌هایی که به سر متصل می‌شوند بهترین گزینه بوده و توسط اکثر مسافران مناطق دورافتاده انتخاب می‌شوند. با استفاده از این چراغ‌قوه‌ها دست‌هایتان آزاد بوده و انجام هر نوع فعالیتی اعم از پختن شام یا نگه‌داشتن تیرک‌های چادر بسیار آسان می‌شود. توجه کنید که همیشه چند باطری زاپاس نیز همراهتان داشته باشید. 3- محافظت در برابر نور خورشید همیشه باید از عینک و لباس و کرم ضد آفتاب استفاده کرده و همراهتان داشته باشید. عدم انجام این کار می‌تواند باعث آفتاب‌سوختگی و یا ایجاد برف‌کوری کوتاه‌مدت و بیماری‌های چون پیری زودرس پوست، سرطان پوست و آب‌مروارید در طولانی‌مدت شود. عینک آفتابی: استفاده از عینک آفتابی باکیفیت جهت محافظت از چشمانتان از اشعه‌های احتمالی ضروری است. اگر قصد رفتن به یک سفر طولانی‌مدت در برف یا یخ را دارید، به عینک‌های بسیار تاریک مخصوص مناطق برفی نیاز دارید. تمامی عینک‌هایی که در فروشگاه اینترنتی دوبیسل فروخته می‌شود، 100 درصد اشعه‌های ماوراءبنفش (UVA و UVB) را مسدود می‌کنند که مشخصه اصلی عینک‌های باکیفیت است. اشعه UVB که قادر به سوزاندن پوستتان است، قابلیت ایجاد بیماری آب‌مروارید را نیز دارد. افرادی که به‌صورت گروهی به سفر می‌روند باید حداقل یک عینک زاپاس همراهشان ببرند؛ چراکه ممکن است یکی از افراد عینکش را گم کرده یا اصلا عینکی با خود نیاورده باشد. کرم ضد آفتاب: با گذراندن ساعات طولانی در فضای باز، پوستتان در معرض اشعه ماوراءبنفش قرار گرفته و باعث ایجاد صدماتی از قبیل آفتاب‌سوختگی، پیری زودرس پوست و سرطان می‌شود. استفاده از کرم ضد آفتاب به‌شدت برای کاهش اثرات اشعه UV توصیه می‌شود. کارشناسان سلامت توصیه می‌کنند که هنگام انتخاب کرم ضد آفتاب، این موارد را در نظر بگیرید: فرمولی که ضریب محافظت از پوست در برابر آفتاب را ارائه می‌دهد (SPF) باید حداقل برابر 15 باشد، اگرچه برای فعالیت‌های طولانی‌مدت در فضای باز این مقدار باید برابر 30 باشد. فرمولی که هر دو اشعه UVA و UVB را مسدود می‌کند. کرم ضد آفتاب را به‌طور سخاوتمندانه روی پوست قرار داده و آن را کاملاً در تمام پوست در معرض آفتاب پخش کنید. برف و آب می‌توانند اشعه UV را منعکس کند؛ بنابراین هنگام کرم زدن نقاطی مانند زیر چانه و بینی‌تان را فراموش نکنید. با توجه به فاکتورهای زیادی (مانند زمان روز، عرق و موارد دیگر) باید کرم ضد آفتاب را هر دو ساعت یک ‌بار مجدداً تمدید کنید. پوشاک محافظ در برابر آفتاب: پوشیدن پوشاک مناسب راه بسیار خوبی برای مسدود کردن مسیر اشعه UV از رسیدنش به پوستتان است، بدون اینکه نیاز به استفاده از کرم ضد آفتاب داشته باشید (فراموش نکنید که برای قسمت‌هایی از پوستتان که در معرض نور آفتاب هستند، مانند پوست صورت، گردن و دست‌ها باید از کرم استفاده کنید). بسیاری از پوشاک سبک‌وزن دارای درجه محافظت از پوست در برابر اشعه ماوراءبنفش هستند، تا میزان اثربخشی‌شان را در مقابل اشعه‌های UVB و UVA تعیین کنند. کلاه‌های لبه‌دار، پوشاکی مهم برای محافظت از پوست در برابر آفتاب هستند. 4- کمک های اولیه همراه داشتن و دانستن نحوه استفاده از کمک‌های اولیه امری حیاتی است. پیش‌بسته‌های کمک‌های اولیه، کارتان را بسیار آسان می‌کنند، اگرچه بسیاری از افراد این بسته‌ها را متناسب با نیازهای شخصی‌شان، شخصی‌سازی می‌کنند. تمامی بسته‌ها باید شامل درمان‌هایی برای تاول، باند چسب‌دار در اندازه‌های مختلف، چندین پد گازی، نوارچسب، پماد ضدعفونی‌کننده، داروهای مسکن بدون نسخه، دستکش‌های نیتریلی و قلم کاغذ باشند. مدت‌زمان سفر و تعداد افراد گروهتان بر محتوای جعبه کمک‌های اولیه تأثیرگذار است. همچنین بهتر است نوعی راهنمای جمع‌وجور برای استفاده از وسایل پزشکی در شرایط اورژانسی نیز همراهتان داشته باشید. 5- چاقو چاقو برای تعمیر وسایل، آماده کردن غذا، کمک‌های اولیه، روشن کردن آتش و دیگر نیازهای ضروری مفید بوده و یکی از مهم‌ترین وسایل برای هرگونه سفر به شمار می‌رود. تمامی افراد بزرگ‌سال درون گروه باید یک چاقو همراهشان داشته باشند. یک چاقو معمولی ممکن است تنها یک تیغه تاشو داشته باشد، اما چاقوهای پیشرفته‌تر و ابزارهای چندکاره ممکن است دارای یک یا دو پیچ‌گوشتی تخت، دربازکن و یا یک قیچی تاشو باشند. هرچه نیازهایتان پیچیده‌تر باشند (برای مثال اگر عازم یک مکان جدید و ناشناخته هستید) به ابزارهای بیشتری در چاقو یا ابزار چندکاره‌تان نیاز پیدا خواهید کرد. علاوه بر چاقو، همراه داشتن یک بسته تعمیر وسایل نیز در نقاط دورافتاده و شرایط سخت ممکن است به دردتان بخورد (هرچه در مناطق دورافتاده‌تری باشید، نیاز بیشتری به این وسایل پیدا خواهید کرد). وسایل متداول شامل نوارچسب، طناب، چسب پارچه، دستبند زیپ‌دار، سنجاق‌های ایمنی و قطعات تعمیراتی برای تصفیه آب، قلاب، کفش برفی و اسکی می‌شوند. 6- آتش در صورت ایجاد شرایط اورژانسی، شما باید وسایل موردنیاز برای درست کردن آتش همراهتان داشته باشید. بسیاری از افراد از فندک یک‌بارمصرف بوتان برای این کار استفاده می‌کنند، اما کبریت هم به‌شرط اینکه ضدآب بوده و یا در محلی ضدآب نگهداری شود، گزینه بسیار خوبی است. دقت کنید که کبریت‌های مقوایی اغلب بسیار نازک و ظریف بوده و برای استفاده در طبیعت مناسب نیستند. آتش روشن کن همان‌طور که از اسمش پیداست، به شما در روشن کردن آتش کمک کرده و همراه داشتنش در شرایط مرطوب امری ضروری است. یک آتش روشن کن ایده آل به‌سرعت روشن‌ شده و بیش از چند ثانیه حرارت را حفظ می‌کند. انتخاب‌هایتان شامل یک آتش‌زنه خشک بسته‌بندی‌شده در کیسه پلاستیکی، شمع، خمیر بتونه، قطعات گرمایی (چوب‌های خردشده آغشته به رزین) و حتی تکه‌های پرز خشک‌کن‌های خانگی هستند. برای گردش‌هایی مانند سفر در مناطق بدون درخت یا مناطق برفی که هیزم در دسترستان نیست، برای ایجاد گرمای اضطراری و تأمین منبع آب، اجاق‌گاز ایده خوبی است. 7- پناهگاه اضطراری همیشه انواعی از پناهگاه‌های اضطراری همراهتان داشته باشید تا در صورت گیر افتادن یا زخمی شدن در مسیر، بتوانید از خودتان در مقابل باد و باران محافظت کنید. انتخاب‌هایتان شامل برزنت بسیار سبک، ساک بیوک، پتوی اضطراری (که بسیار کوچک بوده و وزنش تنها چند گرم است) و یا حتی یک پلاستیک زباله بزرگ است. دقت کنید که چادرتان فقط در صورتی به‌عنوان پناهگاه اضطراری محسوب می‌شود که آن را همیشه همراهتان داشته باشید (چادری که در محل کمپ جامانده باشد به درد نمی‌خورد). 