روستای شیخ هابیل

روستای شیخ هابیل از توابع دهستان پشته زیلایی در بخش سرفاریاب شهرستان چرام، در استان کهگیلویه و بویراحمد قرار دارد و در فاصله حدود 40 کیلومتری شمال شرق دهدشت واقع شده است. این روستا از شمال به کوه نیر (نور) منتهی می‌شود و قرارگیری آن در میان چشم‌اندازهای طبیعی و سرسبز، جلوه‌ای آرام و دلنشین به محیط پیرامون آن بخشیده است. شیخ هابیل علاوه بر طبیعت روستایی، پیشینه‌ای فرهنگی و تاریخی نیز دارد و نام آن با خاندان سادات و شخصیت‌های فرهنگی شناخته‌شده‌ای پیوند خورده است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال 1395، این روستا 90 نفر جمعیت در قالب 24 خانوار داشته است. همچنین میرزا مأذون قشقایی، از شاعران بزرگ ایل قشقایی، اصالتاً از سادات این روستا بوده است.

یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های شیخ هابیل، بقعه متبرکه امامزاده یحیی ملقب به نجم‌الشرف است که به‌عنوان زیارتگاهی مورد توجه برخی مردم شهرستان شناخته می‌شود. بر اساس اطلاعات، امامزاده یحیی از نسل امام موسی کاظم معرفی شده و شهرت روستا نیز تا حد زیادی با وجود همین بقعه پیوند دارد. در کنار جنبه زیارتی، پیشینه تاریخی و فرهنگی روستا نیز اهمیت ویژه‌ای دارد؛ بر اساس روایت تاریخی ارائه‌شده، بخشی از سادات این منطقه در سال 1210 قمری به دلیل اختلاف با خان کهگیلویه بر سر پرداخت مالیات، به ایل قشقایی پناه بردند و برخی از آنان در دستگاه ایلخان قشقایی به منشیگری و مکتبداری پرداختند. در ادامه این پیشینه، سید محمد ابراهیم، که بعدها با تخلص مأذون شناخته شد، در زمینه خوشنویسی، حفظ قرآن و احادیث و آشنایی با آثار شاعران و عارفان شهرت یافت و به یکی از چهره‌های مهم فرهنگی مرتبط با ایل قشقایی تبدیل شد. از سوی دیگر، چشم‌اندازهای طبیعی و بکر روستا و فضای آرام پیرامون بقعه، شیخ هابیل را به مقصدی با ترکیبی از جاذبه‌های طبیعی، فرهنگی و زیارتی تبدیل کرده است.

برای رسیدن به روستای شیخ هابیل باید از سرفاریاب عبور کرد و راه ارتباطی روستا آسفالته است. مسیر دسترسی نیز خود بخشی از جذابیت سفر به شمار می‌رود؛ عبور از تنگ زیبای پیرزال و مشاهده جاذبه‌های طبیعی آن و همچنین گذر از روستاهای سواری، گوشه و مندان با چشم‌اندازهای سرسبز، مسیر رسیدن به شیخ هابیل را دلنشین می‌کند.با توجه به شرایط آب‌وهوایی منطقه چرام، بهار و پاییز، به‌ویژه از اواسط فروردین تا اواسط اردیبهشت و اوایل مهر تا اواسط آبان، زمان مناسب‌تری برای گردش و طبیعت‌گردی در این منطقه هستند. در جریان طبیعت‌گردی نیز بهتر است از آسیب‌زدن به پوشش طبیعی، رها کردن زباله و ایجاد اختلال در آرامش محیط روستا و زیارتگاه خودداری شود تا طبیعت بکر منطقه و فضای فرهنگی و زیارتی آن حفظ شود.