باغ پهلوان‌پور یکی از زیباترین باغ‌های تاریخی ایران و از شاخص‌ترین نمونه‌های باغ ایرانی در استان یزد است که در شهر مهریز و محله مزویرآباد (شهرک شهید زارعین) قرار دارد. این باغ در اواخر دوره قاجار ساخته شد و در ابتدا متعلق به حسن ملارضا بود، اما پس از آن به داماد وی، علی پهلوان‌پور، از تاجران و پهلوانان سرشناس مهریز، واگذار شد و از همان زمان با نام او شناخته می‌شود. باغ پهلوان‌پور در 7 مهر 1381 با شماره ثبت 6334 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید و در سال 1390 نیز به‌عنوان یکی از 9 باغ ایرانی، در مجموعه «باغ ایرانی» در فهرست میراث جهانی یونسکو جای گرفت. این باغ با تلفیق معماری اصیل ایرانی، جریان دائمی آب و فضای سرسبز، از مهم‌ترین جاذبه‌های تاریخی و طبیعی مهریز به شمار می‌رود.

مهم‌ترین ویژگی باغ پهلوان‌پور، جریان دائمی آب قنات حسن‌آباد در میان باغ و عبور آن از داخل عمارت اصلی یا کوشک است؛ قناتی که خود نیز در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده و طراوت باغ را در دل اقلیم گرم و خشک یزد حفظ کرده است. در دو سوی جوی‌های آب، ردیفی از درختان کهنسال چنار، همراه با درختان انار، بادام و خرمالو، چشم‌اندازی کم‌نظیر ایجاد کرده‌اند. معماری باغ نیز نمونه‌ای ارزشمند از گذار باغ‌سازی سنتی ایرانی به الگوهای جدیدتر است و بخش‌هایی مانند کوشک دو و نیم طبقه، شربت‌خانه، زمستان‌خانه، برج، اصطبل، کاهدان، حمام، آشپزخانه، سرایداری و موزه مردم‌شناسی را در خود جای داده است. در موزه مردم‌شناسی این مجموعه نیز صدها شیء ارزشمند شامل ابزار مشاغل سنتی، پوشاک محلی، ظروف قدیمی و آثار فرهنگی منطقه به نمایش درآمده است. امروزه بخشی از این مجموعه به هتل سنتی تبدیل شده و گردشگران می‌توانند در فضایی تاریخی با امکانات رفاهی مناسب اقامت داشته باشند.

باغ پهلوان‌پور در خیابان مطهری شهر مهریز و حدود 30 کیلومتری جنوب شهر یزد قرار دارد و دسترسی به آن از طریق جاده یزد–مهریز بسیار آسان است. این مجموعه همه‌روزه (به‌جز برخی مناسبت‌های مذهبی) از ساعت 8 صبح تا 18:30 پذیرای بازدیدکنندگان است. بهترین زمان بازدید از باغ، فصل‌های بهار و پاییز است؛ زمانی که هوای مهریز معتدل‌تر بوده و سرسبزی باغ در زیباترین حالت خود قرار دارد. همچنین بازدید در ساعات ابتدایی صبح یا نزدیک غروب، علاوه بر هوای مطبوع‌تر، فرصت مناسبی برای عکاسی از چشم‌انداز باغ و معماری کوشک فراهم می‌کند. هنگام بازدید، خودداری از آسیب رساندن به پوشش گیاهی، احترام به بناهای تاریخی، حفظ پاکیزگی محیط و رعایت قوانین مجموعه، نقش مهمی در حفاظت از این میراث ارزشمند برای آیندگان خواهد داشت.