8- غذای اضافه همیشه سعی کنید حداقل به‌اندازه یک روز غذای اضافه با خودتان داشته باشید، تا درصورتی‌که اتفاقی باعث طولانی‌تر شدن سفرتان شد (مانند آب‌وهوای بد یا آسیب‌دیدگی) به مشکل بر نخورید. بهتر است غذاهایی را که نیاز به پختن نداشته و از ماندگاری بالایی برخوردارند با خود ببرید. مواردی مانند قرص‌های انرژی‌زا، آجیل و میوه خشک‌شده خوراکی‌های مناسبی هستند. توجه کنید که اگر عازم یک سفر طولانی یا یک ماجراجویی زمستانی هستید، آذوقه‌ای بیشتر از آذوقه موردنیاز برای یک روز با خود ببرید 9- آب اضافه همواره به یاد داشته باشید که همراه داشتن آب کافی برای سفر و همچنین داشتن روشی برای تصفیه آب هنگامی‌که در سفر هستید، مانند تصفیه آب به‌وسیله فیلتر، دستگاه تصفیه یا مواد شیمیایی و یا استفاده از اجاق برای آب‌ کردن برف، امری حیاتی است. هنگام تصمیم‌گیری راجع به اینکه دقیقاً چه مقدار آب همراهتان ببرید، این نکته را در نظر داشته باشید که اکثر افراد، هنگام فعالیت و شرایط عادی، ساعتی نیم لیتر آب مصرف می‌کنند. حال شما ممکن است بسته به فاکتورهایی مانند دمای هوا، ارتفاع، سطح فشار یا شرایط اضطراری، نیاز به آب بیشتر داشته باشید. به‌عنوان نقطه شروع، همیشه حداقل یک بطری یا یک کلمن آب همراه خود ببرید. سپس هنگام شروع سفر، بطری یا کلمنتان را از یک منبع آب آشامیدنی پرکنید. 10- پوشاک اضافه آب‌وهوا در مناطق دورافتاده ممکن است به‌طور ناگهانی مرطوب، طوفانی و یا بسیار سرد شود. همچنین ممکن است به دلیل یک گشت‌وگذار برنامه‌ریزی نشده دچار آسیب‌دیدگی شوید؛ به همین دلیل ضروری است که علاوه بر پوشاک موردنیازتان برای سفر، مقداری لباس اضافه نیز همراه داشته باشید. هنگام تصمیم‌گیری راجع به اینکه چه نوع پوشاکی نیاز دارید، به این موضوع فکر کنید که برای زنده ماندن در شرایطی سخت و زمانی طولانی و بدون تحرک، به چه چیزی نیاز دارید. گزینه‌های متداول شامل یک لایه لباس‌زیر (بالاتنه و پایین‌تنه)، کلاه معمولی یا کلاه بالاکلاوا (کلاهی که سر و گردن را می‌پوشاند و فقط سه سوراخ برای بینی و چشم‌ها دارد)، جوراب اضافه، دستکش اضافه و یک جلیقه یا ژاکت عایق هستند. برای سفرهای زمستانی نیز جهت پوشاندن بالاتنه و پاها، پوشش عایق همراه داشته باشید.

طول نیم‌تنه‌تان را اندازه‌گیری کنید برای اینکه بتوانید این مؤلفه کلیدی را به‌طور کاملاً دقیق اندازه‌گیری کنید، نیاز به یک دوست و یک نوار اندازه‌گیری دقیق خواهید داشت. سرتان را به‌گونه‌ای جلو بیاورید که بتوانید برآمدگی استخوانی، در محلی که شانه‌هایتان به گردنتان می‌رسند را احساس کنید. این استخوان، هفتمین مهره گردنتان (C7) بوده و در رأس طول نیم‌تنه‌تان قرار دارد. دستانتان را در دو طرف بدنتان، پایین قفسه سینه تا سر استخوان لگنتان (موسوم به تاج ایلیاک) قرار دهید. سپس با انگشتان اشاره‌تان به جلو و با انگشتان شصتتان به عقب اشاره کرده و خطی فرضی میان انگشتانتان رسم کنید. این نقطه موجود بر روی کمرتان، نقطه پایینی برای اندازه‌گیری طول نیم‌تنه است. به‌صورت مستقیم ایستاده و از دوستتان بخواهید اندازه بین نقطه C7 و خط فرضی میان انگشتان شصتتان را اندازه‌گیری کند. این مقدار به‌دست‌آمده، اندازه طول نیمه‌تنه‌تان است. با استفاده از اندازه طول نیم‌تنه‌تان، اندازه کوله پشتی‌تان را بیابید اندازه‌های نیم‌تنه برای کوله پشتی‌ها با برندهای مختلف، متفاوت است؛ بنابراین همیشه به جدول اندازه‌ها برای کوله پشتی موردنظرتان، دقت کنید. همچنین دقت کنید ازآنجایی‌که اندازه‌گیری‌های خانگی کمتر دقیق درمی‌آیند، معمولاً فقط زمانی که کوله پشتی موردنظرتان را امتحان کنید، می‌توانید ببینید که اندازه‌تان است یا خیر. طول لگن‌تان (دور کمر) را اندازه‌گیری کنید اگرچه این موضوع کمتر پیش می‌آید که اندازه طول نیم‌تنه‌تان با اندازه کوله پشتی مطابقت داشته باشد اما دور کمر کوله پشتی اندازه‌تان نباشد، اما بازهم بررسی اندازه طول لگن امری مهم است. شما قرار است بیشتر وزن کوله پشتی‌تان را توسط کمرتان حمل کنید؛ بنابراین یک کمربند مناسب و دقیق امری حیاتی به شمار می‌رود. برای اندازه‌گیری دور کمر، با دستانتان اطراف کمرتان را بگیرید (مانند تصویر بالا). این خط فرضی کمی بالاتر از خط کمربندتان است؛ بنابراین اندازه کمربند کوله پشتی، کمی با اندازه کمربند شلوار متفاوت است. چگونه اندازه طول نیم‌تنه‌مان را تطبیق دهیم؟ باوجود تعداد و انواع بسیار زیادی کوله پشتی در بازار، کوله پشتی‌های دارای اتصال محوری قابل تطبیق، کوله را قادر می‌سازد تا با محدوده وسیعی از نیم‌تنه‌های مختلف با اندازه‌های متفاوت تطابق یابد. برندهای مختلف از سیستم‌های متفاوتی استفاده می‌کنند، اما طرز استفاده از اکثر آن‌ها قابل‌درک است. اگر یک کوله پشتی دارای این شرایط را انتخاب کردید، طول اندازه نیم‌تنه، اولین و مهم‌ترین مؤلفه در تطبیق کوله پشتی با بدنتان است. اگر دیگر قسمت‌های کوله پشتی به‌خوبی روی بدنتان نمی‌نشست و اندازه‌تان نمی‌شد، اندازه طول نیم‌تنه را بررسی کرده و دوباره آن را اندازه‌گیری کنید. دقت کنید که بندها و نوارهای قابل تنظیم کوله پشتی، نمی‌توانند جای سیستم قابل تطبیقی که به ‌اشتباه نصب شده است را بگیرند. اگر در استفاده از کوله پشتی دچار مشکل شدید، آن را به فروشگاه برده و از کارشناسان مربوطه درخواست کمک کنید. کوله پشتی را خودتان در خانه تنظیم کنید کوله پشتی جدیدتان دارای بندهای متعددی است که بسته به نوع و وزن بار کوله پشتی، خاصیت انطباق‌پذیری دارند. برخی از قدرتمندترین عضله‌های بدن، در ران‌ها قرار دارند. بنابراین هدف این است که بندهای کوله پشتی را به‌گونه‌ای تنظیم کنید که بیشتر وزن کوله، روی ران‌ها قرار گیرد. به‌طورکلی، 4 بند اصلی قابل تنظیم در کوله پشتی وجود دارد: 1. بند کمربند 2. بندهای شانه 3. بندهای نگه‌دارنده کوله 4. بند استخوان جناغ برای شروع، یک بارِ تقریباً 7 کیلویی درون کوله پشتی قرار داده و یک کوله پشتی پر از بار را شبیه‌سازی کنید. پیش از شروع کار، تمامی بندهای قابل انطباق را خیلی آهسته شل کنید. به‌طورکلی، دو نوع قسمت قابل تنظیم در کوله پشتی وجود دارد: 1.  قسمت اصلی: بندهای شانه و بند کمربند 2. بخش نهایی: بندهای نگه‌دارنده کوله و بند استخوان جناغ به‌علاوه، ازآنجاکه تنظیم بندها یک ‌روند پویاست، کوهنوردان باتجربه دائماً با بندهای کوله سروکله می‌زنند و با دست‌کاری نقاط فشار بندها، فشار وارده به بدن را کم‌تر می‌کنند. قدم اول: کمربند ●  کوله پشتی را بر دوشتان قرار دهید. کمربندش را آن‌قدر جابجا کنید تا پدهای نرم کوله بر روی استخوان لگنتان (تاج ایلیاک) قرار گیرند. اگر این پدها خیلی پایین یا خیلی بالا قرار می‌گیرند، بندهای شانه را شل‌تر یا تنگ‌تر کنید تا کمربند پایین‌تر یا بالاتر بیاید. ●  گیره کمربند را سفت‌تر کرده و آن را تنگ‌تر کنید. مراقب باشید که کمربند بیش‌ازحد تنگ نشود؛ کمربند باید راحت و امن بوده و بافت بدن را اذیت نکند. ●  قسمت‌های پد دار کمربند را بررسی کرده و مطمئن شوید که دقیقاً بر روی استخوان لگنتان قرار گرفته‌اند. اگر این‌گونه نبود، بندهای شانه و کمربند را دوباره تنظیم کنید. کمربند را آن‌قدر حرکت دهید تا بالاخره قسمت راحت و موردنظرتان را بیابید. ●  قسمت پد دار کمربند باید تا بخش جلویی استخوان لگن را بپوشانند. شما همچنین نیاز به حداقل 1 سانتی‌متر فضای آزاد در دو طرف سگک مرکزی کمربند دارید. اگر متوجه شدید فضای کمتری در اختیار دارید، با فروشگاه موردنظر تماس گرفته و درخواست یک کمربند تنگ‌تر را دهید. 2. قدم دوم: بندهای شانه ●  انتهای بندهای شانه را به پایین و عقب بکشید تا تنگ‌تر شوند. ●  بندهای شانه باید کاملاً به شانه‌هایتان بچسبند، اما توجه کنید که نباید وزن بیش‌ازحدی را تحمل کنند. در غیر این صورت، با قرار دادن بار زیاد بر روی بندهای شانه، باری اضافی را بر عضلات شانه، گردن و عضلات بالای کمر قرار می‌دهید. ●  بررسی کرده و مطمئن شوید که نقاط اتکای بندهای شانه، حدود 2 تا 3 سانتی‌متر پایین‌تر از رأس شانه (تقریباً بر روی استخوان‌های پهن شانه) قرار دارند. در غیر این صورت، یا کمربند کوله‌تان در مکان اشتباهی قرار دارد و یا مقدار طول نیم‌تنه کوله با بدنتان همخوانی ندارد. ●  با شل کردن و تنگ کردن بندهای کوله، قرارگیری فشار را در نواحی مختلف شانه امتحان کنید. نحوه تطبیق بندهای شانه را به‌وسیله افزایش تصاعدی اندازه آن، فرا بگیرید تا بتوانید در طول کوهنوردی یا پیاده‌روی از هرگونه درد یا فشار رهایی یابید. 3. قدم سوم: بندهای نگه‌دارنده کوله پشتی ● بندهای نگه‌دارنده کوله پشتی، رأس مهارهای شانه را به قلاب‌هایی در نزدیکی رأس پنل پشتی متصل می‌کنند. هنگام وارد آمدن فشار بر بدن، این بندها حدود 45 درجه نسبت به بدن، به عقب کشیده می‌شوند. ● بندهای نگه‌دارنده کوله را بیش‌ازحد سفت نکنید! این فشار که در آغاز ممکن است برایتان خوشایند باشد، می‌تواند به مفاصل شانه آسیب‌زده و باعث ایجاد ناراحتی شود. همواره تلاش کنید که نسبت به بندهای کوله، احساس راحتی داشته باشید، نه احساس سفتی و آزردگی. اگر متوجه وجود فضای خالی در رأس قلاب شانه‌هایتان شدید، بندهای نگه‌دارنده کوله رو شل‌تر کنید. 4. قدم چهارم: بند جناغ سینه ● آن‌قدر بند جناغ سینه را تغییر دهید تا بالاخره در ارتفاع مناسبی نسب به قفسه سینه‌تان قرار گیرد. این بند باید تقریباً 1 سانتی‌متر پایین استخوان ترقوه‌تان قرار گیرد. ● بند جناغ سینه را آن‌قدر سفت و شل کنید تا بندهای شانه به یک پهنای مناسب برسند و دست‌هایتان بتوانند آزادانه حرکت کنند. ● از اشتباه رایج تنگ کردن بیش‌ازحد بند جناغ سینه خودداری کنید. انجام این کار باعث کج شدن تعادل کلی قلاب‌ها، جمع شدن ماهیچه‌های سینه و محدود شدن راه تنفس می‌شود. کوله پشتی را در طول مسیر نیز تنظیم کنید پس از حدود 16 کیلومتر پیاده‌روی، تنظیم و انطباق بدون نقصتان در خانه تبدیل به خاطره‌ای دور می‌شود. دقت کنید که حتی تنظیم بی‌نقص و مناسب هم در طول مسیر نیاز به توجه دارد. هنگام بستن کوله پشتی و آماده شدن برای سفر، مجدداً تمامی بندها را بررسی کرده و مطمئن شوید کاملاً بی‌عیب و نقص هستند. سعی کنید در خانه ظاهر تنظیمات موردنظر و انتخابی کوله پشتی‌تان را به خاطر بسپارید تا مطمئن شوید هر زمان که بخواهید، می‌توانید آن را برگردانید. حین پیاده‌روی و کوهنوردی، دائماً تنظیمات بندها و قسمت‌های مختلف کوله پشتی را تغییر داده و با این کار از درد، فشار و ناراحتی در نقاط مختلف بدن بکاهید. یک راه‌حل بسیار شایع جهت کاهش درد ناشی از بار کوله پشتی، تنگ کردن بندهای شانه و شل کردن کمربند کوله است. سپس مدتی بعد این دو مرحله را برعکس انجام دهید. به حالت بدنتان دقت کنید؛ اندکی خم شدن به جلو می‌تواند باعث شود وزن کوله پشتی برایتان سبک‌تر شود. هر موقع که برای استراحت توقف کردید، کوله پشتی‌تان را در بیاورید. با انجام این کار استراحتی به کمرتان دهید و موقع کشیدن ماهیچه‌هایتان، نفسی عمیق بکشید.

ظاهر دوچرخه کوهستان با نمونه های معمولی تفاوت زیادی دارد، پس پوشش دوچرخه سواری کوهستان هم باید متفاوت باشد! هیچ قانونی وجود ندارد که با پوشیدن شورت های چسبان یا گشاد یک دوچرخه سوار مخالفت کند. اما دوچرخه سواری در کوهستان لذت بخش تر خواهد شد اگر لباس های مناسبی داشته باشید که هرکجا و به هر شیوه ای بخواهید حرکت کنید احساس راحتی داشته باشید. حفاظت نیز مهم است. فرقی نمی کند که با احتیاط یا بی احتیاط دوچرخه سواری کنید؛ به  هر حال پوششی نیاز دارید که از شما در مقابل خطرات مسیر از جمله بوته های خار، شاخه ها و صخره ها محافظت کند. شورت و بالشتک(پد) دوچرخه سواری کوهستان همانند بخش های مربوط سیستم حرکت، شورت های دوچرخه کوهستان هم ویژگی خاصی دارند که باعث راحتی و آزادی حرکت بیشتری می شوند ، همچنین بالشتکی دارند تا سایش(اصطکاک) و رطوبت را کاهش دهد. شورت پد دار و شلوارک های مخصوص به طور جداگانه از فروشگاه های ورزشی قابل خریداری هستند. در اکثر مدل های دوچرخه سواری کوهستان مسائل آیرودینامیک چندان مهم نیستند. اما اگر قصد دوچرخه سواری در یک مسابقه یا سواری معمولی برای مسیر های طولانی دارید، شورت های تنگ و مناسب، از نظر آیرودینامیک، گزینه بهتری هستند. بعضی از دوچرخه سواران شورت های چسبان را ترجیح می دهند زیرا حرکات عضلات را نیز در نظر می گیرند. بیشتر شورت های دوچرخه سواری کوهستان از پارچه های محکمی تولید می شوند و دارای جیب های زیادی هستند.هرچه نیاز دوچرخه سوار به محافظت در برابر ساییدگی بیشتر شود، وزن و طول پارچه مورد استفاده نیز افزایش می یابد. به عنوان مثال، برای سواری در سرازیری نسبت به سربالایی، به شورت هایی ضخیم تر و بلندتر نیاز دارید. پد(بالشتک) های متصل به شورت های دوچرخه سواری کوهستانی، نسبت به شورت های معمولی باریک تر اند؛ چون در بیشتر مسیر به صورت راست و عمودی نشسته اید و در طول مسیر ممکن بعضی جاها ایستاده یا نشسته باشید. اکثر آسترها قابل برداشتن هستند؛ این امکان را به شما می دهند تا بتوانید لباس های زیری که دارای آستر پد دار هستند را جداگانه تهیه کنید. اینکه شما شورت پد دار را انتخاب کنید یا شورت و پد(به صورت مجزا) کاملا به سلیقه شخصی تان بستگی دارد. پیراهن ورزشی دوچرخه سواری کوهستان به طور کلی پیراهن های ورزشی دوچرخه کوهستان و دوچرخه جاده(road)تفاوت چندانی با یکدیگر ندارند. پیراهن های دوچرخه کوهستان تنگ هستند ولی نسبت به مدل های دوچرخه جاده، کمی آزاد تر(گشادتر) تهیه می شوند.گاهی برای سواری راحت تر، پیراهنی آزاد تر و بزرگتر از معمول هم در نظر گرفته می شود. آستین های بلندتر، امکان حفاظت بیشتر در برابر خار و شاخه درختان را فراهم می کنند. اگر قصد دارید از کوله پشتی استفاده کنید دیگری نیازی به کیسه های باری، که در عقب دوچرخه نصب شوند، ندارید. برای دوچرخه سواری سبک تر، کیسه های عقبی برای حمل غذا، ابزار،کلید،تلفن همراه، و پول مناسب تر هستند. یک قطعه بادگیر در جلوی دوچرخه سوار، می تواند در سرعت های زیاد یا بالا رفتن از کوه به شخص کمک کند. دستکش های دوچرخه سواری کوهستان دو ویژگی منحصر به فرد دستکش های دوچرخه کوهستان، آنها را از دستکش های دوچرخه جاده متمایز می کند: پد و پوشش انگشت ها. از آنجایی که در دوچرخه های کوهستان، دسته ها پد دار هستند، پوشیدن دستکش های پددار انتخابی است. برای سواری های چند ساعته، هرچه پد بیشتر باشد راحت تر خواهید بود. اگرچه دستکش های بدون پد، سبک تر و خنک تر اند و اجازه حرکات بیشتری به شما می دهند. معمولا، خیلی از دستکش های بی انگشت استفاده نمی شود. دست های عرق کرده، حس ناراحتی ایجاد می کنند، اما وقتی انگشتان زخمی شده(در اثر ضربه) را ببینیم، متوجه می شویم که همیشه دستکش های انگشت دار بهترین گزینه هستند. لباس مناسب فصل سرما برای درچرخه سواری کوهستان لباس های گرمکن در فصول سرد سال، این امکان را به شما می دهند تا در بهار زودتر و در پاییز دیرتر در کوهستان به دوچرخه سواری بپردازید. ابزارهای حفاظتی در برابر باد و باران را باید همیشه در کوله تان داشته باشید، بویژه زمانی که قصد سفر یکساله دارید. نکته: قبل از شروع سفر بزرگتان لباس های گرمکن را نپوشید تا وقت سرما برسد. اگر همان ابتدای سفر گرمتان شود، باقی مسیر به شدت گرمازده و خسته خواهید شد.  ژاکت های دوچرخه سواری طراحی لباس های رویی دوچرخه سواری کوهستان خیلی خاص نیست. اولین تفاوت این لباس ها با مدل های دوچرخه سواری جاده، مقاوم تر بودن پارچه مورد استفاده است. البته شما به طرحی خاص تر احتیاج دارید که بادگیر باشد، شانه ها را اذیت نکند، و پوشش کافی را برای زمانی که به جلو خم می شوید داشته باشد. همچنین باید دارای کلاهی باشد که با کلاه ایمنی سازگار باشد. برای محافظت جدی تر، باید ژاکتی ضدآب و قابل تنفس بپوشید. برای سواری های کوتاه و آب و هوای معمولی، دوچرخه سواران لباس های سبک و کوچک انتخاب می کنند. شلوار دوچرخه سواری شلوار های دوچرخه سواری،که اکثرا هم پددار هستند، می توانند جایگزین خوبی برای شورت ها در روزهای سرد باشند. و اگر آب و هوای منطقه دوچرخه سواری مرطوب است، همانند ژاکت ها، به شلوارهایی ضد آب و قابل تنفس نیاز دارید. لایه های عایق برای نیم تنه بالا، می توانید گرمای مورد نیازتان را از لباس های زیر یا ژاکت پشمی سبکی که پوشیدید بگیرید. گرمکن دست-پا و کلاه ها گرمکن های دست و پا و کلاه یا هد بند گزینه هایی کاربردی  هستند و استفاده از آنها در طول مسیر آسان است. کفش دوچرخه سواری کوهستان سازگاری لازم برای رکاب زدن: اولین موضوعی که باید در نظر بگیرید سازگاری کفش با سیستم رکاب زنی دوچرخه است. همچنین می توانید کفش هایی تهیه کنید که زیره معمولی داشته باشند و همچنین وقتی رکاب گیره نداشت بتوان از میخ های مناسب استفاده کرد. قابلیت راه رفتن: مورد مهم دیگری که باید مدنظر داشته باشید این است که در کوه چقدر پیاده روی خواهید داشت. زیره لاستیکی چسبنده پیاده روی را آسان تر می کنند و اجازه می دهند از معابر سخت راحت تر عبور کنید؛ اگر تازه کار هستید این گزینه خوبی است. و اگر دوچرخه تان در مسیر خراب شد با کفش مناسب، ادامه مسیر را باید پیاده بروید. کارآمدی رکاب: کفش های محکم خاصی به منظور رکاب زدن و حرکت دادن مطلوب دوچرخه طراحی شده اند؛ اما پیاده روی با این کفش ها دشوار است. این کفش ها معمولا نسبت به کفش های معمولی بادگیر تر هستند. حفاظت ضدآبی: برای شرایط مرطوب و سرد به دنبال کفش های ضدآب باشید. گزینه دیگر خرید یک جفت کاور کفش است. کلاه ایمنی دوچرخه کوهستان استایل دوچرخه سواری شما در کوهستان، در انتخاب کلاه ایمنی مناسب اهمیت بالایی دارد. در وضعیتی که مهارت دوچرخه سواری زیادی لازم است یا مسیری که سراشیبی دارد، طبیعتا کلاه محکم تری لازم دارید. دوچرخه سواری خارج از شهر: در اینجا سرعت دوچرخه در سربالایی اهمیت دارد؛ و جایی که شیب سراشیبی ها زیاد نیست، به دنبال کلاه ایمنی مشابه دوچرخه سواری در جاده معمولی باشید که تهویه مناسب داشته باشد. دوچرخه سواری در مسیرها(گذرگاه ها): کسانی که در گذرگاه ها دوچرخه سواری می کنند معمولا با مناطقی روبه رو می شوند که به مهارت های بیشتری نسبت به دوچرخه سواران برون شهری نیاز دارند. بنابراین نسبت به آنها پوشش و حفاظت بیشتری احتیاج دارند. فقط کوهستان(استقامتی): در این نوع دوچرخه سواری، شیب های تند تر ،مهارت بیشتر و سرعت کمتری دیده می شود. بنابراین باید پوشش و حفاظت بسیار بیشتری داشته باشید. سراشیبی: حداکثر پوشش حفاظتی در اینجا به چشم می خورد. یک کلاه ایمنی که کاملا صورت را بپوشاند و احتمالا یک عینک ایمنی به جای عینک آفتابی از ابزار های ضروری هستند. پد های دوچرخه سواری کوهستان و محافظ توصیه های مربوط به پد های مناسب، همانند توصیه های کلاه ایمنی هستند: هرچه وضعیت دوچرخه سواری خطرناک تر شود به پوشش و پد بیشتری احتیاج دارید. اکثر دوچرخه سواران با تجربه، معمولا، فقط از پد های زانویی استفاده می کنند، در حالی که تازه وارد ها ممکن است بخواهند از آرنج هایشان هم محافظت کنند. حتی گاهی اوقات افراد با تجربه، برای اینکه راحت تر باشند، تا زمانی که به سراشیبی های تند نرسیده اند اصلا از پد های محافظتی استفاده نمی کنند. آنهایی که در مناطق مطلقا کوهستانی دوچرخه سواری می کنند باید پد های ضخیم تر و بزرگ تر داشته باشند. در سواری سراشیبی نیز پد ضروری است، اغلب اوقات افراد از محافظ های ساق پا نیز استفاده می کنند. کوله های دوچرخه سواری در شرایط غیر مسابقه ای، شما به کوله ای نیاز دارید که همه ابزار های مورد نیازتان را داشته باشد. اکثر دوچرخه سواران، اغلب کوله هایی را ترجیح می دهند که دارای مخزنی برای آب باشند. ترجمه شده توسط تیم تولید محتوای دوبیسل

به دنبال دوچرخه مناسب جدید هستید؟ خبر خوب این است که لازم نیست برای انتخاب یک دوچرخه خوب، زبان دوچرخه ها را یاد بگیرید! فرایند خرید دوچرخه را می توان به سه مرحله تقسیم کرد: 1-نوع دوچرخه را مشخص کنید: دوچرخه مناسب شما به محل و سبک دوچرخه سواری شما بستگی دارد. ما خلاصه ای از دسته بندی دوچرخه ها را در اختیارتان می گذاریم تا انتخاب راحت تر و بهتری داشته باشید. 2-عملکرد و قیمت: معمولا در بین دوچرخه های مختلف، میان عملکرد و قیمت رابطه مشابهی وجود دارد. برای داشتن دوچرخه ای با عملکرد و کیفیت بهتر یا جنس خاص تر مثل کربن، باید هزینه بیشتری بپردازید. 3-مطمئن شوید که سایز دوچرخه، مناسب شما باشد: دوچرخه ها سایز های مختلفی دارند. بر اساس اندازه قد، به دنبال دوچرخه مناسبتان باشید. پیرامون اصول سایز بندی دوچرخه ها بیشتر مطالعه کنید. نوع دوچرخه را مشخص کنید از خودتان بپرسید، کجا می خواهید دوچرخه سواری کنید؟ خیابان، مسیر های ویژه عبور دوچرخه، جاده خاکی، یا ترکیبی از همه آنها؟ پایین، جدولی آورده شده که آپشن ها و انواع دوچرخه های مناسب برای هر نوع مسیر را نشان می دهد: مدل دوچرخه نوع مسیر دوچرخه های جاده، هیبرید، الکتریکی جاده آسفالت، مسیر ویژه عبور دوچرخه دوچرخه های هیبرید و الکتریکی خیابان(صاف یا ناهموار)، مسیر های طبیعی دوچرخه گردشگری هر مسیری از آسفالت گرفته تا بیابان دوچرخه های کوهستان،الکتریکی جاده خاکی تقریبا هر دوچرخه در مسیر آسفالت یا سنگ فرش حرکت می کند. بعضی از دوچرخه ها قابلیت حرکت در چند نوع مسیر را دارند. برای داشتن انتخابی بهتر، محلی که بخش عمده دوچرخه سواری شما در آنجا انجام خواهد شد را مشخص کنید. در ادامه می توانید راجع به انواع دسته بندی دوچرخه ها اطلاعات بیشتری کسب کنید. دوچرخه های الکتریکی انواع مختلفی از دوچرخه ها آپشن های الکتریکی نیز دارند. کمی وقت بگذارید؛ شاید یک دوچرخه الکتریکی برای شما مناسب باشد. عموما، یک دوچرخه الکتریکی به همراه موتور برقی که دارد شما را در رکاب زدن یاری می کند و سواری راحت تری در اختیارتان می گذارد. اگرچه قیمت این دوچرخه ها زیاد است، ولی حرکت در سربالایی ها با این دوچرخه، نسبت به مدل های غیر برقی، آسان تر خواهد بود. همچنین، با دوچرخه های برقی، قابلیت سواری طولانی تر و با سرعت بیشتر وجود دارد. دوچرخه جاده دوچرخه های جاده مناسب سواری های تفریحی، ورزشی،گردش و سفر، و مسابقه هستند. اکثر این دوچرخه ها فرمان خمیده به سمت عقب دارند، حالتی که دوچرخه سوار را در وضعیت آیرودینامیک قرار می دهد. ممکن است کمی خم شدن به طرف جلو مطلوب باشد. دوچرخه های جاده در دسته بندی زیر قرار می گیرند(شامل چندین نمونه دوچرخه الکتریکی): دوچرخه جاده Endurance : «راحتی مداوم» شاید اسم بهتری باشد که می توان روی این دوچرخه ها گذاشت، چون ساختار این دوچرخه ها طوری طراحی شده که دوچرخه سوار در مسافت های طولانی احساس راحتی بیشتری دارد. یکی از فاکتور هایی که باعث این ویژگی خاص شده، پهن بودن تایر هاست که باعث می شود دوچرخه با اعمال فشار کمتری حرکت کند. دوچرخه مخصوص شنزار/جاده خاکی(گراول): از آنجایی که دوچرخه سواران همیشه دوست دارند محدودیت ها را کنار بزنند و هر دفعه مقصد جدیدی برای دوچرخه سواری شان انتخاب کنند،دوچرخه های چند سطحی(دوچرخه هایی که برای چندین نوع مسیر مختلف مناسب باشند) برای چندین سال حائز اهمیت بوده اند. دوچرخه های هیبرید یکی از موارد هستند.اگر تمایل دارید مسافت های طولانی تر و با سرعت بیشتری دوچرخه سواری کنید، دوچرخه های مخصوص شنزار گزینه مناسبی هستند. این دوچرخه ها به علت داشتن فرمان خاص(با دوسر برگشته به عقب) و تایر های پهن از نظر آیرودینامیکی وضع بهتری دارند و دارای قابلیت حرکت در مسیر های آسفالت و خاکی هستند. دوچرخه های گردشگری: این دوچرخه ها تفاوت هایی با دوچرخه های جاده دارند. دوچرخه های گردشگری طوری طراحی شده اند که قابلیت حمل بار در مسیر های طولانی داشته باشند. این مدل ها با بدنه قوی تری که دارند، می توانند بارهای سنگین را تحمل کنند. همچنین دارای بند ها و جایگاه های مخصوصی برای این کار هستند. دوچرخه پرفورمنس: این دوچرخه های سبک وزن آیرودینامیک، برای سواری های تیمی و سرعتی در مسیر های صاف و شیب دار(تپه) یا بعضی مسابقات طراحی شده اند. دوچرخه کوهستان دوچرخه های کوهستان بدنه مستحکم،و همچنین سیستم تعلیق و کمک فنر دارند. این دوچرخه ها قابلیت حرکت در انواع مسیر ها اعم از جاده خاکی، سنگ، کوه و صخره و دیگر ناهمواری ها را دارند؛ چیزی که سواری با آنها را لذت بخش می کند. دوچرخه های کوهستان نسبت به مدل های جاده دنده های سبک تری دارند، بدین ترتیب، حرکت در سربالایی ها آسان تر است. دو اصطلاح رایج در ارتباط با این دوچرخه ها وجود دارد: « دوگانه / دارای سیستم تعلیق کامل ( full suspension )»، یعنی دوچرخه ای که در عقب و جلو سیستم کمک فنر دارد؛ و «دم سخت(hardtail )» یعنی دوچرخه ای که دارای انشعاب محور تعلیق جلویی و بدون محور عقب باشد. مدل های دارای سیستم تعلیق کامل گران قیمت تر هستند ولی سواری راحت تری ارائه می دهند. همچنین قابلیت حرکت در مسیر های مختلفی دارند. دوچرخه های کوهستان در دو استایل دیده می شوند: دوچرخه های کراس کانتری: وزن کم و کاربرد بیشتری دارند. این نوع دوچرخه در مسابقات نیز دیده می شود؛ بنابراین هم قدرت کوهنوردی دارند و هم سرعت برای مسابقه. اگر قصد آفرود یا دوچرخه سواری غیر تکنیکی(یا کمی تکنیکی) دارید، این دوچرخه مناسب شماست. دوچرخه مدل تریل: این دوچرخه، گزینه انتخابی دوچرخه سوارانی است که برای اولین دفعه قصد دوچرخه سواری در کوهستان دارند. اگر هدف شما دوچرخه سواری تیمی با دوستان در جاده خاکی است، دوچرخه مدل تریل مناسب شما خواهد بود. سواری با این دوچرخه ها کارآمد و لذت بخش است. دوچرخه تماما کوهستانی(آل مونتین): اگر قصد دوچرخه سواری تکنیکی دارید، این مدل دوچرخه مخصوص شما خواهد بود. با این دوچرخه قادر خواهید بود تکنیک های مختلفی را اجرا کنید؛ سواری لذت بخش در سراشیبی ها، توانایی بالا در کوهنوردی، داشتن تعادل کافی و لازم برای مناطق شیب دار از ویژگی های آنهاست. دوچرخه های با تایر پهن: داشتن تایر های خیلی پهن، از ویژگی های بارز و منحصر به فرد این دوچرخه ها است. تایر پهن، دوچرخه سواری را در برف و ماسه و حتی مسیر های بسیار سخت و ناهموار آسان تر می کند. دوچرخه هیبرید اگر به دنبال دوچرخه ای هستید که علاوه بر درون شهر، قابلیت سواری در جاده خاکی نیز داشته باشد، این دوچرخه مناسب شما خواهد بود. شاید متوجه شده باشید که از دوچرخه هیبرید برای ورزش و فیتنس هم استفاده می شود؛ این موضوع، به خاطر ویژگی های خاص این دوچرخه از جمله راحتی، خوش دست و روان بودن است. این دوچرخه ها با دارا بودن تایر های با قطر بیشتر، سرعت بالاتری دارند؛ همچنین به علت پهن بودن تایر ها قابلیت آفرود نیز دارند. اگر قصد آفرود دارید، دوچرخه هیبرید دارای کمک فنر جلو مناسب تر خواهند بود. دوچرخه های تخصصی علاوه بر انواع دوچرخه ای که در مطالب فوق بیان شد، دوچرخه های متفاوتی نیز وجود دارند: دوچرخه کروزر: دوچرخه کروزر برای سواری ساده و تفریحی در شهر طراحی شده است. از ویژگی های این دوچرخه می توان به تایر های پهن و زین نرم و راحت آن اشاره کرد. این دوچرخه ها مناسب سواری های کوتاه در مسیرهای صاف خاکی نیز هستند. دوچرخه باری: به گونه ای طراحی شده اند که قادر به حمل بار های زیادی هستند. برای انجام خرید منزل، جابه جایی بچه ها یا وسایل یا.. می توان از دوچرخه باری استفاده کرد. این دوچرخه ها سرعتی نیستند ولی برای انجام کار های روزمره بسیار سودمند اند. دوچرخه تاشو: این دوچرخه ها می توان تا کرد و در کنار دیگر وسایل سفر قرار داد. دوچرخه های تاشو برای آنهایی که با  دوچرخه به محل کار می روند یا مسافرانی که فضای کافی برای حمل بار ندارند بسیار مناسب است. وزن کم، استحکام کافی، قابلیت تاشدن سریع، از جمله ویژگی های این دوچرخه هستند. موارد مربوط به عملکرد و قیمت لازم نیست به دنبال تجهیزات و تکنولوژی های بکار رفته در انواع دوچرخه باشید، اما باید بدانید که هرچه دوچرخه مجهز تر باشد قیمت آن بالاتر خواهد بود. وقتی می خواهید با توجه به میزان بودجه ای که در اختیار دارید دوچرخه بخرید، موارد زیر را، که هزینه دوچرخه را بالاتر می برند، در نظر بگیرید : دوچرخه دارای سیستم تعلیق کامل، دم سخت بودن(دوچرخه ای که دارای انشعاب محور تعلیق جلویی و بدون محور عقب)، یا بدون کمک فنر: دوچرخه های دارای سیستم تعلیق کامل(کمک فنر در عقب و جلو) معمولا گران تر هستند، در عوض سواری نرم تر و راحت تری خواهید داشت. همچنین می توانید در مسیر های سخت و ناهموار هم راحت تر حرکت کنید. دوچرخه های دم سخت(فقط کمک فنر در جلو) لرزش های ناشی از ناهمواری های مسیر را جذب می کنند ولی عملکرد ضعیف تری نسبت به مدل -دارای سیستم تعلیق کامل- خواهند داشت. کربن و آلومینیم: دوچرخه های با بدنه کربنی، وزن کمتر و کیفیت سواری بیشتری دارند و البته گران قیمت تر نیز هستند. دوچرخه ها با بدنه آلومینیمی تقریبا با هر قیمتی در بازار وجود دارند. سواری الکتریکی: دوچرخه های الکتریکی دامنه و قابلیت های دوچرخه سواری را برای همه افراد گسترش می دهند. کیفیت مواد سازنده: قیمت هر دوچرخه به جنس مواد بکار رفته در ساخت آنها بستگی دارد. هرچه کیفیت مواد سازنده بهتر باشد، طبیعتا باید هزینه بیشتری بپردازید. سیستم دنده دوچرخه تعداد دنده ها و محدوده هریک از آنها در دوچرخه های مختلف، متفاوت است. ولی بطور معمول، دوچرخه های هر دسته(دسته بندی انواع دوچرخه قبلا بیان شد)، سیستم دنده مشابهی خواهند داشت. سایز تایر سایز تایر یکی دیگر از ویژگی های دوچرخه است و هنگامی که گروه دوچرخه مناسب را انتخاب می کنید، مشخص می شود. البته یک استثناء بزرگ وجود دارد: اکثر دوچرخه های کوهستان تایر های 29 یا 27.5 اینچی دارند. از دیدگاه مالی، تفاوت قیمت زیادی بین سایز های مختلف وجود ندارد. بنابراین مسئله مهم در انتخاب تایر، عملکردی است که مدنظر دارید. نوع ترمز درسال های گذشته، ترمز های طوقه ای رایج تر از دیسکی بودند. ترمز های دیسکی، در هر وضعیتی، به عنوان ترمز برتر و قوی تر معرفی شده اند. از آنجایی که قیمت ترمز های دیسکی طی سال های اخیر کمتر شده، میزان فروش و استفاده از آنها افزایش یافته است. ترمز های طوقه ای، که با فشرده شدن لنت ها به دیواره های طوق ها عمل می کنند، هنوز هم گزینه ای مقرون به صرفه(از نظر اقتصادی) به حساب می آیند. بررسی یا تعویض لنت ها در این نوع ترمز بسیار آسان است. ترمز های دیسکی، که با چسبیدن لنت ها به دیسک مخصوص عمل می کنند، در دو دسته قرار می گیرند: هیدرولیکی و مکانیکی. ترمز دیسکی هیدرولیک ترمز گیری قوی تر و بهتری دارد و با اندک حرکت انگشت عمل می کند. ضمنا تنظیم لنت ها در این ترمز های دیسکی به راحتی انجام می شود و نیازی به تنظیم دستی نیست. اندازه دوچرخه خرید سایز درست دوچرخه، گام اول است. خوشبختانه، اکثر دوچرخه سازان اطلاعات لازم را به شما می دهند تا بر اساس اندزه قدتان بتوانید دوچرخه ای مناسب تهیه کنید. مهم ترین عوامل موثر در اندازه دوچرخه، یعنی فاصله بین شما و لوله بالایی و همچنین فاصله بین شما و فرمان، بعدا قابل تنظیم هستند. در نظر داشته باشید که باید چندین هفته بگذرد تا کم کم به دوچرخه جدید عادت کنید.

دوچرخه سواری با دوچرخه جاده مزایای زیادی دارد. میتوان با استفاده از آنها ورزش کرد، با دوستان به گردش رفت، و با سرعتی کمتر( نسبت به اتومبیل) کار های درون شهر را انجام داد. سرعت، چابکی و کارآمدی از دیگر ویژگی های دوچرخه جاده هستند. قبل از انتخاب و خرید دوچرخه، موارد زیر را در نظر داشته باشید: – سبک دوچرخه سواری تان چگونه است؟ و دوچرخه برای چه کاری می خواهید؟ – سبک دوچرخه سواری دوستان شما چگونه است و پیشنهاد آنها برای شما چیست؟ – چقدر بودجه دارید؟ قیمت دوچرخه های جاده از 1000 تا بیش از 10000 دلار می باشد. ضمنا، هزینه های لازم برای خرید لوازم دیگر مثل کفش،لباس، و تجهیزات دیگر را هم در نظر بگیرید.     دوچرخه جاده چیست؟ ابتدا، به طور مختصر، مواردی را که دوچرخه جاده را از سایر مدل های دوچرخه متمایز می کنند بیان می کنیم: ویژگی های دوچرخه جاده بدنه، چرخ و اجزای بسیار سبک دسته فرمان پیچ خورده به سمت عقب (و کمی صاف؛ شبیه دوچرخه کوهستان) تایر های باریک انشعاب سیستم تعلیق فیبرکربنی در جلو فاقد کمک فنر در عقب و جلو استایل های زنانه و مردانه و دامنه گسترده سایز عملکرد دوچرخه جاده مناسب برای ورزش، تفریح، مسابقه برای مسیرهای آسفالت یا سنگ فرش طراحی شده اند و اصلا مناسب جاده خاکی نیستند. نسبت به اکثر انواع دوچرخه، سریع تر هستند و می توان مسافت های بیشتری با آنها پیمود. مناسب تور های گردشگری که یک اتومبیل همراه نیز وجود داشته باشد؛ چون این دوچرخه ها قابلیت حمل بار سنگین را ندارند. اکثر دوچرخه های جاده فاقد امکانات لازم برای تجهیزات مربوط به صخره یا کوه، که دوچرخه های گردشگری و برون شهری دارند، هستند. این بدان معنا نیست که نخواهید توانست با دوچرخه جاده به گردش و تفریح بروید؛ اما مجبور خواهید بود کیف هایی اضافی برای حمل بار و تجهیزات همراه خود داشته باشید. شکل هندسی بدنه دوچرخه جاده اگرچه به نظر می رسد که مدل های مختلف دوچرخه جاده مشابه هم هستند، ولی تفاوت های جزئی اما مهمی در طرح کلی بدنه آنها وجود دارد. بعضی از دوچرخه های جاده مناسب ورزش کردن طراحی شده اند. اگر قصد دوچرخه سواری بیش از سه مرتبه در هفته آن هم در مسافت های 20-150 مایلی دارید، این دوچرخه ها مناسب شما خواهند بود. به طور کلی ساختار دوچرخه به گونه ای است که برای مسافت های نسبتا طولانی، دوچرخه سوار راحت تر باشد. ضمنا زین این دوچرخه ها، نسبت بعضی مدل های دیگر، بالاتر قرار می گیرد.     دوچرخه های جاده ای که برای مسابقه و رقابت طراحی شده اند، شکل هندسی خاص خودشان را دارند. این مدل ها از دوچرخه سوار می خواهند که انعطاف پذیرتر باشد و بگونه ای بنشیند که از نظر آیرودینامیکی وضعیت بهتری داشته باشد. این دوچرخه ها فرمان پذیری بهتری دارند. از ویژگی های دوچرخه های مسابقه ای، می توان به بدنه قوی و محکم، چرخ های سبک تر و همچنین قیمت بالاتر آنها اشاره کرد. دوچرخه های جاده با فرمان صاف مشابه دوچرخه های ورزشی هستند اما جایگاه نشستن(زین) بالاتری دارند. این استایل دوچرخه مناسب سواری تفریحی و گردشگری است. نکته: دوچرخه ای با طرح و شکل هندسی اسپرت انتخاب کنید، مگر اینکه به دنبال گزینه ای برای مسابقات دوچرخه سواری هستید.     مواد سازنده بدنه دوچرخه جاده اولین و رایج ترین گزینه های موجود برای جنس بدنه دوچرخه جاده آلومینیم و فیبرکربن هستند. بدنه های آلومینیمی ارزان تر از بدنه فیبر کربنی هستند و اکثرا سواری راحت و نرمی ارائه می دهند. بیشتر دوچرخه هایی که بدنه آلومینیمی دارند، در بخش هایی مثل انشعاب سیستم تعلیق در جلو، مواد فیبرکربنی نیز دارند تا امواج و لرزش های مسیر را بهتر جذب کنند. بدنه فیبرکربنی نسبت به دوچرخه های بدنه آلومینیمی معمولا لرزش های حاصل از ناهمواری های زمین را بیشتر جذب می کنند و بدین ترتیب، شما سواری بسیار بهتر و راحت تری تجربه خواهید کرد. از آنجایی که فرایند تولید بدنه های فیبرکربنی دشوار و پیچیده است، قیمت آنها بسیار بیشتر از بدنه های آلومینیمی است. البته، کیفیت سواری به نوع طراحی بدنه نیز بستگی دارد. نکته: اگر به دنبال دوچرخه ای سبک و قوی هستید، بدنه فیبرکربنی مناسب شما خواهد بود. اگر قصد تفریح یا ورزش با دوچرخه دارید و به دنبال سرعت نیستید، بدنه آلومینیمی را انتخاب کنید. قطعات اصلی دوچرخه جاده مهم ترین قطعات و اجزای متصل به بدنه دوچرخه: پیشرانه(طبق، خودرو، زنجیر، شانژمان، دسته ترمز، دسته دنده) چرخ ها (طوقه، توپی های عقب و جلو، اکسل، سیم پره) ترمز ها، فرمان، زین، بست زین، پدال ست کامل اجزای دوچرخه ( Groupset ) ست های کامل اجزای دوچرخه، توسط شرکت های سازنده ارائه می شوند. دوچرخه ای که دارای این ست ها باشد(مارک و مدل همه قطعات یکسان و از یک شرکت باشند)، ظاهری زیباتر و شیک تر دارند. Groupset  عبارتی است که برای بیان کیفیت دوچرخه ها یا مقایسه آنها با یکدیگر استفاده می شود. Shimano و SRAM از جمله سازندگان مشهور تجهیزات دوچرخه، بویژه قطعات مربوط به بخش پیشرانه دوچرخه، هستند. در جدول پایین، مدل های سِتی ( Groupset ) که این دو سازنده ارائه می دهند، با یکدیگر مقایسه شده:   SRAM  مدل Shimano   مدل کاربرد تعیین شده – سورا سطح ابتدایی اپکس تیاگرا سطح عادی ریوال 105 سطح متوسط فورس التگرا سطح بالا (تفریحی) رِد دورا ایس سطح مسابقه ای     دنده و طبق قامه بحث اصلی بر سر تفاوت های دوچرخه های جاده، پیرامون سیستم دنده هایشان است. بیایید با طبق قامه شروع کنیم. از طریق رکاب زدن، و با کمک زنجیر، چرخ عقب می چرخد. طبق قامه دوچرخه جاده ممکن است دو یا سه زنجیرگیر داشته باشد، یا شاید دارای مجموعه ای از دندانه های ریز باشد. طبق قامه دارای سه زنجیرگیر: در این دوچرخه ها، معمولا خودرویی 9سرعته در چرخ عقب تعبیه شده، که مجموعا 27دنده در اخیار دوچرخه سوار می گذارد. در این نوع سیستم، محدوده گسترده ای از دنده ها در اختیار دوچرخه سوار قرار می گیرد. طبق قامه دارای دو زنجیرگیر و مدل دندانه ریز: هردو، دو ردیف زنجیرگیر در جلو و بالای طبق قامه دارند و با یک خودروی 10سرعته در چرخ عقب جفت شده اند که نهایتا 20 دنده در اختیار دوچرخه سوار قرار می دهند. زنجیرگیر دندانه ریز گستره دنده ها را محدود تر می کند و اغلب مناسب دوچرخه های با قالب ورزشی است. توجه داشته باشید که یک دوچرخه سوار تازه وارد هستید، یا قصد دارید در مناطق شیب دار دوچرخه سواری کنید، طبق قامه دارای سه زنجیرگیر یا مدل دندانه ریز مناسب شما خواهد بود. دوچرخه سواران ماهر یا کسانی که در مسیر های صاف و یکدست حرکت می کنند ممکن است طبق قامه دارای دو زنجیرگیر را انتخاب کنند.   تعداد کل دنده ها خودروی عقب  دندانه های زنجیرگیر طبق قامه 27 9سرعته 30/39/50 طبق قامه دارای سه زنجیرگیر 20 10سرعته 50/34 زنجیرگیر دندانه ریز 20 10سرعته 39/53 طبق قامه دارای دو زنجیرگیر تعداد دندانه های خودروهای عقب، بر محدوده دنده های دوچرخه نیز موثر است. در مدل اپکس SRAM  بزرگترین دنده(کوچکترین چرخ دنده)11یا12 دندانه دارد و کوچکترین دنده(بزرگترین چرخ دنده) 23 الی28 دندانه. در مدل اپکس SRAM  ، در سیستم پیشرانه، فناوری وجود دارد که دامنه دنده بیشتری، نسبت به طبق قامه سه زنجیرگیر، ایجاد می کند ولی همان طبق قامه دندانه ریز را بکار گرفته است. این ویژگی به خاطر داشتن تعداد دندانه های بیشتر در خودروی عقب ایجاد شده است. تعویض خودروی عقب، یک راه نسبتا ارزان برای تغییر دامنه دنده دوچرخه است. اما ممکن است مشکلاتی هم ایجاد شود. بهتر است قبل از انجام این کار با یک مکانیک یا فرد متخصص مشورت کنید. چرخ ها چرخ ها تاثیر بسزایی بر موارد زیر دارند: وزن دوچرخه شتاب گیری دوچرخه آیرودینامیک دوچرخه و کنترل آن در شرایط باد زیاد شما معمولا خیلی درگیر انتخاب چرخ مناسب دوچرخه نمی شوید مگر اینکه بدنبال ویژگی های خاصی در دوچرخه یا ارتقا کیفیت باشید. به طورکلی، هرچه دوچرخه(در میان مدل های مختلف خودش) در سطح بالاتری قرار بگیرد، سبک تر و سریع تر می شود. دوچرخه سوارن تفریحی یا ورزشی، نسبت به آنهایی که قصد شرکت در مسابقه یا رقابت دارند، کمتر نگران انتخاب چرخ های دوچرخه هستند. نکته: هرچه یک چرخ بتواند از وزن دوچرخه بیشتر بکاهد و فرمان پذیری را بهتر کند، انتخاب مناسب تری برای خرید خواهد بود. پدال ها دوچرخه های معمولی پدال های ساده ای دارند، و گاهی ممکن است محافظی برای انگشتان پا داشته باشند. اما دوچرخه های حرفه ای تر و بزرگتر بدون پدال به فروش می روند. شاید عجیب به نظر برسد. اما این موضوع به دلیل این است که دوچرخه سواران حرفه ای ترجیح می دهند بر اساس هدف و نیازشان پدال مناسب را انتخاب کنند. اگر می خواهید رکاب زنی پربازدهی داشته باشید، باید از کفش های مخصوص دوچرخه و پدال های کلیپلس استفاده کنید. اگر این کار را انجام ندهید، مثل آن است که انتظار عملکرد عالی از اتومبیلی با سوخت کم اوکتان داشته باشید. پدال ها توسط انواع مختلفی از برند ها عرضه می شوند(ازجمله شیمانو، لوک، تایم، اسپیدپلی ) و در هر برند نیز چندین مدل وجود دارد. قیمت بالاتر یعنی وزن سبکتر، استهلاک پایین تر، و عملکرد بهتر. دسته ترمز و دسته تعویض دنده قبلا، این دو مورد، مکانیزم هایی کاملا جدا از هم بودند که در دو محل متفاوت از دوچرخه قرار داشتند. اما در اکثر دوچرخه های امروزی، دسته ترمز و دسته تعویض دنده با هم ترکیب شده اند. از نظر عملکرد اصلی، درمیان برند ها و مدل های مختلف تفاوت هایی وجود دارد. با تست کردن دوچرخه های مختلف، به تدریج، خودتان تفاوت عملکرد آنها را درک می کنید. نکته: هنگام خرید دوچرخه سعی کنید دسته ترمز ها در دست بگیرید و بررسی کنید ببینید راحت هستید یا نه. اگر دست های کوچکی دارید، بدنبال دسته هایی بگردید که مناسبتان باشند یا بتوان آنها را تنظیم کرد.     انتخاب بدنه دوچرخه با سایز مناسب اکثر دوچرخه های جاده، بیش از شش نوع سایز بدنه در شکل های مختلف دارند. این مهم است که سایزی متناسب با فرم بدنی خود انتخاب کنید. بدنه ای که سایز مناسب شما را داشته باشد سواری راحت تر و لذت بخش تری خواهد داشت؛ اینطوری، شما بر کنترل دوچرخه مسلط تر خواهید بود. سایز بدنه دوچرخه ممکن است بر حسب سانتی متر (که بر اساس طول لوله زین است ) یا برحسب معیار های کلی XS تا XL باشد. توجه داشته باشید که دوچرخه های زنانه و مردانه با سایزهای بدنه مشابه، بدنه های یکسانی ندارند. در دوچرخه های زنانه، لوله بالایی کوچکتر است چون زنان نسبت به مردان تنه و پاهای کوچکتری دارند. چگونه بفهمید که چه سایز بدنه ای مناسب شماست؟ یک فروشنده دوچرخه باتجربه، باید بتواند با نگاه کردن به شما سایزدرست را تعیین و معرفی کند. اما بعضی از فروشگاه ها سیستم خاصی برای تعیین سایز یا ماشین حساب های مخصوصی دارند. فروشنده دوچرخه باید درباره تجارب دوچرخه سواری قبلی شما، انعطاف پذیری، استایل دوچرخه سواری، و هدف شما نیز سوال کند تا بتواند فریمی با سایز درست تر و دقیق تر پیشنهاد دهد. اگرچه وضعیت لوله بالایی مهم است، اما طول  دوچرخه عامل مهم تری است چون بر فاصله بین دست ها و فرمان موثر است. دوچرخه ها رقابت زیادی بین برند های مختلف دوچرخه وجود دارد. قیمت نهایی یک دوچرخه مبنای خوبی برای مقایسه برند ها و مدل های مختلف است. مهم ترین عواملی که بر قیمت دوچرخه موثر هستند: جنس بدنه کیفیت اجزا دوچرخه ای که بدنه از جنس فیبرکربن دارد به مراتب گران تر از نمونه با بدنه آلومینیمی خواهد بود. و هر چه کیفیت اجزای دوچرخه بالاتر باشد قیمت دوچرخه بیشتر خواهد شد. ابتدا بهتر است ببینید چقدر بودجه دارید و حداکثر چقدر می توانید هزینه کنید. نکته: خرید یک دوچرخه با کیفیت عالی در نهایت ارزان تر از دوچرخه ای است که با کیفیت پایین بخرید و بعدا اجزا را تعویض کنید یا ارتقا دهید. در نظر داشته باشید که ممکن است لازم باشد حدود 100الی250 دلار برای خرید پدال و کفش مخصوص هزینه کنید. لوازم وتجهیزات دیگر شامل:   تجهیزات دوچرخه تجهیزات دوچرخه سوار ابزار تعویض تایر کلاه ایمنی تیوب اضافه کفش کیف زین دستکش تلمبه کوچک(پمپ باد) شورت دوچرخه سواری روغن برای زنجیر قمقمه آب ابزار تعمیر دوچرخه زیرپیراهن محل نگه داری قمقمه ژاکت یا لباس بادگیر     سوار دوچرخه شوید و آن را تست کنید از فروشنده اجازه بگیرید چند دوچرخه را سوار شوید و امتحان کنید. با کمک فروشنده انتخابتان راحت تر خواهد شد. اگرچه ممکن است قیمت ها یکسان باشند، ولی سواری هرکدام متفاوت است. هر دوچرخه را حدود 15-10 دقیقه تست کنید. معمولا با یکی از دوچرخه ها احساس بهتری خواهید داشت؛ شما بدنبال دوچرخه ای هستید که با فرم بدنی تان سازگارتر باشد. نکته: باید دوچرخه ای را انتخاب کنید که متناسب نیازهای الان و آینده تان(وقتی تجربه بیشتری کسب کردید ) باشد. راحتی و بازدهی را بررسی کنید انتخاب بدنه با سایز درست اولین قدم است. گام مهم بعدی بررسی ارتفاع زین است. وقتی اندازه دوچرخه را برای خودتان به خوبی تنظیم کردید، تجربه سواری بسیار بهتری خواهید داشت. یک تعیین اندازه حرفه ای، شامل بررسی اندازه قفل کفش و پدال، ارتفاع زین، رسیدن دست ها به فرمان و موقعیت نسبی بقیه اجزای دوچرخه و بدن است. هدف این است که  ببینید در چه حالتی راحت تر هستید و هرگونه فشار اضافی را کم یا برطرف کنید. این کار بازدهی رکاب زنی تان را نیز افزایش می دهد. اگرچه قوانین مشخصی برای دوچرخه سواری وجود دارد. اما تمامی تجارب دوچرخه سواری را باید خودتان کسب کنید؛ چه به صورت تنهایی و چه گروهی به همراه دوستان. میتوانید به مدت سی دقیقه تا شش ساعت در زمان های مختلف دوچرخه سواری کنید. اگر یک دوچرخه سوار تازه کار هستید، بهتر است به یک تیم یا باشگاه بپیوندید و توصیه ها و نکات بیشتری از هم تیمی ها یا دوستان خود در زمینه دوچرخه سواری بدست آورید.